Κάθε εβδομάδα 4 νεκροί εργάτες. Κράτος και Κεφάλαιο οι μόνοι τρομοκράτες.

Στα πόσα “εργατικά ατυχήματα” πιστοποιείται το εργοδοτικό έγκλημα;

Το μεσημέρι της Δευτέρας 26/7 σημειώθηκε νέα έκρηξη σε εργοστάσιο, αυτή την φορά στα Εξαμίλια Κορινθίας. Ένας 67χρονος εργάτης έχασε την ζωή του, ενώ ακόμη ένας τραυματίστηκε και άλλοι 4 αντιμετωπίζουν σοβαρά αναπνευστικά προβλήματα.

Δεν ξεχνάμε πως, λίγες μόλις ημέρες πριν, την Πέμπτη 9/7, είχε σημειωθεί παρόμοιο περιστατικό στον Ασπρόπυργο Αττικής, με ακόμη έναν άνθρωπο της τάξης μας, 54ων ετών, να υποκύπτει στα τραύματά του από την σφοδρή έκρηξη 3 ημέρες μετά, ενώ άλλοι 10 άνθρωποι τραυματίστηκαν.

Επιπλέον, σύμφωνα με καταγγελία της Ένωσης Αράβων Εργατών στην Οικοδομή, ακόμη ένας μετανάστης εργάτης έχασε την ζωή του στις 28/7, ενώ λίγες μέρες νωρίτερα είχε πέσει από σκαλωσιά σε εργοτάξιο στον Βοτανικό. Το Συνδικάτο Οικοδομών Αθήνας ανέφερε “σωρεία παραβάσεων και ελλείψεων, σε όλο τον χώρο του εργοταξίου”. Γνωρίζουμε πως οι μετανάστ(ρι)ες εργάτ(ρι)ες, όπως αυτοί που δουλεύουν στο Ελληνικό, στο Little Athens Project της ΤΕΡΝΑ και στα άλλα μεγάλα εργοτάξια, βρίσκονται συχνά σε καθεστώς μαύρης εργασίας και στυγνής εκμετάλλευσης, χωρίς χαρτιά, ενώ τα αφεντικά πολύ συχνά κρύβουν τα εργατικά “ατυχήματα” που τους συμβαίνουν ακριβώς για τους παραπάνω λόγους.

Είναι πραγματικά πολύ οδυνηρό, αλλά και ταυτόχρονα ενδεικτικό της έντασης της επίθεσης που βιώνει η τάξη μας την παρούσα χρονική περίοδο, το γεγονός πως, καθημερινά πλέον, ερχόμαστε αντιμέτωποι/ες με τις θανατηφόρες επιλογές του Κεφαλαίου, το οποίο ιεραρχεί τις πενταροδεκάρες που θα γλυτώσει από τα απαραίτητα μέσα προστασίας, σταθερά και διαχρονικά πάνω από τις ζωές των εργαζομένων. Ταυτόχρονα, ερχόμαστε επίσης αντιμέτωποι/ες με τις αντεργατικές πολιτικές και την αδιαφορία του Κράτους, που παρέχει άνευ όρων στήριξη στο Κεφάλαιο.

Δεν έχει περάσει ούτε μισός χρόνος από την εργοδοτική δολοφονία των 5 γυναικών στο εργοστάσιο της Βιολάντα στα Τρίκαλα, όπου και τότε κληθήκαμε να αναδείξουμε, κόντρα στην προπαγάνδα των καθεστωτικών ΜΜΕ, το αυταπόδεικτο: Πως δεν μιλάμε για “ατυχήματα”, αλλά για δολοφονίες.

Ακόμη μικρότερο διάστημα πέρασε από τον θάνατο του εργαζόμενου που έπεσε από σκαλωσιά σε εργοτάξιο στο Ελληνικό. Πόσα εργατικά “ατυχήματα” – θανατηφόρα ή μη – συνέβησαν από τότε λόγω της εγκληματικής αμέλειας της εργοδοσίας και της ατιμωρησίας των αρχών; Μάλλον θα χάσουμε το μέτρημα… Και, αλήθεια, στα πόσα “ατυχήματα” πιστοποιείται πλέον ο δόλος; Πόσες εκατοντάδες εργαζομένων πρέπει να χαθούν στον βωμό του κέρδους των αφεντικών, προτού γίνει κοινώς αντιληπτό πως οι ζωές μας δεν σημαίνουν απολύτως τίποτα για αυτούς;

Το παραπάνω γεγονός αποδείχθηκε με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο στο περιστατικό στον Ασπρόπυργο: Ενώ είχε συμβεί η φοβερή έκρηξη, ενώ η φωτιά έκαιγε και οι τοξικοί καπνοί έπνιγαν την περιοχή, οι εργοδότες παρακείμενων εργασιακών χωρών έδωσαν εντολή στους/στις εργαζομένους/ες να παραμείνουν στις δουλειές τους! Έπρεπε να υπάρξει κινητοποίηση από συνδικαλιστές εργαζόμενους, σωματεία, αλλά και το Εργατικό Κέντρο Ελευσίνας και Δυτικής Αττικής, ώστε να εκκενωθούν εν τέλει τα εργοστάσια.

Όπως έχουμε αναφέρει και στο παρελθόν, τα εργατικά “ατυχήματα”, δηλαδή τα εγκλήματα των εργοδοτών, έχουν πολλές και διάφορες αιτίες, όμως όλες τους είναι συνδεδεμένες με την λογική της ιεράρχησης του κέρδους των αφεντικών πάνω από την ζωή και την υγεία των εργαζομένων: Είτε μιλάμε για εκούσιες ελλείψεις σε μέτρα ασφαλείας στους εργασιακούς χώρους και για περικοπές στο μπάτζετ των εταιρειών πάνω σε αυτό το κομμάτι, είτε μιλάμε για την ραγδαία αύξηση των ωρών εργασίας των εργαζομένων – μέσω και της απαραίτητης νομοθεσίας από μεριάς του Κράτους – που σε συνδυασμό με τους απάνθρωπους ρυθμούς και την εντατικοποίηση, προκαλούν την εξάντλησή, η οποία με την σειρά της μπορεί να οδηγήσει σε λάθη.

Κράτος και Κεφάλαιο καμώνονται πως αγαπούν και τιμούν την ζωή. Χύνουν κροκοδείλια δάκρυα για τους νεκρούς της Μαρφίν ή για την μητέρα της Αφροδίτης Νέστωρα και στήνουν σκευωρίες και δικογραφίες με αστεία κατηγορητήρια. Ταυτόχρονα, δεν λένε λέξη – στην καλύτερη – για τα δεκάδες εργοδοτικά εγκλήματα και προσπαθούν, μάταια πολλές φορές, να δικαιολογήσουν τις αστυνομικές δολοφονίες, όπως η εν ψυχρώ εκτέλεση του 20χρονου Θοδωρή Ζαβραδινού-Καραμπάμπα στο Άργος. Συνεχίζουν και εντείνουν με νέα αντιμεταναστευτικά μέτρα τις πολιτικές που οδήγησαν στην μαζική δολοφονία 600+ ανθρώπων στην Πύλο. Κάνουν ό,τι μπορούν για να μην αποδοθεί δικαιοσύνη για τους/τις 57 νεκρούς/ες των Τεμπών. Μάλλον δεν έχουν όλες οι ζωές την ίδια σημασία.

Η υποκρισία τους δεν σταματάει ούτε μπροστά στον θάνατο. Αυτή η κατάσταση όμως δεν είναι μονόδρομος. Υπάρχει τρόπος να την ανατρέψουμε. Όλοι και όλες εμείς που ανήκουμε στην ευρύτερη εργατική τάξη και τα κατώτερα κοινωνικά στρώματα, ανεξαρτήτου εθνικότητας, γλώσσας, θρησκείας, αν ενωθούμε με βάση τα συμφέροντά μας και οργανωθούμε αποτελεσματικά, μπορούμε να τσακίσουμε το σύστημα της καταπίεσης και της εκμετάλλευσης.

Το Κεφάλαιο και οι πολιτικοί λακέδες του γνωρίζουν πως ενωμένοι/ες είμαστε πιο δυνατοί/ες. Πως αποτελούμε την μοναδική δύναμη που μπορεί να τους στερήσει τα υπέρογκα προνόμιά τους. Για αυτό μας θέλουν διαιρεμένους/ες. Στοχοποιούν εκείνους/ες ανάμεσα μας που είναι πιο αδύναμοι, διαφορετικοί, που αποτελούν μειοψηφία. Και προσπαθούν να στρέψουν τους υπόλοιπους εναντίον τους, κατηγορώντας τους για τα προβλήματα των πολλών.

Ταυτόχρονα επιτίθενται στα πιο μαχητικά κομμάτια της τάξης μας: Τους ανυπότακτους συνδικαλιστές, τις δυναμικές αγωνίστριες, τους απεργούς, τους αναρχικούς, τις κομμουνίστριες. Επιχειρούν να τους αποδομήσουν στα μάτια της κοινωνίας, βαφτίζοντάς τους τεμπέληδες, παράσιτα, τρομοκράτες. Εξαπολύουν εναντίον τους τις δυνάμεις καταστολής, επιστρατεύουν εκδικητικές απολύσεις, διώξεις, όλον τον ποινικό κώδικα.

Δεν θα τους κάνουμε την χάρη. Θα συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε ενωμένοι/ες. Οργανωνόμαστε στα σωματεία μας – βάσης και ταξικά – και παλεύουμε μέσα από πολιτικές και κοινωνικές οργανώσεις και δομές αγώνα, στην γειτονιά, στις σχολές μας, στους χώρους εργασίας μας. Χτίζουμε την κοινωνική και ταξική δύναμη που μπορεί να ανατρέψει το σύστημα της καταπίεσης και της εκμετάλλευσης και να δομήσει έναν κόσμο ισότητας, αλληλεγγύης, ελευθερίας. Όπου η αξία των ζωών μας δεν θα μετριέται σε ευρώ και σε εργατοώρες, δεν θα αξιολογείται ανάλογα με το κέρδος που μπορεί να αποφέρει στα αφεντικά.

Ως ελάχιστη κίνηση ανάδειξης του ζητήματος, τοποθετήσαμε πανό σε διάφορα σημεία της πόλης (Κέντρο, Δυτικά και Ανατολικά) καθώς και στην Βιομηχανική Περιοχή της Σίνδου, ενώ πετάξαμε επίσης τρικάκια έξω από εργασιακούς χώρους και αλλού.

Να σπάσουμε τον τσαμπουκά κράτους και αφεντικών

Οριζόντια Κίνηση – Για την Αναρχία και τον Ελευθεριακό Κομμουνισμό

Το Κράτος είναι ο μεγαλύτερος εμπρηστής. Ανακοίνωση για τις πυρκαγιές στη Θεσσαλονίκη

Τις τελευταίες μέρες ερχόμαστε αντιμέτωποι, όπως κάθε καλοκαίρι, με το ξέσπασμα δεκάδων πυρκαγιών σε καθημερινή βάση σε όλη τη χώρα, με τις πιο καταστροφικές εξ αυτών να έχουν συμβεί στη Θεσσαλονίκη. Συγκεκριμένα, στις 30/6 ξεσπά πυρκαγιά στο Δερβένι, η οποία εξαπλώνεται μέχρι τον οικισμό της Λητής, αφήνοντας πίσω της 3 νεκρούς, καμένα δάση, σπίτια και οχήματα. Λίγες μέρες μετά και λίγα χιλιόμετρα παραδίπλα, εκδηλώνεται νέα πυρκαγιά στο Ωραιόκαστρο και στην Ευκαρπία με αποτέλεσμα να καούν σπίτια και μεγάλες δασικές εκτάσεις, καθώς και εργοστάσια που επεξεργάζονται τοξικά υλικά η καύση των οποίων οδήγησε στη δημιουργία τοξικού νέφους πάνω από τη Θεσσαλονίκη.

Η κατάσταση αυτή αποτελεί πλέον ρουτίνα στην πραγματικότητα του τόπου. Οι μεγάλης έκτασης δασικές πυρκαγιές είναι σχεδόν βέβαιες κάθε χρονιά, ειδικά κατά τις αντιπυρικές περιόδους του καλοκαιριού. Από την φονική πυρκαγιά στο Μάτι το 2018 με 104 νεκρούς, έως τις πυρκαγιές στην Βόρεια Εύβοια το 2019 και στον Έβρο το 2023 με 28 νεκρούς, η λίστα είναι ατελείωτη. Ανθρώπινες ζωές, σπίτια, δάση, ζώα και ολόκληρα οικοσυστήματα γίνονται στάχτη και πίσω μένουν μόνο τα αποκαΐδια της κρατικής αδιαφορίας.

Σε όλες τις παραπάνω περιπτώσεις είδαμε για άλλη μια φορά την σημασία της κοινωνικής αυτό-οργάνωσης και της αλληλεγγύης, με την άμεση κινητοποίηση των απλών ανθρώπων, αλλά και κοινωνικών και πολιτικών οργανώσεων, που έτρεξαν να συμβάλουν με όποιον τρόπο μπορούσαν στο έργο της πυρόσβεσης και να καλύψουν συστημικά κενά. Αυτό αποδεικνύει περίτρανα πως το μόνο που έχουμε είναι ο ένας την άλλη.

Οι εγκληματικές ευθύνες του κράτους είναι εμφανείς στις ελλείψεις όσον αφορά τον σχεδιασμό πρόληψης και αντιμετώπισης των πυρκαγιών. Ελλείψεις που έχουν δημιουργηθεί συνειδητά, στην προσπάθεια μείωσης του κόστους. Αρχικά, ενώ η δασική και η αστική πυρόσβεση είναι δύο διαφορετικοί κλάδοι που απαιτούν διαφορετική τεχνογνωσία, η αρμοδιότητα για την κατάσβεση των δασικών πυρκαγιών έχει μετατεθεί από τα Δασαρχεία, που είναι ο εξειδικευμένος φορέας για την διαχείριση και την προστασία των δασών, στην Πυροσβεστική, που είναι το ειδικό σώμα για την κατάσβεση πυρκαγιών στην αστική ζώνη. Ταυτόχρονα, η συνεχής υποχρηματοδότηση και υποστελέχωση των Δασαρχείων, έχει αφήσει τα δάση απροστάτευτα με αποτέλεσμα λίγοι εργαζόμενοι να είναι υπεύθυνοι για τεράστιες δασικές εκτάσεις, καθιστώντας την επίβλεψή τους πρακτικά αδύνατη. Έτσι η συντήρηση και ο καθαρισμός των δασών και οι αντιπυρικές ζώνες παραμελούνται με αποτέλεσμα τα δάση να μένουν απροστάτευτα. Η κατάσταση είναι ίδια και στην Πυροσβεστική. Ελλείψεις σε προσωπικό, υπερεργασία, υψηλοί μέσοι όροι ηλικίας (δεδομένων των σωματικών αναγκών), απαρχαιωμένα οχήματα, εξοπλισμός και υποδομές. Το κράτος, θέλοντας να αποφύγει να πληρώνει “περιττούς” μισθούς όλο τον χρόνο, επιλέγει να αφήνει υποστελεχωμένη την Πυροσβεστική προσλαμβάνοντας εποχικούς πυροσβέστες μονάχα κατά τη διάρκεια της αντιπυρικής περιόδου, την ίδια στιγμή που προσλαμβάνει χιλιάδες μπάτσους για την επιβολή της τάξης και την καταστολή των κοινωνικών αγώνων.

Δεδομένης της ανεπάρκειας στην αντιμετώπιση των πυρκαγιών, πολλές φορές η παραμονή των κατοίκων είναι η μόνη αντίσταση στις φλόγες, με ό,τι μέσα διαθέτουμε εμείς οι ίδιοι. Βάζουμε έτσι σε ρίσκο τις ζωές μας για να σώσουμε ό,τι σώζεται από τα σπίτια μας και τις γειτονιές μας, γνωρίζοντας πως το κράτος θα μας αφήσει αβοήθητους ή θα μας πετάξει μερικά ψίχουλα ως αποζημίωση. Το κράτος, έχοντας αχρηστεύσει στην πράξη τους μηχανισμούς πρόληψης, έχει ως αντανακλαστική αντίδραση την εκκένωση των περιοχών που καίγονται. Αυτό γίνεται με μοναδικό στόχο να μην υπάρχουν απώλειες ανθρώπινων ζωών, όχι επειδή ενδιαφέρονται για τις ζωές μας καθ’ αυτές, αλλά για να αποφύγει το πολιτικό κόστος που θα ακολουθήσει, όπως έγινε στο Μάτι. Ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια, με την χρήση του 112, δεχόμαστε συνεχώς προειδοποιήσεις για περιορισμό άσκοπων μετακινήσεων και εκκενώσεις σε περιπτώσεις πυρκαγιάς, κακοκαιρίας κλπ. Φυσικά, η υποκρισία του κράτους φαίνεται και από το γεγονός πως οι προειδοποιήσεις αυτές απευθύνονται σε όλους εκτός από τις εργαζόμενες, καθώς δεν νοείται να σταματήσουν να κινούνται τα γρανάζια του κέρδους των αφεντικών.

Το κράτος, στην προσπάθειά του να αποποιηθεί τις ευθύνες του και να αποκρύψει τους πραγματικούς λόγους που οδηγούν σε τέτοιες καταστροφές, ακολουθεί την εξής στρατηγική από την πρώτη στιγμή. Πρώτον, επιστρατεύει το δόγμα της ατομικής ευθύνης, ψάχνοντας να βρει τον ανθρώπινο παράγοντα – εμπρηστή που πυροδότησε την πυρκαγιά, είτε από αμέλεια είτε από σκοπιμότητα, για να του φορτώσει την αποκλειστική ευθύνη στις πλάτες του, ενίοτε συνοδεύοντας το με ένα επικοινωνιακό σόου συλλήψεων από την αστυνομία. Μάλιστα, το κράτος δεν έχει διστάσει να στοχοποιήσει ως υπεύθυνους μέχρι και τους μετανάστες, παρουσιάζοντας τους ως κακόβουλους εισβολείς που εισέρχονται στην χώρα με εχθρικές προθέσεις προς τους ντόπιους και ενεργοποιώντας έτσι τα ρατσιστικά αντανακλαστικά της κοινωνίας (δηλώσεις Μητσοτάκη για την πυρκαγιά στον Έβρο, τη στιγμή που ανάμεσα στους νεκρούς υπήρχαν τουλάχιστον 18 μετανάστες). Και δεύτερον, εργαλειοποιεί την κλιματική αλλαγή ως έναν εξωτερικό παράγοντα πέραν του ελέγχου του κράτους, και συνεπώς πέραν των ευθυνών του. Οι ίδιοι που διαχρονικά στρώνουν το έδαφος για την δημιουργία της κλιματικής αλλαγής νομοθετώντας υπέρ των εντολέων τους, δηλαδή του κεφαλαίου και των βιομηχανιών, έρχονται να την παρουσιάσουν σαν ένα “φαινόμενο” εκτός των δυνατοτήτων τους.

Το κεφάλαιο αναζητά νέες ευκαιρίες για κέρδος και τα κράτη τις δημιουργούν υπό τον μανδύα της πράσινης – υποτίθεται – ανάπτυξης. “Φιλικές” προς το περιβάλλον ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, ανεμογεννήτριες και φωτοβολταϊκά πάνελ που για την κατασκευή τους γίνονται εξορύξεις και καταστρέφονται οικοσυστήματα. Εργοστάσια ανακύκλωσης και αστείες νομοθεσίες για τον περιορισμό των πλαστικών ενώ ολόκληρες χώρες (εκτός Δύσης) γίνονται απέραντες χωματερές για τα προϊόντα που ξεμένουν στα ράφια των πολυεθνικών. Επενδύσεις σε data centers που σπαταλούν νερό λες και είναι ολόκληρες πόλεις. Και άλλες τόσες επενδυτικές ευκαιρίες για τους πράσινους καλοθελητές.

Όλα τα παραπάνω δεν οφείλονται στην ανικανότητα του κράτους ή σε κυβερνητικά λάθη. Αντίθετα, είναι το αποτέλεσμα της στοχευμένης πολιτικής ενός καπιταλιστικού κράτους που βλέπει τα πάντα υπό το πρίσμα κόστους-οφέλους και αδιαφορεί για τις επιπτώσεις. Το κόστος πάντα αφορά εμάς και το όφελος πάντα αφορά εκείνους.

Επομένως, δεν έχουμε αυταπάτες για την υποκρισία τους. Η ευθύνη δεν ανήκει ούτε στο τσιγάρο που πετάχτηκε από το παράθυρο του αυτοκινήτου, ούτε στην αυτοδημιούργητη (όπως την παρουσιάζουν) κλιματική αλλαγή. Κυριότεροι υπεύθυνοι είναι το κράτος και το κεφάλαιο που βλέπουν τις ζωές μας και την φύση σαν αριθμούς σε ένα λογιστικό φύλλο.

Να σώσουμε τον πλανήτη από τον μεγάλο εμπρηστή: Το Κρατικό – Καπιταλιστικό σύστημα

Δεν αρκούμαστε στις υποσχέσεις των από-τα-πάνω. Απέναντι στην ολιγωρία τους, οργανωνόμαστε από τα κάτω με δίκτυα αυτοπροστασίας και αλληλεγγύης σε γειτονιές και χωριά. Πρόληψη και σχεδιασμός υπό τον έλεγχο των ίδιων των κοινοτήτων.

Άμεση ενίσχυση των μέσων πυροπροστασίας, του υλικοτεχνικού εξοπλισμού, του ανθρώπινου δυναμικού, του σχεδιασμού και της πρόληψης.

Την Κυριακή 14/6 στηρίξαμε την πορεία για τα τρία χρόνια από το κρατικό-καπιταλιστικό έγκλημα ανοιχτά της Πύλου, όπου το Λιμενικό έπνιξε 600+ μετανάστ(ρι)ες.

Συμμετείχαμε στην συγκέντρωση αναρτώντας πανό, καθώς και στην διαδήλωση που ακολούθησε, με τρικάκια, αλλά και μοίρασμα κειμένων περιμετρικά του σώματος της πορείας.

Ακολουθεί το κείμενο που μοιράσαμε:

Τέμπη-Χίος
ΠΥΛΟΣ
Βιολάντα-Παλαιστίνη
ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΙΡΗΝΗ ΧΩΡΙΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝH

Στις 14 Ιούνη του 2023 το Ελληνικό Κράτος πραγματοποίησε ίσως την μεγαλύτερη μαζική δολοφονία στην σύγχρονη ιστορία του τόπου: Ένα ακυβέρνητο καράβι με 700 και πλέον μετανάστ(ρι)ες, που ζητούσε για μέρες βοήθεια ανοιχτά της Πύλου, βυθίζεται από το Λιμενικό, παίρνοντας μαζί του στον υγρό τάφο του Αιγαίου 600+ ανθρώπους.

Οι επίσημες αρχές έκαναν τα αδύνατα δυνατά για να αποκρύψουν την αλήθεια σχετικά με τις πράξεις τους: Έπνιξαν την περιοχή στο σκοτάδι και απενεργοποίησαν τις κάμερες του σκάφους του Λιμενικού πριν την επίθεση τους, ώστε να μην υπάρχει καμία απόδειξη. Στην συνέχεια αρνήθηκαν τα πάντα και προσπάθησαν μέχρι και να παρουσιάσουν τους Λιμενικούς ως ήρωες. Ωστόσο, τα βίντεο και οι φωτογραφίες από τρίτες πηγές δεν επέτρεψαν στο κρατικό αφήγημα να αποκτήσει την οποιαδήποτε βάση: Είναι πλέον ξεκάθαρο σε όλους πως πρόκειται για καλοσχεδιασμένη κρατική δολοφονία.

Το Ναυάγιο της Πύλου είναι μεν το πιο γνωστό περιστατικό κρατικής δολοφονίας μεταναστ(ρι)ών στα ελληνικά σύνορα, δεν είναι όμως φυσικά το μοναδικό. Παρόμοια περιστατικά συνέβησαν πρόσφατα στην Χίο και την Λέσβο, ενώ η παράνομη – σύμφωνα και με το διεθνές δίκαιο- πρακτική των pushbacks αποτελεί την καθημερινή τακτική του Ελληνικού Λιμενικού. Πρόσφατα, μάλιστα, κυκλοφόρησε δημόσια μια συνέντευξη πρώην μέλους αυτού του δολοφονικού σώματος, που περιγράφει, μεταξύ άλλων, όχι απλά τις αγριότητες των πράξεων του, αλλά και την ψυχολογική προετοιμασία των ανδρών του Λιμενικού πριν από τα pushbacks, ενώ αναφέρει πως η στελέχωση αυτών των σκαφών πραγματοποιείται με σαφή ιδεολογικά κριτήρια από το Κράτος. Με λίγα λόγια, επιστρατεύονται φασίστες που δεν θα είχαν κανένα ηθικό ενδοιασμό να δολοφονήσουν μετανάστ(ρι)ες.

Όλοι/ες όσοι/ες ανήκουμε στην ευρύτερη εργατική τάξη και τα κατώτερα κοινωνικά στρώματα πρέπει να αντιληφθούμε πως, στον σημερινό κόσμο που μαστίζεται από την ακραία φτώχεια, τους πολέμους και τις γενοκτονίες, η συνθήκη της μετανάστευσης μπορεί να αφορά σύντομα και εμάς τους/τις ίδιους/ες, όπως αφορούσε κάποτε τους παππούδες και τις γιαγιάδες μας στις αρχές του περασμένου αιώνα ή μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Το Κεφάλαιο και τα Κράτη λογαριάζουν τις ζωές των από-τα-κάτω, “ντόπιων” ή “ξένων”, πολύ λιγότερο από τα κέρδη τους. Άλλωστε, η συντριπτική πλειοψηφία των μεταναστ(ρι)ών προς την χώρα μας προέρχεται από περιοχές που η Καπιταλιστική Δύση (της Ελλάδας συμπεριλαμβανομένης, μέσω της συμμετοχής της στο ΝΑΤΟ, την ΕΕ και στην συμμαχία με το Ισραήλ) έχει βυθίσει στο χάος, μέσω των συνεχών πολεμικών επεμβάσεων και της πρόκλησης εμφύλιων συρράξεων, ενώ έχει καταστρέψει τις οικονομίες τους και έχει συχνά εγκαταστήσει φιλικά προσκείμενα καθεστώτα-μαριονέτες, προκειμένου να μπορεί να εκμεταλλεύεται για λογαριασμό της τους φυσικούς πόρους των περιοχών και την πρόσβαση σε εμπορικούς δρόμους. Με λίγα λόγια, τα μεταναστευτικά κύματα είναι σχεδόν πάντα αποκλειστική ευθύνη των δυτικών καπιταλιστικών κρατών και του Κεφαλαίου και όχι φυσικά κάποιο σχέδιο “αντικατάστασης πληθυσμών”, όπως θέλουν να μας πείσουν τα τσιράκια των αφεντικών, οι φασίστες. Σε τέτοιες περιστάσεις, η συνθήκη της μετανάστευσης είναι, τις περισσότερες φορές, η μοναδική βιώσιμη λύση για χιλιάδες ανθρώπους, που τρέχουν να ξεφύγουν από την εξαθλίωση, τον πόλεμο ή/και τις πολιτικές διώξεις, ακόμη και αν αυτή ενέχει τον κίνδυνο της εν ψυχρώ δολοφονίας στα σύνορα της Ευρώπης.

Οι μετανάστ(ρι)ες είναι σάρκα από την σάρκα της τάξης μας. Η επίθεση του Κράτους και του Κεφαλαίου επάνω τους είναι επίθεση σε ολόκληρη την εργατική τάξη. Πέρα από τις μαζικές δολοφονίες στα σύνορα, ακόμη και όταν καταφέρνουν να φτάσουν στην στεριά, τους περιμένουν οι άθλιες συνθήκες διαβίωσης σε camps-κολαστήρια, όπως στην περίπτωση της Σιντικής στις Σέρρες, μιας κλειστής πλέον δομής, που φυλάσσεται από ΜΑΤ και ΟΠΚΕ, όπου οι μετανάστ(ρι)ες πρόσφατα εξεγέρθηκαν λόγω της έλλειψης ακόμη και των βασικότερων ελευθεριών και δικαιωμάτων. Ταυτόχρονα, η ρητορική της Κυβέρνησης κινείται όλο και περισσότερο προς τα ακροδεξιά, ακόμη και μέσα στην βουλή, όπου ο δήθεν “μετανοημένος” φασίστας πρώην Υπουργός Μετανάστευσης και Ασύλου Βορίδης επιδίδεται σε ανταγωνισμό απανθρωπιάς με τα μορφώματα της Ελληνικής Λύσης και της Νίκης, μιλώντας ανοιχτά πλέον για δολοφονίες μεταναστ(ρι)ών.

Για όλους τους παραπάνω λόγους, η εργατική τάξη στο σύνολο της – αυτή δηλαδή που και στο εσωτερικό κάθε χώρας επηρεάζεται περισσότερο από τις επιπτώσεις των πολεμικών συγκρούσεων, μέσω της ακρίβειας και της αύξησης του κόστους ζωής- καθώς και κάθε καταπιεσμένος/η, κάθε άνθρωπος που επιθυμεί την ειρήνη ανάμεσα στους λαούς, πρέπει να απαιτήσει το άμεσο σταμάτημα των δολοφονικών pushbacks, καθώς και να συμμετάσχει στο μπλοκάρισμα κάθε διακρατικού και ιμπεριαλιστικού πολέμου, στην απεμπλοκή της Ελλάδας από κάθε πολεμική σύρραξη.

Οι εργαζόμενοι/ες, έχουμε την δύναμη, μέσα από τους χώρους εργασίας μας, οργανωμένα και μεθοδικά – ειδικά σε όσους κλάδους εμπλέκονται στα πολεμικά σχέδια – αλλά και στους δρόμους, στις γειτονιές, παντού, να γονατίσουμε τις πολεμικές μηχανές που γεννούν την προσφυγιά και τον θάνατο.

Στις ράγες των τρένων, στους εργασιακούς χώρους, στα μέτωπα των πολέμων, στα υδάτινα και χερσαία σύνορα:
ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΔΟΛΟΦΟΝΟΥΝ
ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΤΩΡΑ ΤΑ PUSHBACKS
ΝΑ ΜΠΛΟΚΑΡΟΥΜΕ ΚΑΘΕ ΠΟΛΕΜΟ ΠΟΥ ΓΕΝΝΑ ΤΗΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ

Το τελευταίο διάστημα πραγματοποιήσαμε μαζικά μοιράσματα κειμένων (πόρτα-πόρτα, σε γραμματοκιβώτια κ.λπ) σε γειτονιές της Ανατολικής Θεσσαλονίκης και του Κέντρου.

Το κείμενο που μοιράσαμε καλεί στο σπάσιμο της εξατομίκευσης, της ανάθεσης, της απομόνωσης, με προτροπή για την ενδυνάμωση της κοινωνικής αυτό-οργάνωσης και του καθημερινού αγώνα στην βάση των κοινών ταξικών μας συμφερόντων.

Να συνειδητοποιήσουμε την συλλογική δύναμή μας και το γεγονός πως όλα όσα βιώνουν οι από-τα-κάτω – η καταπίεση, η εκμετάλλευση, η φτώχεια και η μιζέρια- δεν αποτελούν μονόδρομο, αλλά μπορούν να ανατραπούν, προς μια κοινωνία ισότητας, ελευθερίας και αλληλεγγύης, μονάχα μέσω της δικής μας οργάνωσης και δράσης.

Ακολουθεί το κείμενο που μοιράσαμε:

ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΛΛΟΣ ΔΡΟΜΟΣ

Πέρα από την φτώχεια, την καταπίεση, την εκμετάλλευση, τον ατομικισμό

ΑΡΚΕΙ ΝΑ ΤΟ ΠΙΣΤΕΨΟΥΜΕ – ΑΡΚΕΙ ΝΑ ΤΟ ΤΟΛΜΗΣΟΥΜΕ

Όλοι εμείς που ανήκουμε στα κατώτερα κοινωνικά στρώματα, οι εργαζόμενοι/ες, οι άνεργοι/ες, οι φοιτητές και οι φοιτήτριες που αναγκάζονται να δουλεύουν παράλληλα με τις σπουδές τους, οι χαμηλοσυνταξιούχοι, βιώνουμε καθημερινά μια εχθρική και ανυπόφορη πραγματικότητα.

Βιώνουμε το άγχος της επιβίωσης, της ακρίβειας, του μισθού που φτάνει μέχρι την μέση του μήνα. Των απαράδεκτων συνθηκών εργασίας. Παράλληλα, βιώνουμε την κρίση των μεταξύ μας ανθρωπίνων σχέσεων. Η πραγματική επικοινωνία με τους γύρω μας έχει σχεδόν εξαφανιστεί, οι σχέσεις με τους γείτονές μας, τους συνανθρώπους μας, τους συναδέλφους μας, είναι τυπικές ή ανύπαρκτες. Η μοναδική “ρεαλιστική” προοπτική που μας παρουσιάζεται, φαίνεται να είναι αυτή της ατομικής εξέλιξης, της ανέλιξης επί πτωμάτων, του ανταγωνισμού.

Ταυτόχρονα, μπροστά από τις οθόνες των τηλεοράσεων και των κινητών συσκευών μας παρελαύνει ο πλούτος, τα εμπορεύματα, τα πολυτελή αντικείμενα, η χλιδή. Πολλά από αυτά είναι προσβάσιμα μόνο σε ένα μικρό ποσοστό της κοινωνίας, στους πολύ πλούσιους, παρά το γεγονός ότι αυτοί/ες που εργάστηκαν για να τα δημιουργήσουν βρίσκονται μεταξύ μας, στον πάτο της πυραμίδας. Ωστόσο, το κυνήγι της απόκτησής τους προωθείται σε όλους/ες μας ως ο νούμερο ένα στόχος. Ακόμη κι αν αυτό είναι τελικά αδύνατο για τους/τις περισσότερους/ες από εμάς.

Είτε το αντιλαμβανόμαστε, είτε όχι, αυτό το σύστημα χωρίζει τους ανθρώπους σε κοινωνικές τάξεις: Σε αυτούς που διαθέτουν τον πλούτο και την δύναμη και σε αυτούς που παράγουν αυτόν τον πλούτο με τον κόπο τους, αλλά δεν τον απολαμβάνουν, πέρα από ένα μικρό ξεροκόμματο που τους πετάνε οι ισχυροί. Επιπλέον, αυτοί οι ισχυροί -δηλαδή τα αφεντικά, δηλαδή η λεγόμενη αστική τάξη- έχουν την ικανότητα και τα μέσα να μας φορτώνουν στην πλάτη τους πολιτικούς τους εκπροσώπους, τις κυβερνήσεις τους. Μας δίνουν την ψευδαίσθηση της “επιλογής” μέσω των εκλογών, ενώ όλες οι συνθήκες είναι διαμορφωμένες ώστε κάθε δυνατή επιλογή να ευνοεί τους ίδιους. Έτσι, χωρίς να το καταλάβουμε, αναθέτουμε την διαχείριση των ζωών μας σε αυτούς που τις απογυμνώνουν από κάθε τι ουσιαστικό. Στους εκμεταλλευτές μας.

Όλα τα παραπάνω δεν είναι ξεκομμένα μεταξύ τους. Το υπάρχον κοινωνικό-πολιτικό σύστημα, δηλαδή ο καπιταλισμός, προωθεί αυτή την κουλτούρα της ανάθεσης, του ατομικισμού και του καταναλωτισμού, επειδή είναι αυτή που ταιριάζει καλύτερα στην πραγματικότητα της μιζέριας και της εξαθλίωσης που το ίδιο παράγει: Πράγματι, αν είμαστε απομονωμένοι/ες, ξεκομμένοι/ες ο ένας από την άλλη, δεν μπορούμε να αποτελέσουμε απειλή για τους ισχυρούς. Αν αναλωνόμαστε μονάχα στην προσπάθεια απόκτησης των υλικών αγαθών με κάθε μέσο, καταλήγουμε να θυσιάζουμε την ίδια μας την ανθρωπιά. Αν μας πείσουν πως η μοναδική προοπτική διαχείρισης των ζωών μας είναι κάποια εναλλακτική ανάμεσα σε αυτές που μας προσφέρουν οι ίδιοι, αν παραιτηθούμε από το δικαίωμά μας να ελέγχουμε τις ζωές μας,τότε έχουμε ήδη χάσει.

Υπάρχει άλλος δρόμος. Αυτός της συλλογικότητας, της αλληλεγγύης.
Αν συναντηθούμε και συνομιλήσουμε με τους ανθρώπους γύρω μας, που έχουν τα ίδια προβλήματα με εμάς, στους χώρους της δουλειάς μας, στις γειτονιές μας, στις σχολές μας, θα καταλάβουμε πως όλοι και όλες τραβάμε παρόμοια ζόρια, όμως έχουμε και παρόμοιες ελπίδες για τις ζωές μας, παρόμοια όνειρα. Ανεξαρτήτου εθνικότητας, θρησκείας, γλώσσας. Δεν διαφέρουμε και τόσο πολύ. Είμαστε όλοι άνθρωποι και κάνουμε όνειρα για ζωές αξιοβίωτες, με νόημα. Όχι γεμάτες με άγχος, θλίψη, μοναξιά.

Η αρχή μπορεί να γίνει από τον κάθε έναν και την καθεμία. Σήμερα κιόλας. Να φτιάξουμε μια συνέλευση στην γειτονιά μας, για να συζητήσουμε τα προβλήματά της και να διεκδικήσουμε την λύση τους. Να οργανωθούμε στον χώρο εργασίας μας, μαζί με τους συναδέλφους και τις συναδέλφισσές μας, χωρίς μεσάζοντες, για να διεκδικήσουμε καλύτερες συνθήκες εργασίας, υψηλότερους μισθούς για όλους και όλες, από τα υπερ-κέρδη που αποκομίζουν οι εταιρίες. Να συντονίσουμε αυτές τις προσπάθειες με άλλες παρόμοιες. Να βρεθούμε, να μιλήσουμε, να σπάσουμε την απομόνωση.

Αν καταλάβουμε την θέση μας σε αυτή την κοινωνία, ως αυτοί και αυτές που παράγουν τον πλούτο που απολαμβάνουν οι λίγοι, θα βρούμε τον τρόπο να ανατρέψουμε αυτή την κατάσταση. Μακριά από τις δοσμένες από το σύστημα επιλογές. Μακριά από το να αναθέτουμε την λύση των προβλημάτων μας σε άλλους, που θα μας προδώσουν ξανά και ξανά, ό,τι χρώμα φορεσιά κι αν φορέσουν.
Έτσι θα συνειδητοποιήσουμε και την συλλογική μας δύναμη. Αυτή την μοναδική δύναμη που κάνει την οποιαδήποτε αλλαγή εφικτή.

Όχι, δεν είναι μονόδρομος αυτό που ζούμε. Υπάρχει ένας άλλος κόσμος. Ένας κόσμος κοινωνικής δικαιοσύνης, ελευθερίας, αλληλεγγύης, ισότητας. Χωρίς φτωχούς και πλούσιους, χωρίς καταπίεση και εκμετάλλευση. Να μην καθυστερήσουμε άλλο. Να οργανωθούμε. Να δράσουμε. Να δημιουργήσουμε τις συνθήκες που θα τον κάνουν εφικτό.