ⒶΑπό την συμμετοχή της ομάδας μας στην αντιπολεμική διαδήλωση (28/3), όπου σχηματίσαμε κοινό μπλοκ με τους συντρόφους και τις συντρόφισσες της Ελευθεριακής Πρωτοβουλίας Θεσσαλονίκης, της Αναρχικής Ομάδας Πυρανθός και της Libertatia, συλλογικότητα για τον ελευθεριακό κομμουνισμό.
Το Ελληνικό Κράτος συμμετέχει ενεργά στον πόλεμο στην Μέση Ανατολή
Καθήκον μας να μπλοκάρουμε τον πόλεμο
Ειρήνη μεταξύ των λαών
Πόλεμος μεταξύ των τάξεων
ⒶΝΑ ΜΠΛΟΚΑΡΟΥΜΕ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ
Αντιπολεμική Πορεία
Σάββατο 28/3, 12:00, Άγαλμα Βενιζέλου
Ένας κόσμος που μαστίζεται από τον πόλεμο και τον θάνατο…
H συνεχής κλιμάκωση του πολέμου στην Μέση Ανατολή μετά την επίθεση ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-Ισραήλ στο Ιράν. Η γενοκτονία που συνεχίζει να διαπράττει το σιωνιστικό Κράτος του Ισραήλ στην Παλαιστίνη. Οι μαζικές σφαγές του εμφυλίου πολέμου στο Σουδάν. Η εισβολή της Ρωσίας και ο πόλεμος στην Ουκρανία. Η επίθεση των αναβαπτισμένων τζιχαντιστών της Συριακής Κυβέρνησης στην Ροζάβα. Οι εκατοντάδες νεκροί της εξέγερσης στο Ιράν και οι θανατηφόρες φασιστικές πρακτικές του ICE στις ΗΠΑ. Τα αμέτρητα νεκρά κορμιά μεταναστ(ρι)ών στην Μεσόγειο. Οι απειλές Τραμπ για νέες επεμβάσεις στην Λατινική Αμερική (Κούβα). Όλα τα παραπάνω, κι ακόμη περισσότερα, που πιθανώς δεν μαθαίνουμε ποτέ από τα δελτία ειδήσεων και συμβαίνουν σε γωνίες του πλανήτη μακριά από το καπιταλιστικό κέντρο, συνθέτουν το μωσαϊκό του θανάτου που επιφυλάσσουν τα Κράτη και το Κεφάλαιο στις καταπιεσμένες και τους εκμεταλλευόμενους όλου του πλανήτη. Οι οικονομίες πλήττονται από την άνοδο των τιμών της ενέργειας και όλα αυτά έρχονται να προστεθούν στην ήδη δυσβάσταχτη καθημερινή φτώχεια, την μιζέρια, την ακρίβεια, την ανεργία που χτυπούν πλέον ακόμη και την “ανεπτυγμένη Δύση” ή μάλλον καλύτερα, την εργατική τάξη της. Το καπιταλιστικό σύστημα βρίσκεται σε παρατεταμένη κρίση και παρακμή, σαπίζει και στην προσπάθεια του να αναπαραχθεί, γεννάει τέρατα.
Το Κεφάλαιο πάνω και πίσω από όλα…
Φυσικά, πίσω από όλες αυτές τις αναταραχές δεν βρίσκονται σπουδαίες ιδεολογίες και μεγάλα πατριωτικά ιδεώδη. Αντίθετα, βρίσκονται τα κέρδη του Κεφαλαίου. Καθώς το καπιταλιστικό σύστημα στο σύνολο του έχει φτάσει στα όριά του από άποψης ανάπτυξης και άντλησης κερδών, ψάχνει να διασωθεί μέσω της δημιουργίας νέων αγορών και της ανάγκης για ανανέωση των ήδη υπαρκτών. Τα δισεκατομμύρια δολάρια που δαπανώνται σε πολεμικούς εξοπλισμούς (και τα οποία φυσικά αποκομίζουν οι μεγάλες ιδιωτικές εταιρίες του πολεμικού λόμπι) είναι η κορυφή του παγόβουνου. Οι συνεχείς πολεμικές συρράξεις συνοδεύονται από την καταστροφή υλικοτεχνικών υποδομών και την εξαφάνιση των τοπικών αγορών, κάτι που ανοίγει τον δρόμο για άλλες πτυχές του Κεφαλαίου, όπως το κατασκευαστικό, το εμπορικό ή ακόμη και το τουριστικό. Η περίπτωση του σχεδίου μετατροπής της κατεστραμμένης συθέμελα λωρίδας της Γάζας σε τουριστικό θέρετρο είναι χαρακτηριστική του συνδυασμού όλων των από πάνω. Τα καπιταλιστικά κράτη υπηρετούν πιστά τα συμφέροντα των αστικών τους τάξεων και δεν λογαριάζουν τον θάνατο και τα ανθρώπινα δικαιώματα. Φυσικά, ο έλεγχος των ενεργειακών κοιτασμάτων του πλανήτη είναι πάντα ένα από τα σημαντικότερα κίνητρα των πολέμων, από την Βενεζουέλα ως το Ιράν.
Στα καθ’ ημάς…
Στο εσωτερικό της χώρας μας, βλέπουμε μια κυβέρνηση της ΝΔ, η οποία είναι έτοιμη να ακολουθήσει όλες τις πολιτικές του Τραμπ, στην απόπειρα της να αναδειχθεί στον “πιο έμπιστο σύμμαχο των ΗΠΑ”. Την ακλόνητη υποστήριξη στις πολιτικές Ισραήλ-ΗΠΑ στην γενοκτονία των Παλαιστινίων – όταν μέχρι και παραδοσιακά φιλοϊσραηλινές δυνάμεις πήραν αποστάσεις από ένα σημείο και μετά – ακολούθησαν διάφορες δηλώσεις κορυφαίων στελεχών της κυβέρνησης, όπως π.χ. οι εχθρικές δηλώσεις του Α. Γεωργιάδη προς την Διεθνή Αμνηστία και το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης τον Δεκέμβρη του 2025, τα οποία χαρακτήρισε ως «αριστεροκρατούμενα» και «αντιδυτικά» σχήματα. Ο τρόπος με τον οποίο κυβερνητικά στελέχη σπεύδουν να υποκλιθούν στην νέα Πρέσβη των ΗΠΑ, Κίμπερλι Γκιλφόιλ, και φυσικά οι παλινωδίες του ίδιου του Μητσοτάκη που υποστήριξε τη σύσταση του Τραμπικού αντίβαρου στον ΟΗΕ, του Συμβουλίου Ειρήνης για την Γάζα, αντανακλούν την δουλικότητα του Ελληνικού Κράτους προς τις ΗΠΑ.
Τα δισεκατομμύρια ευρώ που έχει δαπανήσει το Ελληνικό Κράτος τα τελευταία χρόνια για πολεμικούς εξοπλισμούς, μας φέρνουν στις κορυφαίες θέσεις της λίστας των χωρών του ΝΑΤΟ στην Ευρώπη με το μεγαλύτερο ποσοστό του ΑΕΠ που ξοδεύεται για τον συγκεκριμένο λόγο (3.1%), κάτω μόνο από την Πολωνία. Κάτι που ίσχυε πριν ακόμη τις τελευταίες σχετικές Ευρωπαϊκές Συνθήκες (Readiness 2030, πρώην ReArm Europe). Ταυτόχρονα, η χώρα έχει μετατραπεί σε μια πελώρια βάση του ΝΑΤΟ, από την Αλεξανδρούπολη μέχρι την Κρήτη, με ενεργό μάλιστα συμμετοχή στις πολεμικές επιχειρήσεις των τελευταίων ετών, όπως στις επιθέσεις ενάντια στους Χούθι στην Υεμένη. Σε όλα τα παραπάνω ήρθε να προστεθεί η ενεργή συμμετοχή του Ελληνικού Κράτους στον Πόλεμο στην Μέση Ανατολή, καθώς ελληνικά οπλικά συστήματα που έχουν τοποθετηθεί στην ευρύτερη περιοχή και βοηθούν στις επιχειρήσεις ενάντια στο Ιράν (πχ πύραυλοι Patriot).
Η απόπειρα πειθάρχησης της κοινωνίας
Εν μέσω αυτής της ζοφερής διεθνούς κατάστασης, το Ελληνικό Κράτος, έχοντας να αντιμετωπίσει τις τωρινές αλλά και τις μελλοντικές αντιδράσεις από τα φλέγοντα οικονομικά ζητήματα, την φτώχεια, την ανεργία, την διάλυση του αγροτικού τομέα, αλλά και τα συνεχή σκάνδαλα, επιχειρεί να στρέψει την προσοχή μας αλλού.
Επιθυμεί να τρομάξει τους από-τα-κάτω με την απειλή του πολέμου, να μας διχάσει και να μας ποτίσει με το εθνικιστικό δηλητήριο. Η επιθυμητή εθνική ενότητα, που θα αντιπαρατεθεί στην ταξική συνειδητοποίηση και διεκδίκηση, αποπειράται να επιτευχθεί μέσω της στοχοποίησης του “εσωτερικού εχθρού”.
Από την μία, οι αντιμεταναστευτικοί νόμοι σκληραίνουν όλο και περισσότερο. Τα πιο ακροδεξιά στελέχη της Κυβέρνησης τοποθετούνται στο Υπουργείο Μετανάστευσης και οι νεκροί στα σύνορα (Χίος, Πύλος κλπ) πολλαπλασιάζονται. Όσοι/ες καταφέρνουν να περάσουν στην στεριά, φυλακίζονται σε καμπ κολαστήρια.
Από την άλλη, η επίθεση σε οποιονδήποτε αντιστέκεται είναι σφοδρή: Οι απεργίες των εργατ(ρι)ών μπαίνουν στο στόχαστρο, οι κινητοποιήσεις των φοιτητ(ρι)ών καταστέλλονται. Οι πολιτικοί αντίπαλοι του συστήματος διώκονται βάναυσα με αντιτρομοκρατικούς νόμους.
Η πειθάρχηση των από-τα-κάτω αποτελεί ζητούμενο για κάθε Κράτος σε περιόδους κρίσης και η νεολαία είναι πάντα ένας από τους κυριότερους στόχους. Σε αυτό το πλαίσιο εισάγεται και ο νέος νόμος για την στράτευση στα πλαίσια του λεγόμενου «Χάρτη Μετάβασης των Ενόπλων Δυνάμεων». Ο νόμος αυτός στοχοποιεί ακόμη πιο σκληρά τους αντιρρησίες συνείδησης και τους αρνητές στράτευσης, δυσκολεύει την δυνατότητα απαλλαγής από την θητεία για ιατρικούς λόγους και προβλέπει την σταδιακή εισαγωγή της θητείας των γυναικών, αρχικά “εθελοντικά”. Επιπλέον, καθώς ο εμποτισμός των μυαλών των νέων ανθρώπων με το εθνικιστικό δηλητήριο είναι πάντα βασικός στόχος, δυσκολεύουν επίσης τα κριτήρια για αναβολή της στράτευσης λόγω σπουδών, με τον μελλοντικό στόχο να είναι η υποχρεωτική στράτευση στα 18 για όλους.
Οι φόβοι για τις πιθανές επιπτώσεις της μη συμμόρφωσης στην ζωή των νέων ανθρώπων, ο μπαμπούλας του γενικευμένου πολέμου και η επιστράτευση του “προαιώνιου εχθρού” της Τουρκίας – με την οποία ωστόσο η Ελλάδα βρίσκεται στις ίδιες στρατιωτικές συμμαχίες – είναι τα κύρια επιχειρήματα που χρησιμοποιούνται από το Ελληνικό Κράτος για την κάμψη των εσωτερικών αντιστάσεων.
Δεν πολεμάμε για τα συμφέροντα τους!
Ως αναρχικοί/ες, διεθνιστές/τριες και κομμάτι της εργατικής τάξης, δηλώνουμε πως δεν θα πολεμήσουμε για τα συμφέροντα της αστικής τάξης και των πολιτικών ελίτ. Σε κάθε πόλεμο, αυτοί που καλούνται να πληρώσουν το τίμημα με τις ζωές τους είναι οι άνθρωποι της τάξης μας, είτε ως κρέας για οβίδες στο μέτωπο, είτε ως άμαχος πληθυσμός στα μετόπισθεν. Πιστεύουμε πως οι εργατικές τάξεις και τα καταπιεσμένα κοινωνικά στρώματα κάθε χώρας, ιδιαίτερα στα μεγάλα ιμπεριαλιστικά κέντρα, πρέπει να σαμποτάρουν τις πολεμικές μηχανές. Μετατρέποντας τον πόλεμο από διακρατικό σε ταξικό, πρέπει να στρέψουν τα όπλα τους ενάντια στις αστικές τους τάξεις και να σφίξουν το χέρι των καταπιεσμένων στην άλλη πλευρά του μετώπου.
Η λογική αυτή δεν εκπορεύεται από κάποιου είδους φιλελεύθερο πασιφισμό. Αντίθετα, έχει ως αφετηρία την ανάγκη για το σταμάτημα κάθε πολέμου, τώρα και στο μέλλον, κάτι το οποίο είναι δυνατό μόνο μέσω της ανατροπής του διεθνούς κρατικού-καπιταλιστικού συστήματος που έχει εγγεγραμμένο στο ίδιο του το DNA τον πόλεμο, τον ιμπεριαλισμό, τον θάνατο.
Όπως αναφέρθηκε και παραπάνω, συχνά καλούμαστε να απαντήσουμε σχετικά με την στάση μας σε περίπτωση “εισβολής των Τούρκων”. Ας αφήσουμε για λίγο την άκρη το αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι οι αστικές τάξεις και οι πολιτικές ελίτ των δύο χωρών είναι σύμμαχοι στα διεθνή πολεμικά και οικονομικά μέτωπα (πχ ΝΑΤΟ). Ακόμη κι έτσι, πρέπει να γίνει κατανοητό ότι οι καπιταλιστές κάθε χώρας και το πολιτικό τους προσωπικό ελάχιστα νοιάζονται για τις υποτελείς τάξεις και θα συρθούν σε ένα θερμό πόλεμο μόνο όταν θίγονται τα οικονομικά τους συμφέροντα. Ένας τέτοιος πόλεμος είναι πάντα πρώτα και κύρια πόλεμος για την διατήρηση της ταξικής τους κυριαρχίας επί των από-τα-κάτω της δικής τους χώρας και της επέκτασης των οικονομικών τους συμφερόντων σε νέο έδαφος.
Προκειμένου να κερδίσουν, χρειάζονται την μάξιμουμ δυνατή εθνική ενότητα, αυτή δηλαδή που θυσιάζει τα δικαιώματα και τις ελευθερίες των από-τα-κάτω στον βωμό της πολεμικής προσπάθειας, δηλαδή στο βωμό των συμφερόντων του Κεφαλαίου και επέρχεται με την εκκαθάριση κάθε είδους εσωτερικού εχθρού. Ως εκ τούτου, ένας επιθετικός πόλεμος πρέπει να σταματήσει με κάθε τρόπο από την οργανωμένη εργατική τάξη του επιτιθέμενου κράτους με γενικευμένο σαμποτάζ. Άλλωστε, σε έναν διακρατικό πόλεμο, ο επιτιθέμενος πολύ γρήγορα μπορεί να μετατραπεί σε αμυνόμενο και το αντίστροφο.
Στόχος μας πρέπει να είναι το χτίσιμο ενός πλατιού αντιπολεμικού μετώπου, με ευρεία συμμαχία των ταξικών και κοινωνικών οργανώσεων, με την δημιουργία συνελεύσεων και δομών στις γειτονιές και τους χώρους εργασίας. Ένα μέτωπο το οποίο θα είναι ικανό, με μαζικές κινητοποιήσεις, απεργίες, διαδηλώσεις, να μπλοκάρει οποιαδήποτε πολεμική προετοιμασία. Προς την παραπάνω κατεύθυνση θεωρούμε ότι πρέπει να κινηθεί και το εγχώριο επαναστατικό/διεθνιστικό κίνημα, αλλά και κάθε άνθρωπος που εχθρεύεται τον πόλεμο και τον εθνικισμό και επιθυμεί μια άλλη, πιο δίκαιη και ειρηνική κοινωνία.
❗ Όλοι και όλες στην Αντιπολεμική Πορεία, Σάββατο 28/3, 12:00, Άγαλμα Βενιζέλου.
Σχηματίζουμε κοινό μπλοκ με τους συντρόφους και τις συντρόφισσες της Ελευθεριακής Πρωτοβουλίας Θεσσαλονίκης, της Αναρχικής Ομάδας Πυρανθός και της Libertatia, συλλογικότητα για τον ελευθεριακό κομμουνισμό.
🏴 Οριζόντια Κίνηση – Για την Αναρχία και τον Ελευθεριακό Κομμουνισμό🚩
Πέμπτη 26/3, στο Κοινωνικό Κέντρο Ovradera:
Aπό τις 20:00: Χαλαρή κουβέντα γνωριμίας με την Οριζόντια Κίνηση – Για την Αναρχία και τον Ελευθεριακό Κομμουνισμό
Από τις 21:00: Bar Οικονομικής Ενίσχυσης με All Around Punk DJ Set
Τα έσοδα του μπαρ θα διατεθούν για δικαστικά έξοδα συντρόφου
Την Παρασκευή 20/3 πραγματοποιήσαμε από κοινού αντιπολεμική δράση στην Πλατεία Αριστοτέλους.
Ανοίξαμε γιγαντοπανό με το σύνθημα “Να μπλοκάρουμε τον πόλεμο – Ειρήνη μεταξύ των καταπιεσμένων”, φωνάξαμε αντιπολεμικά – διεθνιστικά συνθήματα και πετάξαμε τρικάκια, ενώ ανάψαμε και καπνογόνα.
Το Ελληνικό Κράτος συμμετέχει ενεργά στον πόλεμο στην Μέση Ανατολή
Καθήκον μας να μπλοκάρουμε τον πόλεμο
Η αλληλεγγύη το όπλο των λαών
Πόλεμο στον πόλεμο των αφεντικών
Ένας άλλος πόλεμος είναι εφικτός,
Ταξικός, κοινωνικός, αντικρατικός
-Libertatia, συλλογικότητα για τον ελευθεριακό κομμουνισμό
-Ελευθεριακή Πρωτοβουλία Θεσσαλονίκης
-Οριζόντια Κίνηση – Για την Αναρχία και τον Ελευθεριακό Κομμουνισμό
-Αναρχική Ομάδα Πυρανθός
ⒶΑλληλεγγύη στα Προσφυγικά
Δύναμη στον απεργό πείνας Α. Χαντζή
Να ζήσουμε σε γειτονιές αντίστασης, αλληλεγγύης, αυτο-οργάνωσης!
Η ιστορία της γειτονιάς των Προσφυγικών στην Λεωφόρο Αλεξάνδρας είναι μια ιστορία αλληλεγγύης και αντίστασης. Μια γειτονιά που χτίστηκε το 1933 για να στεγάσει τις ανάγκες και τα όνειρα των Μικρασιατών που ακόμη ένας πόλεμος μετέτρεψε σε πρόσφυγες. Μια γειτονιά που το 1944 μετατράπηκε σε αντιφασιστικό και αντάρτικο προπύργιο και οι “πληγές” από τις σφαίρες του εθνικού στρατού και των Βρετανών είναι ακόμη ορατές στο σώμα της, στους τοίχους των κτιρίων της.
Μια γειτονιά που αφέθηκε στην τύχη της να ρημάζει από το Κράτος, που κατάντησε πιάτσα ναρκεμπόρων, αν και απέχει μια ανάσα από την ΓΑΔΑ, βρήκε εν τέλει νέα ζωή μέσα από τους κοινωνικούς και ταξικούς αγώνες της περιόδου των μνημονίων, όταν το 2010 μεγάλο μέρος της καταλήφθηκε, τόσο από κόσμο του κινήματος, όσο και από ανθρώπους της τάξης μας που είχαν ανάγκη στέγασης.
Επί 16 χρόνια, παρά τις τεράστιες δυσκολίες, η Κοινότητα των Κατειλημμένων Προσφυγικών κάνει ό,τι περνάει από το χέρι της για να μετατρέψει τα πρώην άδεια, παρατημένα κτίρια σε μια γειτονιά αντίστασης, αλληλεγγύης και αυτο-οργάνωσης, όπου συμβιώνουν εκατοντάδες άνθρωποι διαφόρων εθνικοτήτων, ανάμεσα τους και δεκάδες παιδιά.
Μιλώντας κάνεις για τα Προσφυγικά, θα πρέπει να αναφερθεί στις δεκάδες δομές που δημιουργήθηκαν ώστε να καλύψουν τις ανάγκες ανθρώπων από τα πιο υποβαθμισμένα κοινωνικά στρώματα, αναφορικά με την υγεία, την στέγαση, την φύλαξη των ανηλίκων παιδιών, την αναψυχή κλπ. Πρέπει να αναφερθεί στις οριζόντιες διαδικασίες λήψης αποφάσεων που εμπλέκουν ενεργά όλα τα μέλη της κοινότητας σε κάθε μία απόφαση που αφορά την καθημερινότητα τους.
Πρέπει να αναφερθεί στην αλληλεγγύη αναμεταξύ των κατοίκων αλλά και προς άλλες ευαίσθητες κοινωνικές ομάδες, όπως οι συγγενείς των ασθενών του γειτονικού αντικαρκινικού νοσοκομείου “Άγιος Σάββας”, που αναγκάζονταν να κοιμούνται στα οχήματα τους κατά τις ημέρες των θεραπειών των ανθρώπων τους και πλέον έχουν την δυνατότητα να επωφεληθούν από την νέα δομή φιλοξενίας που η Κοινότητα των Κατειλημμένων Προσφυγικών δημιούργησε για να αντιμετωπίσει το σοβαρό αυτό ζήτημα, που το Κράτος απλά αγνοούσε επιδεικτικά.
Οφείλουμε εδώ να τονίσουμε πως όλες οι δομές των Προσφυγικών είναι ανοιχτές και προσβάσιμες σε κάθε κάτοικο των γειτονικών περιοχών που έχει ανάγκη ή επιθυμεί να τις χρησιμοποιήσει ή να συμμετάσχει σε αυτές.
Αυτή είναι η κοινότητα που Κράτος και Κεφάλαιο, μέσω της Περιφέρειας Αττικής, θέλουν να διαλύσουν για να την μετατρέψουν σε ακόμη ένα φαγοπότι “ανάπλασης”. Φυσικά δεν είναι η πρώτη περίσταση που τα Προσφυγικά δέχονται επίθεση ή απειλούνται με εκκένωση. Ωστόσο, αυτή την φορά φαίνεται πως η ιστορία έχει πάει ένα βήμα παραπέρα, αφού έχει εγκριθεί μια σύμβαση ύψους 15 εκατομμυρίων ευρώ για την εκκένωση και την δήθεν ανάπλαση της γειτονιάς, κάτι που σχεδιάζεται να ξεκινήσει μέσα στους επόμενους μήνες. Μάλιστα το “έργο” έχει ντυθεί και με τον μανδύα της “κοινωνικής στέγης” και άλλων υποδομών δήθεν προς όφελος αναξιοπαθούντων κοινωνικών ομάδων. Κάτι φυσικά που δεν μας ξεγελά, καθώς είναι αναρίθμητα τα παραδείγματα όπου κινηματικές υποδομές εκκενώθηκαν με παρόμοιες προφάσεις και εν τέλει αφέθηκαν να σαπίσουν. Θα αναφέρουμε απλά και μόνο ένα που αφορά την πόλη μας: Το κτίριο της Κατάληψης Δέλτα, πρώην φοιτητικές εστίες που το ΤΕΙ Θεσσαλονίκης παράτησε στην τύχη τους, αφού ξεσπίτωσε πρώτα τους/τις φοιτητ(ρι)ες. Όσο το κτήριο τελούσε υπό κατάληψη, από το 2007, στέγαζε δεκάδες ανθρώπους και υποδομές. Από την εκκένωση του το 2012 και έπειτα, το κτήριο έχει μείνει να ρημάζει επάνω στη Εγνατία, στο κέντρο της πόλης.
Είναι προφανές ότι τα Προσφυγικά αποτελούν αγκάθι στα πλευρά του κόσμου της εξουσίας και του κέρδους, καθώς αποτελούν εκτός των άλλων και ένα ζωντανό αντιπαράδειγμα κοινωνικής αυτο-οργάνωσης, σε επίπεδο μάλιστα ολόκληρης γειτονιάς.
Εν αναμονή της επιχειρούμενης καταστολής και εν μέσω του αγώνα εναντίον της, στις 5/2/2026, ο σύντροφος Αριστοτέλης Χαντζής, κάτοικος της γειτονιάς και μέλος της Κοινότητας των Κατειλημμένων Προσφυγικών, ξεκίνησε απεργία πείνας μέχρι θανάτου. Μια απεργία πείνας, όμως, που ο ίδιος δεν επιθυμεί να στρέψει την προσοχή γύρω από το πρόσωπο του, αλλά να αποτελέσει μια αφορμή ώστε όλος ο κόσμος να έρθει σε επαφή και να γνωρίσει την Κοινότητα, να αναδείξει τον συλλογικό αγώνα.
Ως Οριζόντια Κίνηση, ως αναρχικοί/ές αλλά και μέλη της εργατικής τάξης, που αισθανόμαστε καθημερινά στο πετσί μας τον εκβιασμό του κόστους ζωής και στέγασης, στεκόμαστε χωρίς δεύτερη σκέψη αλλέγγυοι/ες στον αγώνα της Κοινότητας των Κατειλημμένων Προσφυγικών και στην απεργία πείνας του Α. Χαντζή.
Απαιτούμε την ικανοποίηση των αιτημάτων του συλλογικού αγώνα:
-ΑΜΕΣΗ ΑΚΥΡΩΣΗ ΤΗΣ ΣΥΜΒΑΣΗΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ ΑΤΤΙΚΗΣ.
-ΠΑΡΑΜΟΝΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΚΑΤΟΙΚΩΝ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ ΣΤΑ ΣΠΙΤΙΑ, ΣΤΟΝ ΤΟΠΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ ΠΟΥ ΔΙΑΜΕΝΟΥΝ ΚΑΙ ΕΧΟΥΝ ΣΥΝΔΕΘΕΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ – ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΑ ΚΑΙ
ΟΡΓΑΝΙΚΑ ΜΑΖΙ ΤΟΥΣ.
-ΝΑ ΔΟΘΟΥΝ ΕΜΠΡΑΚΤΕΣ ΕΓΓΥΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΣΤΙΚΗ ΜΗ ΚΕΡΔΟΣΚΟΠΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΠΩΝΥΜΙΑ “ΚΑΤΟΙΚΟΙ ΚΑΙ ΦΙΛΟΙ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ Λ. ΑΛΕΞΑΝΔΡΑΣ Α.Μ.Κ.Ε.” ΜΕ ΤΗ ΔΙΚΗ ΤΗΣ ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΗ! – ΟΥΤΕ ΕΥΡΩ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΧΡΗΜΑΤΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ “ΑΝΑΠΛΑΣΗ” ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ!
Σαν σήμερα, το 1871, ξέσπασε η πρώτη μεγάλη Προλεταριακή Έφοδος στον Ουρανό, η Παρισινή Κομμούνα.
Αναδημοσιεύουμε κομμάτι της τοποθέτησης της ομάδας μας, από την εκδήλωση που πραγματοποιήσαμε τον Οκτώβρη του 2025 στο Κοινωνικό Κέντρο Ovradera, επάνω στο Βιβλίο του Μιχαήλ Μπακούνιν “Η Παρισινή Κομμούνα του 1871 και η Ιδέα του Κράτους”, επ’ αφορμής τότε του πρόσφατου θανάτου του αναρχικού εκδότη Γιώργου Γαρμπή.
“Η Παρισινή Κομμούνα του 1871 – Ιστορική Αναδρομή
…Το 1871 λοιπόν, το προλεταριάτο του Παρισιού έκανε την πρώτη του μεγάλη έφοδο προς τον ουρανό. Για 72 μέρες άλλαξε τους κοινωνικούς συσχετισμούς και τόλμησε να πάρει την κατάσταση στα χέρια του ενάντια στην αστική τάξη, τον στρατό και το παπαδαριό.
Την εποχή εκείνη η Γαλλία βρισκόταν σε δυσμενή οικονομική κατάσταση, εν μέσω μιας οξείας καπιταλιστικής κρίσης που ξεκίνησε το 1866, ενώ στα 1870 κηρύχθηκε πόλεμος με την Πρωσία, με την οποία εκκρεμούσαν εδαφικές διεκδικήσεις. Η Γαλλία εισέβαλε στην Πρωσία αλλά ηττήθηκε με έμφαση. Ως αποτέλεσμα είχαμε την ολοκληρωτική κατάρρευση του στρατού της Αυτοκρατορίας ενώ οι Πρώσοι, κατά την αντεπίθεση τους, έκαναν ανενόχλητοι περίπατο μέχρι και τα προάστια του Παρισιού.
Η αστική τάξη της Γαλλίας, κατατρομαγμένη, σχημάτισε κυβέρνηση εθνικής ενότητας υπό τον Θιέρσο, έναν έμπειρο φιλελεύθερο αστό πολιτικό, παρέδωσε εδάφη, διέλυσε τον στρατό και ξεκίνησε να επεξεργάζεται και να διαπραγματεύεται τους όρους της ήττας με τους Πρώσους. Όροι που φυσικά θα έπεφταν επάνω στις πλάτες του Γαλλικού Προλεταριάτου. Όμως παρ’όλη την παράδοση της επίσημης Κυβέρνησης, η οπλισμένη Εθνοφυλακή του Παρισιού, δηλαδή ένα σώμα που αποτελούταν από όσους άνδρες – των πλειβιακών τάξεων κυρίως- μπορούσαν να βαστάνε όπλα, δεν παραδόθηκε, παρά μόνο συνθηκολόγησε με τους Πρώσους, κράτησε τον οπλισμό της και τον έλεγχο του μεγαλύτερου κομματιού της Πόλης.
Θρυαλλίδα των εξελίξεων που οδήγησαν στην Παρισινή Κομμούνα αποτέλεσε η απόπειρα του Θιέρσου να αφοπλίσει ακριβώς αυτό το επικίνδυνο οπλισμένο προλεταριακό σώμα της Εθνοφυλακής, επιχειρώντας να αρπάξει τα κανόνια του Λόφου της Μονμάρτης, στις 18 Μαρτίου, τα οποία είχαν πληρωθεί από τις τσέπες του Παρισινού λαού, στέλνοντας μάλιστα για αυτή την δουλειά και μια στρατιωτική δύναμη. Η απόπειρά του απέτυχε λόγω της γρήγορης κινητοποίησης των γυναικών της πόλης, με εξέχουσα μορφή την Αναρχική Λουίζ Μισέλ. Τα κανόνια της Μονμάρτης ανήκαν στην Εθνοφυλακή, που αρνήθηκε οποιαδήποτε παράδοσή τους.
Εκείνη την ημέρα λοιπόν, με γενικό ξεσηκωμό του Παρισινού Προλεταριάτου ενάντια στην αστική τάξη, την Κυβέρνηση των Βερσαλλιών και τα σχέδια ολικής παράδοσης, ξεκίνησε μια εμφύλια ταξική σύγκρουση που σήμανε και την έναρξη της σύντομης περιόδου της κυριαρχίας των πληβειακών στρωμάτων της πόλης και την αυτοδιακυβέρνησή της.
Το Παρισινό Προλεταριάτο, αφού αρχικά υπερίσχυσε των ταξικών εχθρών του, εκείνη την ιστορική στιγμή δεν έμεινε μόνο σε ένα αμυντικό ή εξεγερσιακό πλάνο, αλλά έβαλε μπρος για την άμεση δημιουργία των θεσμών εκείνων που αντανακλούσαν την δική του αντιεξουσία. Στις 26 Μαρτίου εκλέχθηκε ένα σώμα πολιτικής αυτοδιεύθυνσης που απαρτιζόταν από αιρετούς και άμεσα ανακλητούς αντιπροσώπους. Η σύσταση του αποτελούταν κυρίως από εργάτες και μικροτεχνήτες, οι περισσότεροι εκ των οποίων εμπνέονταν από τις ευρύτερες σοσιαλιστικές ιδέες της εποχής: Ήταν κατά πλειοψηφία οπαδοί του Μπλανκί και Προυντονικοί, αλλά και κάποιοι Αναρχικοί, όπως οι αδερφοί Ελιζέ και Ελί Ρεκλύ, καθώς επίσης και κάποιοι Μαρξιστές, αν και κατά την προηγούμενη περίοδο, μετά την ανακήρυξη της δημοκρατίας και την ανάληψη της κυβέρνησης από τον Θιέρσο το 1870, οι “συμβουλές” του Μαρξ προς το Γαλλικό Προλεταριάτο (μέσα από την θέση του στο Γενικό Συμβούλιο της Διεθνούς, την οποία ήλεγχε πλέον απόλυτα) Ήταν αυτό να κάτσει στα αυγά του, οι εργάτες “να κάνουν το καθήκον τους σαν πολίτες” και να μην πραγματοποιήσουν κάποια απόπειρα ανατροπής της Κυβέρνησης (Καρλ Μαρξ: “Εμφύλιος Πόλεμος στην Γαλλία”).
Αντιπρόσωποι των αστών δεν υπήρχαν στο σώμα αυτό, το οποίο και δεν αναγνώριζαν επίσημα φυσικά. Δυο μέρες αργότερα, στις 28 Μαρτίου, το εξεγερμένο προλεταριάτο κατέλαβε το δημαρχείο του Παρισιού και το κατέστησε έδρα του σώματος, ενώ ύψωσε την κόκκινη σημαία, το επαναστατικό σύμβολο της εποχής. Η Παρισινή Κομμούνα ήταν γεγονός.
Το επόμενο διάστημα οι Κομμουνάροι έδειξαν το πρόσημο της εξέγερσης, με μια σειρά από μέτρα σαφούς ταξικής, αλλά και επαναστατικής κατεύθυνσης:
-Κατάργηση του τακτικού στρατού και αντικατάστασή του από τον ένοπλο λαό
-Αντικατάσταση της αστυνομίας από άμεσα ανακλητές λαϊκές πολιτοφυλακές στην υπηρεσία της Κομμούνας
-Ανακλητότητα των εκλεγμένων δημοσίων υπαλλήλων, των διοικητικών και των δικαστικών θέσεων
-Διαχωρισμός Κράτους εκκλησίας
-Δωρεάν μόρφωση μακριά από την εκκλησία
-Εκλογή μη-Γάλλων πολιτών στα όργανα της Κομμούνας, στο όνομα του διεθνισμού
-Δημιουργία συλλογών γυναικών
Στην οικονομία:
-Κατάληψη των κλειστών ή παρατημένων από τους αστούς εργοστασίων και λειτουργία τους από τους/τις εργάτ(ρι)ες.
-Συνένωση των εργατικών συνεταιρισμών της βιομηχανικής και βιοτεχνικής παραγωγής
-Απαγόρευση της νυχτερινής εργασίας για τους αρτεργάτες
-Εξίσωση των μισθών
-Κοινωνικοποίηση της εκκλησιαστικής περιουσίας
-Κατάργηση ενοικίου
-Απαγόρευση των ενεχυροδανειστηρίων
-Κατήργηση των γραφείων ευρέσεως εργασίας (σκλαβοπάζαρα της εποχής)
-Αναβολή καταβολής χρεών των ασθενέστερων οικονομικά πολιτών
Μπορεί τα μέτρα να ήταν κυρίως δημοκρατικής και αναδιανεμητικής φύσης και να μην επιτέθηκαν σαφώς και άμεσα στην ίδια την ιδιωτική ιδιοκτησία, μη προωθώντας δηλαδή την κομμουνιστικοποίηση της οικονομίας (μάλιστα οι Κομμουνάροι απέφυγαν σε αυτό το αρχικό – όπως πίστευαν – στάδιο να απαλλοτριώσουν τις περιουσίες των αστών που βρίσκονταν στην μεγάλη Τράπεζα της Γαλλίας), αλλά αποτέλεσαν το πιο προοδευτικό και ριζοσπαστικά φιλεργατικό πολιτικό πλαίσιο που είχε γνωρίσει μέχρι τότε ο σύγχρονος κόσμος.
Η Αστική τάξη της Γαλλίας, φυσικά, δεν θα άφηνε την κατάσταση να εξελιχθεί με αυτόν τον τρόπο για πολύ καιρό. Έτσι, έφτασε να συμμαχήσει με τον μέχρι πρότινος εχθρό της, τον καγκελάριο Μπίσμαρκ της Πρωσίας, πείθοντάς τον να ελευθερώσει μεγάλες δυνάμεις αιχμαλώτων πολέμου του τακτικού Γαλλικού Στρατού για να επιτεθούν στο επαναστατημένο Παρίσι, εισβάλλοντας μάλιστα στην πόλη από τις περιοχές ελέγχου των Πρώσων.
Οι προλεταριακές δυνάμεις της πόλης, δηλαδή η οπλισμένη εργατική τάξη, συγκέντρωναν περί τις 40.000 πολιτοφύλακες με ελλειπή οπλισμό, ενώ απέναντι τους είχαν έναν καλά οργανωμένο στρατό που αριθμούσε τις τετραπλάσιες δυνάμεις. Ωστόσο, επειδή οι επαναστάτες νικούν μόνο με το όπλο στο χέρι, αλλά και χάνουν πραγματικά μονάχα όταν το τελευταίο τουφέκι δεν βρίσκει άλλο χέρι να το κρατήσει, οι Κομμουνάροι αντιστάθηκαν όσο μπορούσαν στην Επίθεση, που ξεκίνησε στις 21 Μαΐου και ολοκληρώθηκε στις 28, με την πτώση και του τελευταίου οδοφράγματος στην γειτονιά της Μπελβίλ.
Απολογισμός: 20 χιλιάδες νεκροί, άνδρες γυναίκες και παιδιά. 45 χιλιάδες τραυματίες. 4 χιλιάδες περίπου Κομμουνάροι/ες πολιτικοί/ες εξόριστοι/ες στις υπερπόντιες γαλλικές αποικίες, κυρίως στην Νέα Καληδονία, όπου μεταφέρονταν με πλωτά φέρετρα και οι μισοί/ες από αυτούς/ες πέθαιναν στο ταξίδι. Ανάμεσα σε αυτούς που επιβίωσαν του ταξιδιού ήταν και η Λουίζ Μισέλ, η οποία δεν σταμάτησε να αγωνίζεται ούτε στην εξορία, στο πλευρό των ιθαγενών Κανάκ ενάντια στην αποικιοκρατία.
Μπορεί η Αστική Τάξη να είχε κερδίσει τον πόλεμο, όμως η ιστορία είχε πλέον γράψει πως η Εργατική Τάξη του Παρισιού πήρε την πόλη στα χέρια της με όρους ξεκάθαρα επαναστατικούς: Ανέλαβε και αναδιάρθρωσε ριζικά την πολιτική ζωή, την οικονομία, την αυτοάμυνά της για 72 ημέρες και, περικυκλωμένη από τους εχθρούς της, με όσα μέσα διέθετε, ξεκίνησε ένα σύντομο ταξίδι ριζοσπαστικού κοινωνικού μετασχηματισμού. Όχι δίχως λάθη, όχι χωρίς παραλείψεις, αλλά με πίστη στην ελευθερία, την ισότητα, την δικαιοσύνη για όλους. Έδωσε έτσι στο παγκόσμιο επαναστατικό κίνημα το πρώτο πραγματικό παράδειγμα μιας μελλοντικής αταξικής κοινωνίας εν τη γενέσει… ”
Το Σάββατο 14/3 συμμετείχαμε μαζί με δεκάδες άλλους/ες συντρόφους και συντρόφισσες, σε αντιφασιστική συγκέντρωση και πορεία στην περιοχή της Τούμπας.
Με αφορμή τις πρόσφατες φασιστικές επιθέσεις σε χώρους του κινήματος στην ευρύτερη περιοχή των Ανατολικών, το αντιφασιστικό κίνημα της Θεσσαλονίκης έδειξε για άλλη μια φορά πως στους δρόμους των γειτονιών μας, στα πάρκα, στις πλατείες, οι φασίστες δεν θα καταφέρουν να πατήσουν ποτέ δημόσια και οργανωμένα το πόδι τους.
Η Θεσσαλονίκη ήταν, είναι και θα παραμείνει μια πόλη πολυπολιτισμική και αντιφασιστική.
Από μεριάς μας δεσμευόμαστε πως, όπου και όποτε το φασιστικό δηλητήριο επιχειρεί να διαχυθεί, θα είμαστε πάντα εκεί για να σταθούμε εμπόδιο. Με αντιφασιστική ενότητα, δίπλα και μαζί με την τάξη μας, το πολυεθνικό προλεταριάτο, θα τσακίσουμε τον φασισμό σε κάθε του έκφανση.
Όπου το φασιστικό δηλητήριο επιχειρεί να διαχυθεί…
… ΘΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΑΝΤΑ ΕΚΕΙ
Συγκέντρωση-Πορεία, Σάββατο 14/3, 13:00, Τούμπα – Αγ. Θεράποντας
Φασίστες θα σας θάψουμε!
Το τελευταίο χρονικό διάστημα έχει λάβει χώρα μια σειρά φασιστικών επιθέσεων σε καταλήψεις και δομές του αναρχικού/ελευθεριακού κινήματος στην ευρύτερη περιοχή των ανατολικών (Φάληρο, Τούμπα), με τελευταία αυτή στο Ελευθεριακό Στέκι Victoire, τα ξημερώματα της Τρίτης 24/3.
Δεν μας εκπλήσσει το γεγονός ότι αυτές οι επιθέσεις συμβαίνουν τώρα, την συγκεκριμένη χρονική περίοδο. Από την μία, οι κοινωνικές και πολιτικές συνθήκες μοιάζουν ιδανικές για τα φασιστικά σκουπίδια, ώστε να ξεμυτίσουν από τις τρύπες τους. Η ακροδεξιά κυβέρνηση της ΝΔ – και το Κράτος γενικότερα- οξύνουν το ξενοφοβικό-ρατσιστικό κλίμα απέναντι σε πρόσφυγες/μετανάστ(ρι)ες και δεν διστάζουν μάλιστα να δολοφονούν δεκάδες ανθρώπους στα υδάτινα και χερσαία σύνορα, χωρίς να λογοδοτούν σε κανέναν. Το φασιστικό δηλητήριο επιχειρεί να διαχυθεί και ανάμεσα στην τάξη μας, προσπαθώντας να στρέψει τους από-τα-κάτω τον έναν ενάντια στην άλλη, να τους κάνει να ξεχάσουν τον πραγματικό τους εχθρό, δηλαδή το Κεφάλαιο και το Κράτος.
Από την άλλη, η παρούσα συνθήκη της όξυνσης της κρατικής καταστολής, με την ευθεία επίθεση απέναντι σε όποιον/α αντιστέκεται – απεργοί, φοιτητ(ρι)ες, αναρχικοί/ες – ευνοεί το “έργο” των φασιστικών γκρουπούσκουλων, που πάντα συντονίζονται, επίσημα ή άτυπα, με τα εξουσιαστικά σχέδια. Οι φασίστες είναι άλλωστε το μακρύ χέρι του Κράτους. Τα αγαπημένα του παιδιά. Δεν είναι τυχαίο φυσικά που η συγκεκριμένη επίθεση πέρασε στα “ψιλά” των τοπικών ΜΜΕ, ενώ αντίστοιχα, σε παρόμοιου τύπου επιθέσεις που έχουν ως στόχο φορείς εξουσίας ή κρατικές-καπιταλιστικές υποδομές, στήνεται ολόκληρο πανηγύρι τρομοϋστερίας.
Είναι φανερό ότι οι φασίστες και οι θεσμικοί προστάτες τους έχουν ενοχληθεί ιδιαίτερα από το γεγονός ότι το αντιφασιστικό κίνημα της πόλης δεν κάνει βήμα πίσω, παρ’όλες τις αντίξοες συνθήκες και την σκληρή καταστολή. Είναι ξεκάθαρο επίσης πως, παρά τις όποιες κατά καιρούς επιθέσεις και “κλιμακώσεις” από μεριάς τους, οι φασίστες αδυνατούν να πατήσουν στέρεα το πόδι τους, δημόσια και οργανωμένα, στους δρόμους αυτής της πόλης, κάτι που το κατάλαβαν καλά και στην επέτειο των Ιμίων και την ήττα που δέχθηκαν από το αντιφασιστικό κίνημα της Θεσσαλονίκης.
Ως αναρχικοί/ες πιστεύουμε πως ο φασισμός τσακίζεται στους δρόμους, με μαχητικότητα, άμεση δράση και αντιφασιστική ενότητα. Γνωρίζουμε επίσης καλά πως το δηλητήριο του κοινωνικού εκφασισμού αντιμετωπίζεται με παρέμβαση σε καθημερινή βάση, σε κάθε κοινωνικό πεδίο: Στις γειτονιές, τις πλατείες, τα σχολεία και τις σχολές, στους χώρους εργασίας μας. Οπουδήποτε οι φασίστες προσπαθούν να σηκώσουν κεφάλι, εκεί πρέπει να είμαστε εμείς για να τους το κόψουμε. Μαζί με την τάξη μας, το πολυεθνικό προλεταριάτο, θα στείλουμε τους φασίστες πίσω στις τρύπες τους για άλλη μια φορά.
Θάνατος στον φασισμό σ’ολάκερη την Γη.
Για έναν κόσμο χωρίς σύνορα, κράτη, καταπίεση και εκμετάλλευση.
Για την ελευθερία και την ισότητα όλων μας.
Με αφορμή την όξυνση των ιμπεριαλιστικών-διακρατικών πολεμικών συγκρούσεων στην Μέση Ανατολή, αλλά και σε ολόκληρο τον πλανήτη, δημοσιεύουμε κομμάτι της μπροσούρας “Ειρήνη στις καλύβες – Πόλεμος στα παλάτια”, με σκέψεις και θέσεις της ομάδας μας επάνω στο ζήτημα της ανάγκης για την συγκρότηση ενός μετώπου ενάντια στον πόλεμο και τον εθνικισμό.
(Η μπροσούρα είναι διαθέσιμη με ελεύθερη συνεισφορά στο Κοινωνικό Κέντρο Ovradera)
[…] Δεν πολεμάμε για τα συμφέροντα τους!
Ως αναρχικοί/ες, διεθνιστές/τριες και κομμάτι της εργατικής τάξης, δηλώνουμε πως δεν θα πολεμήσουμε για τα συμφέροντα της αστικής τάξης και των πολιτικών ελίτ. Σε κάθε πόλεμο, αυτοί που καλούνται να πληρώσουν το τίμημα με τις ζωές τους είναι οι άνθρωποι της τάξης μας, είτε ως κρέας για οβίδες στο μέτωπο, είτε ως άμαχος πληθυσμός στα μετόπισθεν. Πιστεύουμε πως οι εργατικές τάξεις και τα καταπιεσμένα κοινωνικά στρώματα κάθε χώρας, ιδιαίτερα στα μεγάλα ιμπεριαλιστικά κέντρα, πρέπει να σαμποτάρουν τις πολεμικές μηχανές. Μετατρέποντας τον πόλεμο από διακρατικό σε ταξικό, πρέπει να στρέψουν τα όπλα τους ενάντια στις αστικές τους τάξεις και να σφίξουν το χέρι των καταπιεσμένων στην άλλη πλευρά του μετώπου.
Η λογική αυτή δεν εκπορεύεται από κάποιου είδους φιλελεύθερο πασιφισμό. Αντίθετα, έχει ως αφετηρία την ανάγκη για το σταμάτημα κάθε πολέμου, τώρα και στο μέλλον, κάτι το οποίο είναι δυνατό μόνο μέσω της ανατροπής του διεθνούς κρατικού-καπιταλιστικού συστήματος που έχει εγγεγραμμένο στο ίδιο του το DNA τον πόλεμο, τον ιμπεριαλισμό, τον θάνατο…
… πρέπει να γίνει κατανοητό ότι οι καπιταλιστές κάθε χώρας και το πολιτικό τους προσωπικό ελάχιστα νοιάζονται για τις υποτελείς τάξεις και θα συρθούν σε ένα θερμό πόλεμο μόνο όταν θίγονται τα οικονομικά τους συμφέροντα. Ένας τέτοιος πόλεμος είναι πάντα πρώτα και κύρια πόλεμος για την διατήρηση της ταξικής τους κυριαρχίας επί των από-τα-κάτω της δικής τους χώρας και της επέκτασης των οικονομικών τους συμφερόντων σε νέο έδαφος. Προκειμένου να κερδίσουν, χρειάζονται την μάξιμουμ δυνατή εθνική ενότητα, αυτή δηλαδή που θυσιάζει τα δικαιώματα και τις ελευθερίες των από-τα-κάτω στον βωμό της πολεμικής προσπάθειας, δηλαδή στο βωμό των συμφερόντων του Κεφαλαίου και επέρχεται με την εκκαθάριση κάθε είδους εσωτερικού εχθρού. Ως εκ τούτου, ένας επιθετικός πόλεμος πρέπει να σταματήσει με κάθε τρόπο από την οργανωμένη εργατική τάξη του επιτιθέμενου κράτους με γενικευμένο σαμποτάζ. Άλλωστε, σε έναν διακρατικό πόλεμο, ο επιτιθέμενος πολύ γρήγορα μπορεί να μετατραπεί σε αμυνόμενο και το αντίστροφο.
Καθήκον των αναρχικών και των υπολοίπων διεθνιστών σήμερα σε κάθε γωνιά του πλανήτη είναι η διάχυση των ταξικών και διεθνιστικών προταγμάτων στο εσωτερικό της τάξης μας και της ευρύτερης κοινωνίας. Στόχος μας πρέπει να είναι το χτίσιμο ενός πλατιού αντιπολεμικού μετώπου, με ευρεία συμμαχία των ταξικών και κοινωνικών οργανώσεων, με την δημιουργία συνελεύσεων και δομών στις γειτονιές και τους χώρους εργασίας. Ένα μέτωπο το οποίο θα είναι ικανό, με μαζικές κινητοποιήσεις, απεργίες, διαδηλώσεις, να μπλοκάρει οποιαδήποτε πολεμική προετοιμασία.
Προς την παραπάνω κατεύθυνση θεωρούμε ότι πρέπει να κινηθεί και το εγχώριο επαναστατικό/διεθνιστικό κίνημα, αλλά και κάθε άνθρωπος που εχθρεύεται τον πόλεμο και τον εθνικισμό και επιθυμεί μια άλλη, πιο δίκαιη και ειρηνική κοινωνία.[…]
