Αυτό το Σάββατο 27/6 η ομάδα μας θα βρεθεί στα Γιάννενα, καλεσμένη της Αναρχικής Ομάδας “A Batalha”, για μια εκδήλωση-συζήτηση επάνω στην αντιπολεμική μας μπροσούρα “Ειρήνη στις καλύβες, πόλεμος στα παλάτια”.
Θα συζητήσουμε γύρω από το ζήτημα του πολέμου και της ανάγκης για την συγκρότηση ενός κοινωνικού και ταξικού μετώπου για το σταμάτημά του.
Στις 19:00, στο Άλσος.
(Σε περίπτωση βροχής: Στο Ελευθεριακό Εργαστήρι F451, Τσακάλωφ 20)
Αλληλεγγύη στον αγώνα της Κοινότητας των Κατειλημμένων Προσφυγικών
Νίκη στις απεργίες πείνας του Α. Χαντζή (από 5/2) και Suzon Doppagne (από 1/5)
Να ζήσουμε σε γειτονιές
Ελευθερίας – Αλληλεγγύης – Αυτοοργάνωσης
Συγκέντρωση – Πορεία: Τρίτη 23/6, 19:00, Άγαλμα Βενιζέλου – Στηρίζουμε το μπλοκ της Ανοιχτής Συνέλευσης Αλληλεγγύης
Η ιστορία της γειτονιάς των Προσφυγικών στην Λεωφόρο Αλεξάνδρας είναι μια ιστορία αλληλεγγύης και αντίστασης. Μια γειτονιά που χτίστηκε το 1933 για να στεγάσει τις ανάγκες και τα όνειρα των Μικρασιατών, που ακόμη ένας πόλεμος μετέτρεψε σε πρόσφυγες. Μια γειτονιά που το 1944 μετατράπηκε σε αντιφασιστικό και αντάρτικο προπύργιο και οι “πληγές” από τις σφαίρες του εθνικού στρατού και των Βρετανών είναι ακόμη ορατές στο σώμα της, στους τοίχους των κτιρίων της.
Μια γειτονιά που αφέθηκε στην τύχη της να ρημάζει από το Κράτος, που κατάντησε πιάτσα ναρκεμπόρων, αν και απέχει μια ανάσα από την ΓΑΔΑ, βρήκε εν τέλει νέα ζωή μέσα από τους κοινωνικούς και ταξικούς αγώνες της περιόδου των μνημονίων, όταν το 2010 μεγάλο μέρος της καταλήφθηκε, τόσο από κόσμο του κινήματος, όσο και από ανθρώπους της τάξης μας που είχαν ανάγκη στέγασης.
Επί 16 χρόνια, παρά τις τεράστιες δυσκολίες, η Κοινότητα των Κατειλημμένων Προσφυγικών κάνει ό,τι περνάει από το χέρι της για να μετατρέψει τα πρώην άδεια, παρατημένα κτίρια σε μια γειτονιά αντίστασης, αλληλεγγύης και αυτο-οργάνωσης, όπου συμβιώνουν εκατοντάδες άνθρωποι διαφόρων εθνικοτήτων, ανάμεσα τους και δεκάδες παιδιά.
Μιλώντας κάνεις για τα Προσφυγικά, θα πρέπει να αναφερθεί στις δεκάδες δομές που δημιουργήθηκαν ώστε να καλύψουν τις ανάγκες ανθρώπων από τα πιο υποβαθμισμένα κοινωνικά στρώματα, αναφορικά με την υγεία, την στέγαση, την φύλαξη των ανηλίκων παιδιών, την αναψυχή κλπ. Πρέπει να αναφερθεί στις οριζόντιες διαδικασίες λήψης αποφάσεων που εμπλέκουν ενεργά όλα τα μέλη της κοινότητας σε κάθε μία απόφαση που αφορά την καθημερινότητα τους.
Πρέπει να αναφερθεί στην αλληλεγγύη αναμεταξύ των κατοίκων αλλά και προς άλλες ευαίσθητες κοινωνικές ομάδες, όπως οι συγγενείς των ασθενών του γειτονικού αντικαρκινικού νοσοκομείου “Άγιος Σάββας”, που αναγκάζονταν να κοιμούνται στα οχήματα τους κατά τις ημέρες των θεραπειών των ανθρώπων τους και πλέον έχουν την δυνατότητα να επωφεληθούν από την νέα δομή φιλοξενίας που η Κοινότητα των Κατειλημμένων Προσφυγικών δημιούργησε για να αντιμετωπίσει το σοβαρό αυτό ζήτημα, που το Κράτος απλά αγνοούσε επιδεικτικά.
Οφείλουμε εδώ να τονίσουμε πως όλες οι δομές των Προσφυγικών είναι ανοιχτές και προσβάσιμες σε κάθε κάτοικο των γειτονικών περιοχών που έχει ανάγκη ή επιθυμεί να τις χρησιμοποιήσει ή να συμμετάσχει σε αυτές.
Αυτή είναι η κοινότητα που Κράτος και Κεφάλαιο, μέσω της Περιφέρειας Αττικής, θέλουν να διαλύσουν για να την μετατρέψουν σε ακόμη ένα φαγοπότι “ανάπλασης”. Φυσικά δεν είναι η πρώτη περίσταση που τα Προσφυγικά δέχονται επίθεση ή απειλούνται με εκκένωση. Ωστόσο, αυτή την φορά φαίνεται πως η ιστορία έχει πάει ένα βήμα παραπέρα, αφού έχει εγκριθεί μια σύμβαση ύψους 15 εκατομμυρίων ευρώ για την εκκένωση και την δήθεν ανάπλαση της γειτονιάς, κάτι που σχεδιάζεται να ξεκινήσει μέσα στους επόμενους μήνες. Μάλιστα το “έργο” έχει ντυθεί και με τον μανδύα της “κοινωνικής στέγης” και άλλων υποδομών δήθεν προς όφελος αναξιοπαθούντων κοινωνικών ομάδων. Κάτι φυσικά που δεν μας ξεγελά, καθώς είναι αναρίθμητα τα παραδείγματα όπου κινηματικές υποδομές εκκενώθηκαν με παρόμοιες προφάσεις και εν τέλει αφέθηκαν να σαπίσουν. Θα αναφέρουμε απλά και μόνο ένα που αφορά την πόλη μας: Το κτίριο της Κατάληψης Δέλτα, πρώην φοιτητικές εστίες που το ΤΕΙ Θεσσαλονίκης παράτησε στην τύχη τους, αφού ξεσπίτωσε πρώτα τους/τις φοιτητ(ρι)ες. Όσο το κτήριο τελούσε υπό κατάληψη, από το 2007, στέγαζε δεκάδες ανθρώπους και υποδομές. Από την εκκένωση του το 2012 και έπειτα, το κτήριο έχει μείνει να ρημάζει επάνω στη Εγνατία, στο κέντρο της πόλης.
Είναι προφανές ότι τα Προσφυγικά αποτελούν αγκάθι στα πλευρά του κόσμου της εξουσίας και του κέρδους, καθώς αποτελούν εκτός των άλλων και ένα ζωντανό αντιπαράδειγμα κοινωνικής αυτο-οργάνωσης, σε επίπεδο μάλιστα ολόκληρης γειτονιάς.
Εν αναμονή της επιχειρούμενης καταστολής και εν μέσω του αγώνα εναντίον της, στις 5/2/2026, ο σύντροφος Αριστοτέλης Χαντζής, κάτοικος της γειτονιάς και μέλος της Κοινότητας των Κατειλημμένων Προσφυγικών, ξεκίνησε απεργία πείνας μέχρι θανάτου. Η υγεία του συντρόφου βρίσκεται πλέον σε άμεσο κίνδυνο, σύμφωνα και με την ενημέρωση των γιατρών. Από τις 1/5/2026 σε απεργία πείνας μέχρι θανάτου βρίσκεται και η συντρόφισσα Suzon Doppagne. Αυτές οι απεργίες πείνας, όμως, δεν επιδιώκουν να στρέψουν την προσοχή γύρω από τα πρόσωπα των δυο συντρόφων, αλλά να αποτελέσουν μια αφορμή ώστε όλος ο κόσμος να έρθει σε επαφή και να γνωρίσει την Κοινότητα, να αναδείξουν τον συλλογικό αγώνα
Ως Οριζόντια Κίνηση, ως αναρχικοί/ές αλλά και μέλη της εργατικής τάξης, που αισθανόμαστε καθημερινά στο πετσί μας τον εκβιασμό του κόστους ζωής και στέγασης, στεκόμαστε χωρίς δεύτερη σκέψη αλληλέγγυοι/ες στον αγώνα της Κοινότητας των Κατειλημμένων Προσφυγικών και στην απεργία πείνας του Α. Χαντζή.
Απαιτούμε την ικανοποίηση των αιτημάτων του συλλογικού αγώνα:
-ΑΜΕΣΗ ΑΚΥΡΩΣΗ ΤΗΣ ΣΥΜΒΑΣΗΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ ΑΤΤΙΚΗΣ.
-ΠΑΡΑΜΟΝΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΚΑΤΟΙΚΩΝ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ ΣΤΑ ΣΠΙΤΙΑ, ΣΤΟΝ ΤΟΠΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ ΠΟΥ ΔΙΑΜΕΝΟΥΝ ΚΑΙ ΕΧΟΥΝ ΣΥΝΔΕΘΕΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ – ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΑ ΚΑΙ
ΟΡΓΑΝΙΚΑ ΜΑΖΙ ΤΟΥΣ.
-ΝΑ ΔΟΘΟΥΝ ΕΜΠΡΑΚΤΕΣ ΕΓΓΥΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΣΤΙΚΗ ΜΗ ΚΕΡΔΟΣΚΟΠΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΠΩΝΥΜΙΑ “ΚΑΤΟΙΚΟΙ ΚΑΙ ΦΙΛΟΙ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ Λ. ΑΛΕΞΑΝΔΡΑΣ Α.Μ.Κ.Ε.” ΜΕ ΤΗ ΔΙΚΗ ΤΗΣ ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΗ! – ΟΥΤΕ ΕΥΡΩ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΧΡΗΜΑΤΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ “ΑΝΑΠΛΑΣΗ” ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ!
Κατά το τριήμερο 16,17 και 18/6 η ομάδα μας θα βρίσκεται στο 15ο Ελευθεριακό Φεστιβάλ Βιβλίου στον πεζόδρομο πάνω από το Άγαλμα Βενιζέλου, με πάγκο με το έντυπο υλικό μας(κείμενα αρχών κλπ, μπροσούρες, αυτοκόλλητα).
Αναρχικές, ελευθεριακές, επαναστατικές εκδόσεις παντού!
Την Κυριακή 14/6 στηρίξαμε την πορεία για τα τρία χρόνια από το κρατικό-καπιταλιστικό έγκλημα ανοιχτά της Πύλου, όπου το Λιμενικό έπνιξε 600+ μετανάστ(ρι)ες.
Συμμετείχαμε στην συγκέντρωση αναρτώντας πανό, καθώς και στην διαδήλωση που ακολούθησε, με τρικάκια, αλλά και μοίρασμα κειμένων περιμετρικά του σώματος της πορείας.
Ακολουθεί το κείμενο που μοιράσαμε:
Τέμπη-Χίος
ΠΥΛΟΣ
Βιολάντα-Παλαιστίνη
ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΙΡΗΝΗ ΧΩΡΙΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝH
Στις 14 Ιούνη του 2023 το Ελληνικό Κράτος πραγματοποίησε ίσως την μεγαλύτερη μαζική δολοφονία στην σύγχρονη ιστορία του τόπου: Ένα ακυβέρνητο καράβι με 700 και πλέον μετανάστ(ρι)ες, που ζητούσε για μέρες βοήθεια ανοιχτά της Πύλου, βυθίζεται από το Λιμενικό, παίρνοντας μαζί του στον υγρό τάφο του Αιγαίου 600+ ανθρώπους.
Οι επίσημες αρχές έκαναν τα αδύνατα δυνατά για να αποκρύψουν την αλήθεια σχετικά με τις πράξεις τους: Έπνιξαν την περιοχή στο σκοτάδι και απενεργοποίησαν τις κάμερες του σκάφους του Λιμενικού πριν την επίθεση τους, ώστε να μην υπάρχει καμία απόδειξη. Στην συνέχεια αρνήθηκαν τα πάντα και προσπάθησαν μέχρι και να παρουσιάσουν τους Λιμενικούς ως ήρωες. Ωστόσο, τα βίντεο και οι φωτογραφίες από τρίτες πηγές δεν επέτρεψαν στο κρατικό αφήγημα να αποκτήσει την οποιαδήποτε βάση: Είναι πλέον ξεκάθαρο σε όλους πως πρόκειται για καλοσχεδιασμένη κρατική δολοφονία.
Το Ναυάγιο της Πύλου είναι μεν το πιο γνωστό περιστατικό κρατικής δολοφονίας μεταναστ(ρι)ών στα ελληνικά σύνορα, δεν είναι όμως φυσικά το μοναδικό. Παρόμοια περιστατικά συνέβησαν πρόσφατα στην Χίο και την Λέσβο, ενώ η παράνομη – σύμφωνα και με το διεθνές δίκαιο- πρακτική των pushbacks αποτελεί την καθημερινή τακτική του Ελληνικού Λιμενικού. Πρόσφατα, μάλιστα, κυκλοφόρησε δημόσια μια συνέντευξη πρώην μέλους αυτού του δολοφονικού σώματος, που περιγράφει, μεταξύ άλλων, όχι απλά τις αγριότητες των πράξεων του, αλλά και την ψυχολογική προετοιμασία των ανδρών του Λιμενικού πριν από τα pushbacks, ενώ αναφέρει πως η στελέχωση αυτών των σκαφών πραγματοποιείται με σαφή ιδεολογικά κριτήρια από το Κράτος. Με λίγα λόγια, επιστρατεύονται φασίστες που δεν θα είχαν κανένα ηθικό ενδοιασμό να δολοφονήσουν μετανάστ(ρι)ες.
Όλοι/ες όσοι/ες ανήκουμε στην ευρύτερη εργατική τάξη και τα κατώτερα κοινωνικά στρώματα πρέπει να αντιληφθούμε πως, στον σημερινό κόσμο που μαστίζεται από την ακραία φτώχεια, τους πολέμους και τις γενοκτονίες, η συνθήκη της μετανάστευσης μπορεί να αφορά σύντομα και εμάς τους/τις ίδιους/ες, όπως αφορούσε κάποτε τους παππούδες και τις γιαγιάδες μας στις αρχές του περασμένου αιώνα ή μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Το Κεφάλαιο και τα Κράτη λογαριάζουν τις ζωές των από-τα-κάτω, “ντόπιων” ή “ξένων”, πολύ λιγότερο από τα κέρδη τους. Άλλωστε, η συντριπτική πλειοψηφία των μεταναστ(ρι)ών προς την χώρα μας προέρχεται από περιοχές που η Καπιταλιστική Δύση (της Ελλάδας συμπεριλαμβανομένης, μέσω της συμμετοχής της στο ΝΑΤΟ, την ΕΕ και στην συμμαχία με το Ισραήλ) έχει βυθίσει στο χάος, μέσω των συνεχών πολεμικών επεμβάσεων και της πρόκλησης εμφύλιων συρράξεων, ενώ έχει καταστρέψει τις οικονομίες τους και έχει συχνά εγκαταστήσει φιλικά προσκείμενα καθεστώτα-μαριονέτες, προκειμένου να μπορεί να εκμεταλλεύεται για λογαριασμό της τους φυσικούς πόρους των περιοχών και την πρόσβαση σε εμπορικούς δρόμους. Με λίγα λόγια, τα μεταναστευτικά κύματα είναι σχεδόν πάντα αποκλειστική ευθύνη των δυτικών καπιταλιστικών κρατών και του Κεφαλαίου και όχι φυσικά κάποιο σχέδιο “αντικατάστασης πληθυσμών”, όπως θέλουν να μας πείσουν τα τσιράκια των αφεντικών, οι φασίστες. Σε τέτοιες περιστάσεις, η συνθήκη της μετανάστευσης είναι, τις περισσότερες φορές, η μοναδική βιώσιμη λύση για χιλιάδες ανθρώπους, που τρέχουν να ξεφύγουν από την εξαθλίωση, τον πόλεμο ή/και τις πολιτικές διώξεις, ακόμη και αν αυτή ενέχει τον κίνδυνο της εν ψυχρώ δολοφονίας στα σύνορα της Ευρώπης.
Οι μετανάστ(ρι)ες είναι σάρκα από την σάρκα της τάξης μας. Η επίθεση του Κράτους και του Κεφαλαίου επάνω τους είναι επίθεση σε ολόκληρη την εργατική τάξη. Πέρα από τις μαζικές δολοφονίες στα σύνορα, ακόμη και όταν καταφέρνουν να φτάσουν στην στεριά, τους περιμένουν οι άθλιες συνθήκες διαβίωσης σε camps-κολαστήρια, όπως στην περίπτωση της Σιντικής στις Σέρρες, μιας κλειστής πλέον δομής, που φυλάσσεται από ΜΑΤ και ΟΠΚΕ, όπου οι μετανάστ(ρι)ες πρόσφατα εξεγέρθηκαν λόγω της έλλειψης ακόμη και των βασικότερων ελευθεριών και δικαιωμάτων. Ταυτόχρονα, η ρητορική της Κυβέρνησης κινείται όλο και περισσότερο προς τα ακροδεξιά, ακόμη και μέσα στην βουλή, όπου ο δήθεν “μετανοημένος” φασίστας πρώην Υπουργός Μετανάστευσης και Ασύλου Βορίδης επιδίδεται σε ανταγωνισμό απανθρωπιάς με τα μορφώματα της Ελληνικής Λύσης και της Νίκης, μιλώντας ανοιχτά πλέον για δολοφονίες μεταναστ(ρι)ών.
Για όλους τους παραπάνω λόγους, η εργατική τάξη στο σύνολο της – αυτή δηλαδή που και στο εσωτερικό κάθε χώρας επηρεάζεται περισσότερο από τις επιπτώσεις των πολεμικών συγκρούσεων, μέσω της ακρίβειας και της αύξησης του κόστους ζωής- καθώς και κάθε καταπιεσμένος/η, κάθε άνθρωπος που επιθυμεί την ειρήνη ανάμεσα στους λαούς, πρέπει να απαιτήσει το άμεσο σταμάτημα των δολοφονικών pushbacks, καθώς και να συμμετάσχει στο μπλοκάρισμα κάθε διακρατικού και ιμπεριαλιστικού πολέμου, στην απεμπλοκή της Ελλάδας από κάθε πολεμική σύρραξη.
Οι εργαζόμενοι/ες, έχουμε την δύναμη, μέσα από τους χώρους εργασίας μας, οργανωμένα και μεθοδικά – ειδικά σε όσους κλάδους εμπλέκονται στα πολεμικά σχέδια – αλλά και στους δρόμους, στις γειτονιές, παντού, να γονατίσουμε τις πολεμικές μηχανές που γεννούν την προσφυγιά και τον θάνατο.
Στις ράγες των τρένων, στους εργασιακούς χώρους, στα μέτωπα των πολέμων, στα υδάτινα και χερσαία σύνορα:
ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΔΟΛΟΦΟΝΟΥΝ
ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΤΩΡΑ ΤΑ PUSHBACKS
ΝΑ ΜΠΛΟΚΑΡΟΥΜΕ ΚΑΘΕ ΠΟΛΕΜΟ ΠΟΥ ΓΕΝΝΑ ΤΗΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ
To Σάββατο 13/6 πραγματοποιήσαμε από κοινού αντιπολεμική δράση στα Κάστρα του Γεντί Κουλέ με τους συντρόφους και τις συντρόφισσες της Libertatia- συλλογικότητα για τον ελευθεριακό κομμουνισμό, της Eλευθεριακής Πρωτοβουλίας Θεσσαλονίκης και της Αναρχικής Ομάδας Πυρανθός.
Ανοίξαμε γιγαντοπανό με το σύνθημα “Να μπλοκάρουμε τον πόλεμο – Ειρήνη μεταξύ των καταπιεσμένων”, φωνάξαμε αντιπολεμικά – διεθνιστικά συνθήματα και πετάξαμε τρικάκια.
Το Ελληνικό Κράτος συμμετέχει ενεργά στον πόλεμο στην Μέση Ανατολή
Καθήκον μας να μπλοκάρουμε τον πόλεμο
Η αλληλεγγύη το όπλο των λαών
Πόλεμο στον πόλεμο των αφεντικών
Ένας άλλος πόλεμος είναι εφικτός,
Ταξικός, κοινωνικός, αντικρατικός
Video από την δράση:
Φωτογραφίες:
Τέμπη-Χίος
ΠΥΛΟΣ
Βιολάντα-Παλαιστίνη
ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΙΡΗΝΗ ΧΩΡΙΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝH
Στις 14 Ιούνη του 2023 το Ελληνικό Κράτος πραγματοποίησε ίσως την μεγαλύτερη μαζική δολοφονία στην σύγχρονη ιστορία του τόπου: Ένα ακυβέρνητο καράβι με 700 και πλέον μετανάστ(ρι)ες, που ζητούσε για μέρες βοήθεια ανοιχτά της Πύλου, βυθίζεται από το Λιμενικό, παίρνοντας μαζί του στον υγρό τάφο του Αιγαίου 600+ ανθρώπους.
Οι επίσημες αρχές έκαναν τα αδύνατα δυνατά για να αποκρύψουν την αλήθεια σχετικά με τις πράξεις τους: Έπνιξαν την περιοχή στο σκοτάδι και απενεργοποίησαν τις κάμερες του σκάφους του Λιμενικού πριν την επίθεση τους, ώστε να μην υπάρχει καμία απόδειξη. Στην συνέχεια αρνήθηκαν τα πάντα και προσπάθησαν μέχρι και να παρουσιάσουν τους Λιμενικούς ως ήρωες. Ωστόσο, τα βίντεο και οι φωτογραφίες από τρίτες πηγές δεν επέτρεψαν στο κρατικό αφήγημα να αποκτήσει την οποιαδήποτε βάση: Είναι πλέον ξεκάθαρο σε όλους πως πρόκειται για καλοσχεδιασμένη κρατική δολοφονία.
Το Ναυάγιο της Πύλου είναι μεν το πιο γνωστό περιστατικό κρατικής δολοφονίας μεταναστ(ρι)ών στα ελληνικά σύνορα, δεν είναι όμως φυσικά το μοναδικό. Παρόμοια περιστατικά συνέβησαν πρόσφατα στην Χίο και την Λέσβο, ενώ η παράνομη – σύμφωνα και με το διεθνές δίκαιο- πρακτική των pushbacks αποτελεί την καθημερινή τακτική του Ελληνικού Λιμενικού. Πρόσφατα, μάλιστα, κυκλοφόρησε δημόσια μια συνέντευξη πρώην μέλους αυτού του δολοφονικού σώματος, που περιγράφει, μεταξύ άλλων, όχι απλά τις αγριότητες των πράξεων του, αλλά και την ψυχολογική προετοιμασία των ανδρών του Λιμενικού πριν από τα pushbacks, ενώ αναφέρει πως η στελέχωση αυτών των σκαφών πραγματοποιείται με σαφή ιδεολογικά κριτήρια από το Κράτος. Με λίγα λόγια, επιστρατεύονται φασίστες που δεν θα είχαν κανένα ηθικό ενδοιασμό να δολοφονήσουν μετανάστ(ρι)ες.
Όλοι/ες όσοι/ες ανήκουμε στην ευρύτερη εργατική τάξη και τα κατώτερα κοινωνικά στρώματα πρέπει να αντιληφθούμε πως, στον σημερινό κόσμο που μαστίζεται από την ακραία φτώχεια, τους πολέμους και τις γενοκτονίες, η συνθήκη της μετανάστευσης μπορεί να αφορά σύντομα και εμάς τους/τις ίδιους/ες, όπως αφορούσε κάποτε τους παππούδες και τις γιαγιάδες μας στις αρχές του περασμένου αιώνα ή μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Το Κεφάλαιο και τα Κράτη λογαριάζουν τις ζωές των από-τα-κάτω, “ντόπιων” ή “ξένων”, πολύ λιγότερο από τα κέρδη τους. Άλλωστε, η συντριπτική πλειοψηφία των μεταναστ(ρι)ών προς την χώρα μας προέρχεται από περιοχές που η Καπιταλιστική Δύση (της Ελλάδας συμπεριλαμβανομένης, μέσω της συμμετοχής της στο ΝΑΤΟ, την ΕΕ και στην συμμαχία με το Ισραήλ) έχει βυθίσει στο χάος, μέσω των συνεχών πολεμικών επεμβάσεων και της πρόκλησης εμφύλιων συρράξεων, ενώ έχει καταστρέψει τις οικονομίες τους και έχει συχνά εγκαταστήσει φιλικά προσκείμενα καθεστώτα-μαριονέτες, προκειμένου να μπορεί να εκμεταλλεύεται για λογαριασμό της τους φυσικούς πόρους των περιοχών και την πρόσβαση σε εμπορικούς δρόμους. Με λίγα λόγια, τα μεταναστευτικά κύματα είναι σχεδόν πάντα αποκλειστική ευθύνη των δυτικών καπιταλιστικών κρατών και του Κεφαλαίου και όχι φυσικά κάποιο σχέδιο “αντικατάστασης πληθυσμών”, όπως θέλουν να μας πείσουν τα τσιράκια των αφεντικών, οι φασίστες. Σε τέτοιες περιστάσεις, η συνθήκη της μετανάστευσης είναι, τις περισσότερες φορές, η μοναδική βιώσιμη λύση για χιλιάδες ανθρώπους, που τρέχουν να ξεφύγουν από την εξαθλίωση, τον πόλεμο ή/και τις πολιτικές διώξεις, ακόμη και αν αυτή ενέχει τον κίνδυνο της εν ψυχρώ δολοφονίας στα σύνορα της Ευρώπης.
Οι μετανάστ(ρι)ες είναι σάρκα από την σάρκα της τάξης μας. Η επίθεση του Κράτους και του Κεφαλαίου επάνω τους είναι επίθεση σε ολόκληρη την εργατική τάξη. Πέρα από τις μαζικές δολοφονίες στα σύνορα, ακόμη και όταν καταφέρνουν να φτάσουν στην στεριά, τους περιμένουν οι άθλιες συνθήκες διαβίωσης σε camps-κολαστήρια, όπως στην περίπτωση της Σιντικής στις Σέρρες, μιας κλειστής πλέον δομής, που φυλάσσεται από ΜΑΤ και ΟΠΚΕ, όπου οι μετανάστ(ρι)ες πρόσφατα εξεγέρθηκαν λόγω της έλλειψης ακόμη και των βασικότερων ελευθεριών και δικαιωμάτων. Ταυτόχρονα, η ρητορική της Κυβέρνησης κινείται όλο και περισσότερο προς τα ακροδεξιά, ακόμη και μέσα στην βουλή, όπου ο δήθεν “μετανοημένος” φασίστας πρώην Υπουργός Μετανάστευσης και Ασύλου Βορίδης επιδίδεται σε ανταγωνισμό απανθρωπιάς με τα μορφώματα της Ελληνικής Λύσης και της Νίκης, μιλώντας ανοιχτά πλέον για δολοφονίες μεταναστ(ρι)ών.
Για όλους τους παραπάνω λόγους, η εργατική τάξη στο σύνολο της – αυτή δηλαδή που και στο εσωτερικό κάθε χώρας επηρεάζεται περισσότερο από τις επιπτώσεις των πολεμικών συγκρούσεων, μέσω της ακρίβειας και της αύξησης του κόστους ζωής- καθώς και κάθε καταπιεσμένος/η, κάθε άνθρωπος που επιθυμεί την ειρήνη ανάμεσα στους λαούς, πρέπει να απαιτήσει το άμεσο σταμάτημα των δολοφονικών pushbacks, καθώς και να συμμετάσχει στο μπλοκάρισμα κάθε διακρατικού και ιμπεριαλιστικού πολέμου, στην απεμπλοκή της Ελλάδας από κάθε πολεμική σύρραξη.
Οι εργαζόμενοι/ες, έχουμε την δύναμη, μέσα από τους χώρους εργασίας μας, οργανωμένα και μεθοδικά – ειδικά σε όσους κλάδους εμπλέκονται στα πολεμικά σχέδια – αλλά και στους δρόμους, στις γειτονιές, παντού, να γονατίσουμε τις πολεμικές μηχανές που γεννούν την προσφυγιά και τον θάνατο.
Στις ράγες των τρένων, στους εργασιακούς χώρους, στα μέτωπα των πολέμων, στα υδάτινα και χερσαία σύνορα:
ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΔΟΛΟΦΟΝΟΥΝ
ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΤΩΡΑ ΤΑ PUSHBACKS
ΝΑ ΜΠΛΟΚΑΡΟΥΜΕ ΚΑΘΕ ΠΟΛΕΜΟ ΠΟΥ ΓΕΝΝΑ ΤΗΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ
Στηρίζουμε την συγκέντρωση για τα 3 χρόνια από την κρατική δολοφονία 600+ μεταναστ(ρι)ών στα ανοιχτά της Πύλο: Κυριακή 14/6, 19:00, Άγαλμα Βενιζέλου
Οριζόντια Κίνηση – Για την Αναρχία και τον Ελευθεριακό Κομμουνισμό
Το τελευταίο διάστημα πραγματοποιήσαμε μαζικά μοιράσματα κειμένων (πόρτα-πόρτα, σε γραμματοκιβώτια κ.λπ) σε γειτονιές της Ανατολικής Θεσσαλονίκης και του Κέντρου.
Το κείμενο που μοιράσαμε καλεί στο σπάσιμο της εξατομίκευσης, της ανάθεσης, της απομόνωσης, με προτροπή για την ενδυνάμωση της κοινωνικής αυτό-οργάνωσης και του καθημερινού αγώνα στην βάση των κοινών ταξικών μας συμφερόντων.
Να συνειδητοποιήσουμε την συλλογική δύναμή μας και το γεγονός πως όλα όσα βιώνουν οι από-τα-κάτω – η καταπίεση, η εκμετάλλευση, η φτώχεια και η μιζέρια- δεν αποτελούν μονόδρομο, αλλά μπορούν να ανατραπούν, προς μια κοινωνία ισότητας, ελευθερίας και αλληλεγγύης, μονάχα μέσω της δικής μας οργάνωσης και δράσης.
Ακολουθεί το κείμενο που μοιράσαμε:
ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΛΛΟΣ ΔΡΟΜΟΣ
Πέρα από την φτώχεια, την καταπίεση, την εκμετάλλευση, τον ατομικισμό
ΑΡΚΕΙ ΝΑ ΤΟ ΠΙΣΤΕΨΟΥΜΕ – ΑΡΚΕΙ ΝΑ ΤΟ ΤΟΛΜΗΣΟΥΜΕ
Όλοι εμείς που ανήκουμε στα κατώτερα κοινωνικά στρώματα, οι εργαζόμενοι/ες, οι άνεργοι/ες, οι φοιτητές και οι φοιτήτριες που αναγκάζονται να δουλεύουν παράλληλα με τις σπουδές τους, οι χαμηλοσυνταξιούχοι, βιώνουμε καθημερινά μια εχθρική και ανυπόφορη πραγματικότητα.
Βιώνουμε το άγχος της επιβίωσης, της ακρίβειας, του μισθού που φτάνει μέχρι την μέση του μήνα. Των απαράδεκτων συνθηκών εργασίας. Παράλληλα, βιώνουμε την κρίση των μεταξύ μας ανθρωπίνων σχέσεων. Η πραγματική επικοινωνία με τους γύρω μας έχει σχεδόν εξαφανιστεί, οι σχέσεις με τους γείτονές μας, τους συνανθρώπους μας, τους συναδέλφους μας, είναι τυπικές ή ανύπαρκτες. Η μοναδική “ρεαλιστική” προοπτική που μας παρουσιάζεται, φαίνεται να είναι αυτή της ατομικής εξέλιξης, της ανέλιξης επί πτωμάτων, του ανταγωνισμού.
Ταυτόχρονα, μπροστά από τις οθόνες των τηλεοράσεων και των κινητών συσκευών μας παρελαύνει ο πλούτος, τα εμπορεύματα, τα πολυτελή αντικείμενα, η χλιδή. Πολλά από αυτά είναι προσβάσιμα μόνο σε ένα μικρό ποσοστό της κοινωνίας, στους πολύ πλούσιους, παρά το γεγονός ότι αυτοί/ες που εργάστηκαν για να τα δημιουργήσουν βρίσκονται μεταξύ μας, στον πάτο της πυραμίδας. Ωστόσο, το κυνήγι της απόκτησής τους προωθείται σε όλους/ες μας ως ο νούμερο ένα στόχος. Ακόμη κι αν αυτό είναι τελικά αδύνατο για τους/τις περισσότερους/ες από εμάς.
Είτε το αντιλαμβανόμαστε, είτε όχι, αυτό το σύστημα χωρίζει τους ανθρώπους σε κοινωνικές τάξεις: Σε αυτούς που διαθέτουν τον πλούτο και την δύναμη και σε αυτούς που παράγουν αυτόν τον πλούτο με τον κόπο τους, αλλά δεν τον απολαμβάνουν, πέρα από ένα μικρό ξεροκόμματο που τους πετάνε οι ισχυροί. Επιπλέον, αυτοί οι ισχυροί -δηλαδή τα αφεντικά, δηλαδή η λεγόμενη αστική τάξη- έχουν την ικανότητα και τα μέσα να μας φορτώνουν στην πλάτη τους πολιτικούς τους εκπροσώπους, τις κυβερνήσεις τους. Μας δίνουν την ψευδαίσθηση της “επιλογής” μέσω των εκλογών, ενώ όλες οι συνθήκες είναι διαμορφωμένες ώστε κάθε δυνατή επιλογή να ευνοεί τους ίδιους. Έτσι, χωρίς να το καταλάβουμε, αναθέτουμε την διαχείριση των ζωών μας σε αυτούς που τις απογυμνώνουν από κάθε τι ουσιαστικό. Στους εκμεταλλευτές μας.
Όλα τα παραπάνω δεν είναι ξεκομμένα μεταξύ τους. Το υπάρχον κοινωνικό-πολιτικό σύστημα, δηλαδή ο καπιταλισμός, προωθεί αυτή την κουλτούρα της ανάθεσης, του ατομικισμού και του καταναλωτισμού, επειδή είναι αυτή που ταιριάζει καλύτερα στην πραγματικότητα της μιζέριας και της εξαθλίωσης που το ίδιο παράγει: Πράγματι, αν είμαστε απομονωμένοι/ες, ξεκομμένοι/ες ο ένας από την άλλη, δεν μπορούμε να αποτελέσουμε απειλή για τους ισχυρούς. Αν αναλωνόμαστε μονάχα στην προσπάθεια απόκτησης των υλικών αγαθών με κάθε μέσο, καταλήγουμε να θυσιάζουμε την ίδια μας την ανθρωπιά. Αν μας πείσουν πως η μοναδική προοπτική διαχείρισης των ζωών μας είναι κάποια εναλλακτική ανάμεσα σε αυτές που μας προσφέρουν οι ίδιοι, αν παραιτηθούμε από το δικαίωμά μας να ελέγχουμε τις ζωές μας,τότε έχουμε ήδη χάσει.
Υπάρχει άλλος δρόμος. Αυτός της συλλογικότητας, της αλληλεγγύης.
Αν συναντηθούμε και συνομιλήσουμε με τους ανθρώπους γύρω μας, που έχουν τα ίδια προβλήματα με εμάς, στους χώρους της δουλειάς μας, στις γειτονιές μας, στις σχολές μας, θα καταλάβουμε πως όλοι και όλες τραβάμε παρόμοια ζόρια, όμως έχουμε και παρόμοιες ελπίδες για τις ζωές μας, παρόμοια όνειρα. Ανεξαρτήτου εθνικότητας, θρησκείας, γλώσσας. Δεν διαφέρουμε και τόσο πολύ. Είμαστε όλοι άνθρωποι και κάνουμε όνειρα για ζωές αξιοβίωτες, με νόημα. Όχι γεμάτες με άγχος, θλίψη, μοναξιά.
Η αρχή μπορεί να γίνει από τον κάθε έναν και την καθεμία. Σήμερα κιόλας. Να φτιάξουμε μια συνέλευση στην γειτονιά μας, για να συζητήσουμε τα προβλήματά της και να διεκδικήσουμε την λύση τους. Να οργανωθούμε στον χώρο εργασίας μας, μαζί με τους συναδέλφους και τις συναδέλφισσές μας, χωρίς μεσάζοντες, για να διεκδικήσουμε καλύτερες συνθήκες εργασίας, υψηλότερους μισθούς για όλους και όλες, από τα υπερ-κέρδη που αποκομίζουν οι εταιρίες. Να συντονίσουμε αυτές τις προσπάθειες με άλλες παρόμοιες. Να βρεθούμε, να μιλήσουμε, να σπάσουμε την απομόνωση.
Αν καταλάβουμε την θέση μας σε αυτή την κοινωνία, ως αυτοί και αυτές που παράγουν τον πλούτο που απολαμβάνουν οι λίγοι, θα βρούμε τον τρόπο να ανατρέψουμε αυτή την κατάσταση. Μακριά από τις δοσμένες από το σύστημα επιλογές. Μακριά από το να αναθέτουμε την λύση των προβλημάτων μας σε άλλους, που θα μας προδώσουν ξανά και ξανά, ό,τι χρώμα φορεσιά κι αν φορέσουν.
Έτσι θα συνειδητοποιήσουμε και την συλλογική μας δύναμη. Αυτή την μοναδική δύναμη που κάνει την οποιαδήποτε αλλαγή εφικτή.
Όχι, δεν είναι μονόδρομος αυτό που ζούμε. Υπάρχει ένας άλλος κόσμος. Ένας κόσμος κοινωνικής δικαιοσύνης, ελευθερίας, αλληλεγγύης, ισότητας. Χωρίς φτωχούς και πλούσιους, χωρίς καταπίεση και εκμετάλλευση. Να μην καθυστερήσουμε άλλο. Να οργανωθούμε. Να δράσουμε. Να δημιουργήσουμε τις συνθήκες που θα τον κάνουν εφικτό.
Την Κυριακή 7/6, από τις 20:00 στο Κοινωνικό Κέντρο Ovradera (Επισκόπου Αμβροσίου 14): Προβολή της ταινίας “I swear” (2025), χαλαρή κουβέντα και Bar.
-Από τις 20:00, χαλαρή κουβέντα με την ομάδα για όποιο άτομο ενδιαφέρεται να γνωρίσει την δράση και τις θέσεις μας, ενώ παράλληλα θα υπάρχει και Bar οικονομικής ενίσχυσης
-Στις 21:00 θα ξεκινήσει η προβολή της ταινίας στον Κήπο του Κοινωνικού Κέντρου Ovradera
Σχετικά με την ταινία “I swear” (Ην.Βασίλειο, 120′, 2025):
Η καθημερινότητα ενός νέου ανθρώπου που αναπτύσσει σύνδρομο Τουρέτ κατά την εφηβεία, στην Σκωτία της δεκαετίας του ’80. Τα οικογενειακά προβλήματα και ο κοινωνικός αποκλεισμός από την μία, αλλά και η αποδοχή και η αλληλεγγύη από μερίδα της κοινωνίας τριγύρω του. Ο προσωπικός αγώνας που μετατρέπεται σε θέληση για βοήθεια προς άλλους ανθρώπους με το ίδιο σύνδρομο.
Αλληλεγγύη στον αγώνα της Κοινότητας των Κατειλημμένων Προσφυγικών
Στηρίζουμε την συγκέντρωση αλληλεγγύης, Κυριακή 31/5, 12:00 στον Λευκό Πύργο
Νίκη στις απεργίες πείνας του Α. Χαντζή (από 5/2) και Suzon Doppagne (από 1/5)
Να ζήσουμε σε γειτονιές ελεύθερες, αυτο-οργάνωσης και αλληλεγγύης
Η ιστορία της γειτονιάς των Προσφυγικών στην Λεωφόρο Αλεξάνδρας είναι μια ιστορία αλληλεγγύης και αντίστασης. Μια γειτονιά που χτίστηκε το 1933 για να στεγάσει τις ανάγκες και τα όνειρα των Μικρασιατών, που ακόμη ένας πόλεμος μετέτρεψε σε πρόσφυγες. Μια γειτονιά που το 1944 μετατράπηκε σε αντιφασιστικό και αντάρτικο προπύργιο και οι “πληγές” από τις σφαίρες του εθνικού στρατού και των Βρετανών είναι ακόμη ορατές στο σώμα της, στους τοίχους των κτιρίων της.
Μια γειτονιά που αφέθηκε στην τύχη της να ρημάζει από το Κράτος, που κατάντησε πιάτσα ναρκεμπόρων, αν και απέχει μια ανάσα από την ΓΑΔΑ, βρήκε εν τέλει νέα ζωή μέσα από τους κοινωνικούς και ταξικούς αγώνες της περιόδου των μνημονίων, όταν το 2010 μεγάλο μέρος της καταλήφθηκε, τόσο από κόσμο του κινήματος, όσο και από ανθρώπους της τάξης μας που είχαν ανάγκη στέγασης.
Επί 16 χρόνια, παρά τις τεράστιες δυσκολίες, η Κοινότητα των Κατειλημμένων Προσφυγικών κάνει ό,τι περνάει από το χέρι της για να μετατρέψει τα πρώην άδεια, παρατημένα κτίρια σε μια γειτονιά αντίστασης, αλληλεγγύης και αυτο-οργάνωσης, όπου συμβιώνουν εκατοντάδες άνθρωποι διαφόρων εθνικοτήτων, ανάμεσα τους και δεκάδες παιδιά.
Μιλώντας κάνεις για τα Προσφυγικά, θα πρέπει να αναφερθεί στις δεκάδες δομές που δημιουργήθηκαν ώστε να καλύψουν τις ανάγκες ανθρώπων από τα πιο υποβαθμισμένα κοινωνικά στρώματα, αναφορικά με την υγεία, την στέγαση, την φύλαξη των ανηλίκων παιδιών, την αναψυχή κλπ. Πρέπει να αναφερθεί στις οριζόντιες διαδικασίες λήψης αποφάσεων που εμπλέκουν ενεργά όλα τα μέλη της κοινότητας σε κάθε μία απόφαση που αφορά την καθημερινότητα τους.
Πρέπει να αναφερθεί στην αλληλεγγύη αναμεταξύ των κατοίκων αλλά και προς άλλες ευαίσθητες κοινωνικές ομάδες, όπως οι συγγενείς των ασθενών του γειτονικού αντικαρκινικού νοσοκομείου “Άγιος Σάββας”, που αναγκάζονταν να κοιμούνται στα οχήματα τους κατά τις ημέρες των θεραπειών των ανθρώπων τους και πλέον έχουν την δυνατότητα να επωφεληθούν από την νέα δομή φιλοξενίας που η Κοινότητα των Κατειλημμένων Προσφυγικών δημιούργησε για να αντιμετωπίσει το σοβαρό αυτό ζήτημα, που το Κράτος απλά αγνοούσε επιδεικτικά.
Οφείλουμε εδώ να τονίσουμε πως όλες οι δομές των Προσφυγικών είναι ανοιχτές και προσβάσιμες σε κάθε κάτοικο των γειτονικών περιοχών που έχει ανάγκη ή επιθυμεί να τις χρησιμοποιήσει ή να συμμετάσχει σε αυτές.
Αυτή είναι η κοινότητα που Κράτος και Κεφάλαιο, μέσω της Περιφέρειας Αττικής, θέλουν να διαλύσουν για να την μετατρέψουν σε ακόμη ένα φαγοπότι “ανάπλασης”. Φυσικά δεν είναι η πρώτη περίσταση που τα Προσφυγικά δέχονται επίθεση ή απειλούνται με εκκένωση. Ωστόσο, αυτή την φορά φαίνεται πως η ιστορία έχει πάει ένα βήμα παραπέρα, αφού έχει εγκριθεί μια σύμβαση ύψους 15 εκατομμυρίων ευρώ για την εκκένωση και την δήθεν ανάπλαση της γειτονιάς, κάτι που σχεδιάζεται να ξεκινήσει μέσα στους επόμενους μήνες. Μάλιστα το “έργο” έχει ντυθεί και με τον μανδύα της “κοινωνικής στέγης” και άλλων υποδομών δήθεν προς όφελος αναξιοπαθούντων κοινωνικών ομάδων. Κάτι φυσικά που δεν μας ξεγελά, καθώς είναι αναρίθμητα τα παραδείγματα όπου κινηματικές υποδομές εκκενώθηκαν με παρόμοιες προφάσεις και εν τέλει αφέθηκαν να σαπίσουν. Θα αναφέρουμε απλά και μόνο ένα που αφορά την πόλη μας: Το κτίριο της Κατάληψης Δέλτα, πρώην φοιτητικές εστίες που το ΤΕΙ Θεσσαλονίκης παράτησε στην τύχη τους, αφού ξεσπίτωσε πρώτα τους/τις φοιτητ(ρι)ες. Όσο το κτήριο τελούσε υπό κατάληψη, από το 2007, στέγαζε δεκάδες ανθρώπους και υποδομές. Από την εκκένωση του το 2012 και έπειτα, το κτήριο έχει μείνει να ρημάζει επάνω στη Εγνατία, στο κέντρο της πόλης.
Είναι προφανές ότι τα Προσφυγικά αποτελούν αγκάθι στα πλευρά του κόσμου της εξουσίας και του κέρδους, καθώς αποτελούν εκτός των άλλων και ένα ζωντανό αντιπαράδειγμα κοινωνικής αυτο-οργάνωσης, σε επίπεδο μάλιστα ολόκληρης γειτονιάς.
Εν αναμονή της επιχειρούμενης καταστολής και εν μέσω του αγώνα εναντίον της, στις 5/2/2026, ο σύντροφος Αριστοτέλης Χαντζής, κάτοικος της γειτονιάς και μέλος της Κοινότητας των Κατειλημμένων Προσφυγικών, ξεκίνησε απεργία πείνας μέχρι θανάτου. Η υγεία του συντρόφου βρίσκεται πλέον σε άμεσο κίνδυνο, σύμφωνα και με την ενημέρωση των γιατρών. Από τις 1/5/2026 σε απεργία πείνας μέχρι θανάτου βρίσκεται και η συντρόφισσα Suzon Doppagne. Αυτές οι απεργίες πείνας, όμως, δεν επιδιώκουν να στρέψουν την προσοχή γύρω από τα πρόσωπα των δυο συντρόφων, αλλά να αποτελέσουν μια αφορμή ώστε όλος ο κόσμος να έρθει σε επαφή και να γνωρίσει την Κοινότητα, να αναδείξουν τον συλλογικό αγώνα
Ως Οριζόντια Κίνηση, ως αναρχικοί/ές αλλά και μέλη της εργατικής τάξης, που αισθανόμαστε καθημερινά στο πετσί μας τον εκβιασμό του κόστους ζωής και στέγασης, στεκόμαστε χωρίς δεύτερη σκέψη αλληλέγγυοι/ες στον αγώνα της Κοινότητας των Κατειλημμένων Προσφυγικών και στην απεργία πείνας του Α. Χαντζή.
Απαιτούμε την ικανοποίηση των αιτημάτων του συλλογικού αγώνα:
-ΑΜΕΣΗ ΑΚΥΡΩΣΗ ΤΗΣ ΣΥΜΒΑΣΗΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ ΑΤΤΙΚΗΣ.
-ΠΑΡΑΜΟΝΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΚΑΤΟΙΚΩΝ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ ΣΤΑ ΣΠΙΤΙΑ, ΣΤΟΝ ΤΟΠΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ ΠΟΥ ΔΙΑΜΕΝΟΥΝ ΚΑΙ ΕΧΟΥΝ ΣΥΝΔΕΘΕΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ – ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΑ ΚΑΙ
ΟΡΓΑΝΙΚΑ ΜΑΖΙ ΤΟΥΣ.
-ΝΑ ΔΟΘΟΥΝ ΕΜΠΡΑΚΤΕΣ ΕΓΓΥΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΣΤΙΚΗ ΜΗ ΚΕΡΔΟΣΚΟΠΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΠΩΝΥΜΙΑ “ΚΑΤΟΙΚΟΙ ΚΑΙ ΦΙΛΟΙ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ Λ. ΑΛΕΞΑΝΔΡΑΣ Α.Μ.Κ.Ε.” ΜΕ ΤΗ ΔΙΚΗ ΤΗΣ ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΗ! – ΟΥΤΕ ΕΥΡΩ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΧΡΗΜΑΤΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ “ΑΝΑΠΛΑΣΗ” ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ!
Από την σημερινή (22/5) αντιπολεμική μικροφωνική – συγκέντρωση έξω από την στάση metro της Αγίας Σοφίας, την οποία καλέσαμε από κοινού με τους συντρόφους και τις συντρόφισσες της Ελευθεριακής Πρωτοβουλίας Θεσσαλονίκης, της Αναρχικής Ομάδας Πυρανθός και της Libertatia – συλλογικότητα για τον ελευθεριακό κομμουνισμό.
Ειρήνη μεταξύ των λαών
Πόλεμος μεταξύ των τάξεων
Να μπλοκάρουμε την συμμετοχή του ελληνικού κράτους στο πολεμικό σφαγείο ΗΠΑ – ΝΑΤΟ – Ισραήλ
Λευτεριά στην Παλαιστίνη – Να σταματήσει η γενοκτονία
