Το τελευταίο διάστημα πραγματοποιήσαμε μαζικά μοιράσματα κειμένων (πόρτα-πόρτα, σε γραμματοκιβώτια κ.λπ) σε γειτονιές της Ανατολικής Θεσσαλονίκης και του Κέντρου.

Το κείμενο που μοιράσαμε καλεί στο σπάσιμο της εξατομίκευσης, της ανάθεσης, της απομόνωσης, με προτροπή για την ενδυνάμωση της κοινωνικής αυτό-οργάνωσης και του καθημερινού αγώνα στην βάση των κοινών ταξικών μας συμφερόντων.

Να συνειδητοποιήσουμε την συλλογική δύναμή μας και το γεγονός πως όλα όσα βιώνουν οι από-τα-κάτω – η καταπίεση, η εκμετάλλευση, η φτώχεια και η μιζέρια- δεν αποτελούν μονόδρομο, αλλά μπορούν να ανατραπούν, προς μια κοινωνία ισότητας, ελευθερίας και αλληλεγγύης, μονάχα μέσω της δικής μας οργάνωσης και δράσης.

Ακολουθεί το κείμενο που μοιράσαμε:

ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΛΛΟΣ ΔΡΟΜΟΣ

Πέρα από την φτώχεια, την καταπίεση, την εκμετάλλευση, τον ατομικισμό

ΑΡΚΕΙ ΝΑ ΤΟ ΠΙΣΤΕΨΟΥΜΕ – ΑΡΚΕΙ ΝΑ ΤΟ ΤΟΛΜΗΣΟΥΜΕ

Όλοι εμείς που ανήκουμε στα κατώτερα κοινωνικά στρώματα, οι εργαζόμενοι/ες, οι άνεργοι/ες, οι φοιτητές και οι φοιτήτριες που αναγκάζονται να δουλεύουν παράλληλα με τις σπουδές τους, οι χαμηλοσυνταξιούχοι, βιώνουμε καθημερινά μια εχθρική και ανυπόφορη πραγματικότητα.

Βιώνουμε το άγχος της επιβίωσης, της ακρίβειας, του μισθού που φτάνει μέχρι την μέση του μήνα. Των απαράδεκτων συνθηκών εργασίας. Παράλληλα, βιώνουμε την κρίση των μεταξύ μας ανθρωπίνων σχέσεων. Η πραγματική επικοινωνία με τους γύρω μας έχει σχεδόν εξαφανιστεί, οι σχέσεις με τους γείτονές μας, τους συνανθρώπους μας, τους συναδέλφους μας, είναι τυπικές ή ανύπαρκτες. Η μοναδική “ρεαλιστική” προοπτική που μας παρουσιάζεται, φαίνεται να είναι αυτή της ατομικής εξέλιξης, της ανέλιξης επί πτωμάτων, του ανταγωνισμού.

Ταυτόχρονα, μπροστά από τις οθόνες των τηλεοράσεων και των κινητών συσκευών μας παρελαύνει ο πλούτος, τα εμπορεύματα, τα πολυτελή αντικείμενα, η χλιδή. Πολλά από αυτά είναι προσβάσιμα μόνο σε ένα μικρό ποσοστό της κοινωνίας, στους πολύ πλούσιους, παρά το γεγονός ότι αυτοί/ες που εργάστηκαν για να τα δημιουργήσουν βρίσκονται μεταξύ μας, στον πάτο της πυραμίδας. Ωστόσο, το κυνήγι της απόκτησής τους προωθείται σε όλους/ες μας ως ο νούμερο ένα στόχος. Ακόμη κι αν αυτό είναι τελικά αδύνατο για τους/τις περισσότερους/ες από εμάς.

Είτε το αντιλαμβανόμαστε, είτε όχι, αυτό το σύστημα χωρίζει τους ανθρώπους σε κοινωνικές τάξεις: Σε αυτούς που διαθέτουν τον πλούτο και την δύναμη και σε αυτούς που παράγουν αυτόν τον πλούτο με τον κόπο τους, αλλά δεν τον απολαμβάνουν, πέρα από ένα μικρό ξεροκόμματο που τους πετάνε οι ισχυροί. Επιπλέον, αυτοί οι ισχυροί -δηλαδή τα αφεντικά, δηλαδή η λεγόμενη αστική τάξη- έχουν την ικανότητα και τα μέσα να μας φορτώνουν στην πλάτη τους πολιτικούς τους εκπροσώπους, τις κυβερνήσεις τους. Μας δίνουν την ψευδαίσθηση της “επιλογής” μέσω των εκλογών, ενώ όλες οι συνθήκες είναι διαμορφωμένες ώστε κάθε δυνατή επιλογή να ευνοεί τους ίδιους. Έτσι, χωρίς να το καταλάβουμε, αναθέτουμε την διαχείριση των ζωών μας σε αυτούς που τις απογυμνώνουν από κάθε τι ουσιαστικό. Στους εκμεταλλευτές μας.

Όλα τα παραπάνω δεν είναι ξεκομμένα μεταξύ τους. Το υπάρχον κοινωνικό-πολιτικό σύστημα, δηλαδή ο καπιταλισμός, προωθεί αυτή την κουλτούρα της ανάθεσης, του ατομικισμού και του καταναλωτισμού, επειδή είναι αυτή που ταιριάζει καλύτερα στην πραγματικότητα της μιζέριας και της εξαθλίωσης που το ίδιο παράγει: Πράγματι, αν είμαστε απομονωμένοι/ες, ξεκομμένοι/ες ο ένας από την άλλη, δεν μπορούμε να αποτελέσουμε απειλή για τους ισχυρούς. Αν αναλωνόμαστε μονάχα στην προσπάθεια απόκτησης των υλικών αγαθών με κάθε μέσο, καταλήγουμε να θυσιάζουμε την ίδια μας την ανθρωπιά. Αν μας πείσουν πως η μοναδική προοπτική διαχείρισης των ζωών μας είναι κάποια εναλλακτική ανάμεσα σε αυτές που μας προσφέρουν οι ίδιοι, αν παραιτηθούμε από το δικαίωμά μας να ελέγχουμε τις ζωές μας,τότε έχουμε ήδη χάσει.

Υπάρχει άλλος δρόμος. Αυτός της συλλογικότητας, της αλληλεγγύης.
Αν συναντηθούμε και συνομιλήσουμε με τους ανθρώπους γύρω μας, που έχουν τα ίδια προβλήματα με εμάς, στους χώρους της δουλειάς μας, στις γειτονιές μας, στις σχολές μας, θα καταλάβουμε πως όλοι και όλες τραβάμε παρόμοια ζόρια, όμως έχουμε και παρόμοιες ελπίδες για τις ζωές μας, παρόμοια όνειρα. Ανεξαρτήτου εθνικότητας, θρησκείας, γλώσσας. Δεν διαφέρουμε και τόσο πολύ. Είμαστε όλοι άνθρωποι και κάνουμε όνειρα για ζωές αξιοβίωτες, με νόημα. Όχι γεμάτες με άγχος, θλίψη, μοναξιά.

Η αρχή μπορεί να γίνει από τον κάθε έναν και την καθεμία. Σήμερα κιόλας. Να φτιάξουμε μια συνέλευση στην γειτονιά μας, για να συζητήσουμε τα προβλήματά της και να διεκδικήσουμε την λύση τους. Να οργανωθούμε στον χώρο εργασίας μας, μαζί με τους συναδέλφους και τις συναδέλφισσές μας, χωρίς μεσάζοντες, για να διεκδικήσουμε καλύτερες συνθήκες εργασίας, υψηλότερους μισθούς για όλους και όλες, από τα υπερ-κέρδη που αποκομίζουν οι εταιρίες. Να συντονίσουμε αυτές τις προσπάθειες με άλλες παρόμοιες. Να βρεθούμε, να μιλήσουμε, να σπάσουμε την απομόνωση.

Αν καταλάβουμε την θέση μας σε αυτή την κοινωνία, ως αυτοί και αυτές που παράγουν τον πλούτο που απολαμβάνουν οι λίγοι, θα βρούμε τον τρόπο να ανατρέψουμε αυτή την κατάσταση. Μακριά από τις δοσμένες από το σύστημα επιλογές. Μακριά από το να αναθέτουμε την λύση των προβλημάτων μας σε άλλους, που θα μας προδώσουν ξανά και ξανά, ό,τι χρώμα φορεσιά κι αν φορέσουν.
Έτσι θα συνειδητοποιήσουμε και την συλλογική μας δύναμη. Αυτή την μοναδική δύναμη που κάνει την οποιαδήποτε αλλαγή εφικτή.

Όχι, δεν είναι μονόδρομος αυτό που ζούμε. Υπάρχει ένας άλλος κόσμος. Ένας κόσμος κοινωνικής δικαιοσύνης, ελευθερίας, αλληλεγγύης, ισότητας. Χωρίς φτωχούς και πλούσιους, χωρίς καταπίεση και εκμετάλλευση. Να μην καθυστερήσουμε άλλο. Να οργανωθούμε. Να δράσουμε. Να δημιουργήσουμε τις συνθήκες που θα τον κάνουν εφικτό.