Για τις κρατικές – καπιταλιστικές δολοφονίες σε Άργος και Ασπρόπυργο

Όλοι όλες στην διαδήλωση για τις κρατικές δολοφονίες στο Άργος και στον Ασπρόπυργο : Τετάρτη 15/7, 19.00, Καμάρα

Από το Άργος…

Τα ξημερώματα της Τετάρτης 8/6, πέφτει νεκρός από τους ένστολους  δολοφόνους της αστυνομίας ένας 20χρονος στο Άργος, με δύο σφαίρες στο  πίσω μέρος του κεφαλιού, ενώ προσπαθούσε να διαφύγει πεζός από την  συμμορία των ΟΠΚΕ. Η μητέρα του θύματος αναφέρει πως ο νεαρός είχε 89%  αναπηρία και ήταν αυτιστικός.

Οι μπάτσοι άλλη μια φορά κάνουν λόγο για καταδίωξη οχήματος, εμβολισμό  και εν τέλει 13 (κατά άλλες πηγές 21) πυροβολισμός, με κάποιους από  αυτούς να καταλήγουν, πάντα διά μαγείας, στο πίσω μέρος του κεφαλιού.

Το ίδιο αφήγημα που έχουμε δει να χρησιμοποιείται και στις δολοφονίες  των Ρομά Σαμπάνη, Φραγκούλη και Μιχαλόπουλου, με βασικό στοιχείο της  κρατικής προπαγάνδας την χρήση του οχήματος ως όπλο από τους  δολοφονημένους και του εξοστρακισμού σφαίρας κατά την “αυτοάμυνα”.

Για τους μπάτσους οι ζωές μας αξίζουν όσο 20€ βενζίνη, όσο μια  παραβίαση του ΚΟΚ ή ένα κλεμμένο όχημα. Νίκος Σαμπάνης, Κώστας  Φραγκούλης, Χρήστος Μιχαλόπουλος, Μοχάμεντ Καμράν Ασίκ, Βασίλης Μάγγος,  Κώστας Μανιουδάκης. Δολοφονίες Ρομά, βιασμοί και βασανισμοί στον δρόμο  και στα αστυνομικά τμήματα, δολοφονίες μεταναστριών στα σύνορα και στην  θάλασσα, το όνομα των οποίων δεν θα μάθουμε ποτέ. Και η λίστα δεν έχει  τελειωμό.

…ως τον Ασπρόπυργο…

Λίγες ώρες μετά, το πρωί της Πέμπτης 9/7 σημειώθηκε μεγάλη έκρηξη σε  βυτιοφόρο όχημα, σε εργοστάσιο στην βιομηχανική ζώνη του Ασπροπύργου  Αττικής, η οποία στην συνέχεια πυροδότησε μεγάλη πυρκαγιά και  δημιούργησε τοξικό νέφος σε ολόκληρη την περιοχή.

Από την έκρηξη τραυματίστηκαν 11 εργαζόμενοι, εκ των οποίων οι 3  διασωληνώθηκαν με πολύ σοβαρά εγκαύματα. Την Κυριακή 12/7 ανακοινώθηκε  πως ένας εξ αυτών, 54ων ετών, υπέκυψε στα τραύματά του.

Είναι πραγματικά πολύ οδυνηρό, αλλά και ταυτόχρονα ενδεικτικό της  έντασης της επίθεσης που βιώνει η τάξη μας την παρούσα χρονική περίοδο,  το γεγονός πως, καθημερινά πλέον, ερχόμαστε αντιμέτωποι/ες με τις  θανατηφόρες επιλογές του Κεφαλαίου, το οποίο ιεραρχεί τις πενταροδεκάρες  που θα γλυτώσει από τα απαραίτητα μέσα προστασίας, σταθερά και  διαχρονικά πάνω από τις ζωές των εργαζομένων. Ταυτόχρονα, ερχόμαστε  επίσης αντιμέτωποι/ες με τις αντεργατικές πολιτικές και την αδιαφορία  του Κράτους, που παρέχει άνευ όρων στήριξη στο Κεφάλαιο.

Δεν έχει περάσει ούτε μισός χρόνος από την εργοδοτική δολοφονία των 5  γυναικών στο εργοστάσιο της Βιολάντα στα Τρίκαλα, όπου και τότε  κληθήκαμε να αναδείξουμε, κόντρα στην προπαγάνδα των καθεστωτικών ΜΜΕ,  το αυταπόδεικτο: Πως δεν μιλάμε για “ατυχήματα”, αλλά για δολοφονίες.  Ακόμη μικρότερο διάστημα πέρασε από τον θάνατο του εργαζόμενου που έπεσε  από σκαλωσιά σε εργοτάξιο στο Ελληνικό. Πόσα εργατικά “ατυχήματα” –  θανατηφόρα ή μη – συνέβησαν από τότε λόγω της εγκληματικής αμέλειας της  εργοδοσίας και της ατιμωρησίας των αρχών; Μάλλον θα χάσουμε το  μέτρημα… Και, αλήθεια, στα πόσα “ατυχήματα” πιστοποιείται πλέον ο  δόλος; Πόσες εκατοντάδες εργαζομένων πρέπει να χαθούν στον βωμό του  κέρδους των αφεντικών, προτού γίνει κοινώς αντιληπτό πως οι ζωές μας δεν  σημαίνουν απολύτως τίποτα για αυτούς;

Το παραπάνω γεγονός αποδείχθηκε με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο λίγες μέρες  πριν στον Ασπρόπυργο: Ενώ είχε συμβεί η φοβερή έκρηξη, ενώ η φωτιά  έκαιγε και οι τοξικοί καπνοί έπνιγαν την περιοχή, οι εργοδότες  παρακείμενων εργασιακών χωρών έδωσαν εντολή στους/στις εργαζομένους/ες  να παραμείνουν στις δουλειές τους! Έπρεπε να υπάρξει κινητοποίηση από  συνδικαλιστές εργαζόμενους, σωματεία, αλλά και το Εργατικό Κέντρο  Ελευσίνας και Δυτικής Αττικής, ώστε να εκκενωθούν εν τέλει τα  εργοστάσια.

Όπως έχουμε αναφέρει και στο παρελθόν, τα εργατικά “ατυχήματα”, δηλαδή  τα εγκλήματα των εργοδοτών, έχουν πολλές και διάφορες αιτίες, όμως όλες  τους είναι συνδεδεμένες με την λογική της ιεράρχησης του κέρδους των  αφεντικών πάνω από την ζωή και την υγεία των εργαζομένων: Είτε μιλάμε  για εκούσιες ελλείψεις σε μέτρα ασφαλείας στους εργασιακούς χώρους και  για περικοπές στο μπάτζετ των εταιρειών πάνω σε αυτό το κομμάτι, είτε  μιλάμε για την ραγδαία αύξηση των ωρών εργασίας των εργαζομένων – μέσω  και της απαραίτητης νομοθεσίας από μεριάς του Κράτους – που σε συνδυασμό  με τους απάνθρωπους ρυθμούς και την εντατικοποίηση, προκαλούν την  εξάντλησή, η οποία με την σειρά της μπορεί να οδηγήσει σε λάθη.

… Κράτος και Κεφάλαιο δολοφονούν.

Κράτος και Κεφάλαιο καμώνονται πως αγαπούν και τιμούν την ζωή. Χύνουν  κροκοδείλια δάκρυα για τους Νεκρούς της Μαρφίν ή για την μητέρα της  Αφροδίτης Νέστωρα και στήνουν σκευωρίες και δικογραφίες με αστεία  κατηγορητήρια. Ταυτόχρονα, δεν λένε λέξη – στην καλύτερη – για τα  δεκάδες εργοδοτικά εγκλήματα και προσπαθούν, μάταια πολλές φορές, να  δικαιολογήσουν τις αστυνομικές δολοφονίες, όπως η εν ψυχρώ εκτέλεση του  20χρονου στο Άργος. Συνεχίζουν και εντείνουν με νέα αντιμεταναστευτικά  μέτρα τις πολιτικές που οδήγησαν στην μαζική δολοφονία 600+ ανθρώπων  στην Πύλο. Κάνουν ο,τι μπορούν για να μην αποδοθεί δικαιοσύνη για  τους/τις 57 νεκρούς/ες των Τεμπών. Μάλλον δεν έχουν όλες οι ζωές την  ίδια σημασία. Η υποκρισία τους δεν σταματάει ούτε μπροστά στον θάνατο.

Αυτή η κατάσταση όμως δεν είναι μονόδρομος. Υπάρχει τρόπος να την  ανατρέψουμε. Όλοι και όλες εμείς που ανήκουμε στην ευρύτερη εργατική  τάξη και τα κατώτερα κοινωνικά στρώματα, ανεξαρτήτου εθνικότητας,  γλώσσας, θρησκείας, αν ενωθούμε με βάση τα συμφέροντά μας και  οργανωθούμε αποτελεσματικά, μπορούμε να τσακίσουμε το σύστημα της  καταπίεσης και της εκμετάλλευσης.

Το Κεφάλαιο και οι πολιτικοί λακέδες του γνωρίζουν πως ενωμένοι/ες  είμαστε πιο δυνατοί/ες. Πως αποτελούμε την μοναδική δύναμη που μπορεί να  τους στερήσει τα υπέρογκα προνόμιά τους. Για αυτό μας θέλουν  διαιρεμένους/ές. Στοχοποιούν εκείνους/ες ανάμεσα μας που είναι πιο  αδύναμοι, διαφορετικοί, που αποτελούν μειοψηφία. Και προσπαθούν να  στρέψουν τους υπόλοιπους εναντίον τους, κατηγορώντας τους για τα  προβλήματα των πολλών. Ταυτόχρονα επιτίθενται στα πιο μαχητικά κομμάτια  της τάξης μας: Τους ανυπότακτους συνδικαλιστές, τις δυναμικές  αγωνίστριες, τους απεργούς, τους αναρχικούς, τις κομμουνίστριες.  Επιχειρούν να τους αποδομήσουν στα μάτια της κοινωνίας, βαφτίζοντάς τους  τεμπέληδες, παράσιτα, τρομοκράτες. Εξαπολύουν εναντίον τους τις  δυνάμεις καταστολής, επιστρατεύουν εκδικητικές απολύσεις, διώξεις, όλον  τον ποινικό κώδικα.

Δεν θα τους κάνουμε την χάρη. Θα συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε  ενωμένοι/ες. Οργανωνόμαστε στα σωματεία μας – Βάσης και ταξικά – και  παλεύουμε μέσα από πολιτικές και κοινωνικές οργανώσεις και δομές αγώνα,  στην γειτονιά, στις σχολές μας, στους χώρους εργασίας μας. Χτίζουμε την  κοινωνική και ταξική δύναμη που μπορεί να ανατρέψει το σύστημα της  καταπίεσης και της εκμετάλλευσης, να αντισταθεί στην κρατική και  καπιταλιστική βία και να δομήσει έναν κόσμο ισότητας, αλληλεγγύης,  ελευθερίας. Όπου η αξία των ζωών μας δεν θα μετριέται σε ευρώ και σε  εργατοώρες, δεν θα αξιολογείται ανάλογα με το κέρδος που μπορεί να  αποφέρει στα αφεντικά. Δεν θα αφαιρείται βίαια, με σφαίρες στο κεφάλι,  επειδή δεν σταματήσαμε σε κάποιον αστυνομικό έλεγχο.

Διαδήλωση για τις κρατικές δολοφονίες στο Άργος και στον Ασπρόπυργο : Τετάρτη 15/7, 19.00, Καμάρα

Σχηματίζουμε κοινό μπλοκ με τους συντρόφους και τις συντρόφισσες της συλλογικότητας για τον ελευθεριακό κομμουνισμό Libertatia

   Να σπάσουμε τον τσαμπουκά κράτους και αφεντικών

   Να τσακίσουμε την αστυνομική βία

Νεκρός 20χρονος από σφαίρες μπάτσων. Να μην μείνουμε άπραγοι μπροστά σε άλλη μια κρατική δολοφονία.
Όλοι και όλες στον δρόμο.

Συγκέντρωση Πέμπτη 9/6 στις 20:00 στην Καμάρα.

Τα ξημερώματα της Τετάρτης 8/6, πέφτει νεκρός από τους ένστολους δολοφόνους της αστυνομίας ένας 20χρονος στο Άργος, με δύο σφαίρες στο πίσω μέρος του κεφαλιού, ενώ προσπαθούσε να διαφύγει πεζός από την συμμορία των ΟΠΚΕ. Οι μπάτσοι άλλη μια φορά κάνουν λόγο για καταδίωξη οχήματος, εμβολισμό και εν τέλει 13 πυροβολισμός, με κάποιους από αυτούς να καταλήγουν, πάντα διά μαγείας, στο πίσω μέρος του κεφαλιού.

Το ίδιο αφήγημα που έχουμε δει να χρησιμοποιείται και στις δολοφονίες των Ρομά Σαμπάνη, Φραγκούλη και Μιχαλόπουλου, με βασικό στοιχείο της κρατικής προπαγάνδας την χρήση του οχήματος ως όπλο από τους δολοφονημένους και του εξοστρακισμού σφαίρας κατά την “αυτοάμυνα”.

Για τους μπάτσους οι ζωές μας αξίζουν όσο 20€ βενζίνη, όσο μια παραβίαση του ΚΟΚ ή ένα κλεμμένο όχημα. Νίκος Σαμπάνης, Κώστας Φραγκούλης, Χρήστος Μιχαλόπουλος, Μοχάμεντ Καμράν Ασίκ, Βασίλης Μάγγος, Κώστας Μανιουδάκης. Δολοφονίες Ρομά, βιασμοί και βασανισμοί στον δρόμο και στα αστυνομικά τμήματα, δολοφονίες μεταναστριών στα σύνορα και στην θάλασσα, το όνομα των οποίων δεν θα μάθουμε ποτέ. Και η λίστα δεν έχει τελειωμό…

Το κράτος βάζει πλάτες σε αυτές τις δολοφονίες, η αστική δικαιοσύνη αθωώνει και απαλλάσσει τους δολοφόνους. Η ΕΛΑΣ είναι μια οργανωμένη συμμορία, το μακρύ χέρι του Κράτους. Να το κόψουμε.

Τέμπη-Χίος
ΠΥΛΟΣ
Βιολάντα-Παλαιστίνη
ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΙΡΗΝΗ ΧΩΡΙΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝH

Στις 14 Ιούνη του 2023 το Ελληνικό Κράτος πραγματοποίησε ίσως την μεγαλύτερη μαζική δολοφονία στην σύγχρονη ιστορία του τόπου: Ένα ακυβέρνητο καράβι με 700 και πλέον μετανάστ(ρι)ες, που ζητούσε για μέρες βοήθεια ανοιχτά της Πύλου, βυθίζεται από το Λιμενικό, παίρνοντας μαζί του στον υγρό τάφο του Αιγαίου 600+ ανθρώπους.

Οι επίσημες αρχές έκαναν τα αδύνατα δυνατά για να αποκρύψουν την αλήθεια σχετικά με τις πράξεις τους: Έπνιξαν την περιοχή στο σκοτάδι και απενεργοποίησαν τις κάμερες του σκάφους του Λιμενικού πριν την επίθεση τους, ώστε να μην υπάρχει καμία απόδειξη. Στην συνέχεια αρνήθηκαν τα πάντα και προσπάθησαν μέχρι και να παρουσιάσουν τους Λιμενικούς ως ήρωες. Ωστόσο, τα βίντεο και οι φωτογραφίες από τρίτες πηγές δεν επέτρεψαν στο κρατικό αφήγημα να αποκτήσει την οποιαδήποτε βάση: Είναι πλέον ξεκάθαρο σε όλους πως πρόκειται για καλοσχεδιασμένη κρατική δολοφονία.

Το Ναυάγιο της Πύλου είναι μεν το πιο γνωστό περιστατικό κρατικής δολοφονίας μεταναστ(ρι)ών στα ελληνικά σύνορα, δεν είναι όμως φυσικά το μοναδικό. Παρόμοια περιστατικά συνέβησαν πρόσφατα στην Χίο και την Λέσβο, ενώ η παράνομη – σύμφωνα και με το διεθνές δίκαιο- πρακτική των pushbacks αποτελεί την καθημερινή τακτική του Ελληνικού Λιμενικού. Πρόσφατα, μάλιστα, κυκλοφόρησε δημόσια μια συνέντευξη πρώην μέλους αυτού του δολοφονικού σώματος, που περιγράφει, μεταξύ άλλων, όχι απλά τις αγριότητες των πράξεων του, αλλά και την ψυχολογική προετοιμασία των ανδρών του Λιμενικού πριν από τα pushbacks, ενώ αναφέρει πως η στελέχωση αυτών των σκαφών πραγματοποιείται με σαφή ιδεολογικά κριτήρια από το Κράτος. Με λίγα λόγια, επιστρατεύονται φασίστες που δεν θα είχαν κανένα ηθικό ενδοιασμό να δολοφονήσουν μετανάστ(ρι)ες.

Όλοι/ες όσοι/ες ανήκουμε στην ευρύτερη εργατική τάξη και τα κατώτερα κοινωνικά στρώματα πρέπει να αντιληφθούμε πως, στον σημερινό κόσμο που μαστίζεται από την ακραία φτώχεια, τους πολέμους και τις γενοκτονίες, η συνθήκη της μετανάστευσης μπορεί να αφορά σύντομα και εμάς τους/τις ίδιους/ες, όπως αφορούσε κάποτε τους παππούδες και τις γιαγιάδες μας στις αρχές του περασμένου αιώνα ή μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Το Κεφάλαιο και τα Κράτη λογαριάζουν τις ζωές των από-τα-κάτω, “ντόπιων” ή “ξένων”, πολύ λιγότερο από τα κέρδη τους. Άλλωστε, η συντριπτική πλειοψηφία των μεταναστ(ρι)ών προς την χώρα μας προέρχεται από περιοχές που η Καπιταλιστική Δύση (της Ελλάδας συμπεριλαμβανομένης, μέσω της συμμετοχής της στο ΝΑΤΟ, την ΕΕ και στην συμμαχία με το Ισραήλ) έχει βυθίσει στο χάος, μέσω των συνεχών πολεμικών επεμβάσεων και της πρόκλησης εμφύλιων συρράξεων, ενώ έχει καταστρέψει τις οικονομίες τους και έχει συχνά εγκαταστήσει φιλικά προσκείμενα καθεστώτα-μαριονέτες, προκειμένου να μπορεί να εκμεταλλεύεται για λογαριασμό της τους φυσικούς πόρους των περιοχών και την πρόσβαση σε εμπορικούς δρόμους. Με λίγα λόγια, τα μεταναστευτικά κύματα είναι σχεδόν πάντα αποκλειστική ευθύνη των δυτικών καπιταλιστικών κρατών και του Κεφαλαίου και όχι φυσικά κάποιο σχέδιο “αντικατάστασης πληθυσμών”, όπως θέλουν να μας πείσουν τα τσιράκια των αφεντικών, οι φασίστες. Σε τέτοιες περιστάσεις, η συνθήκη της μετανάστευσης είναι, τις περισσότερες φορές, η μοναδική βιώσιμη λύση για χιλιάδες ανθρώπους, που τρέχουν να ξεφύγουν από την εξαθλίωση, τον πόλεμο ή/και τις πολιτικές διώξεις, ακόμη και αν αυτή ενέχει τον κίνδυνο της εν ψυχρώ δολοφονίας στα σύνορα της Ευρώπης.

Οι μετανάστ(ρι)ες είναι σάρκα από την σάρκα της τάξης μας. Η επίθεση του Κράτους και του Κεφαλαίου επάνω τους είναι επίθεση σε ολόκληρη την εργατική τάξη. Πέρα από τις μαζικές δολοφονίες στα σύνορα, ακόμη και όταν καταφέρνουν να φτάσουν στην στεριά, τους περιμένουν οι άθλιες συνθήκες διαβίωσης σε camps-κολαστήρια, όπως στην περίπτωση της Σιντικής στις Σέρρες, μιας κλειστής πλέον δομής, που φυλάσσεται από ΜΑΤ και ΟΠΚΕ, όπου οι μετανάστ(ρι)ες πρόσφατα εξεγέρθηκαν λόγω της έλλειψης ακόμη και των βασικότερων ελευθεριών και δικαιωμάτων. Ταυτόχρονα, η ρητορική της Κυβέρνησης κινείται όλο και περισσότερο προς τα ακροδεξιά, ακόμη και μέσα στην βουλή, όπου ο δήθεν “μετανοημένος” φασίστας πρώην Υπουργός Μετανάστευσης και Ασύλου Βορίδης επιδίδεται σε ανταγωνισμό απανθρωπιάς με τα μορφώματα της Ελληνικής Λύσης και της Νίκης, μιλώντας ανοιχτά πλέον για δολοφονίες μεταναστ(ρι)ών.

Για όλους τους παραπάνω λόγους, η εργατική τάξη στο σύνολο της – αυτή δηλαδή που και στο εσωτερικό κάθε χώρας επηρεάζεται περισσότερο από τις επιπτώσεις των πολεμικών συγκρούσεων, μέσω της ακρίβειας και της αύξησης του κόστους ζωής- καθώς και κάθε καταπιεσμένος/η, κάθε άνθρωπος που επιθυμεί την ειρήνη ανάμεσα στους λαούς, πρέπει να απαιτήσει το άμεσο σταμάτημα των δολοφονικών pushbacks, καθώς και να συμμετάσχει στο μπλοκάρισμα κάθε διακρατικού και ιμπεριαλιστικού πολέμου, στην απεμπλοκή της Ελλάδας από κάθε πολεμική σύρραξη.

Οι εργαζόμενοι/ες, έχουμε την δύναμη, μέσα από τους χώρους εργασίας μας, οργανωμένα και μεθοδικά – ειδικά σε όσους κλάδους εμπλέκονται στα πολεμικά σχέδια – αλλά και στους δρόμους, στις γειτονιές, παντού, να γονατίσουμε τις πολεμικές μηχανές που γεννούν την προσφυγιά και τον θάνατο.

Στις ράγες των τρένων, στους εργασιακούς χώρους, στα μέτωπα των πολέμων, στα υδάτινα και χερσαία σύνορα:
ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΔΟΛΟΦΟΝΟΥΝ
ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΤΩΡΑ ΤΑ PUSHBACKS
ΝΑ ΜΠΛΟΚΑΡΟΥΜΕ ΚΑΘΕ ΠΟΛΕΜΟ ΠΟΥ ΓΕΝΝΑ ΤΗΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ

Στηρίζουμε την συγκέντρωση για τα 3 χρόνια από την κρατική δολοφονία 600+ μεταναστ(ρι)ών στα ανοιχτά της Πύλο: Κυριακή 14/6, 19:00, Άγαλμα Βενιζέλου

Οριζόντια Κίνηση – Για την Αναρχία και τον Ελευθεριακό Κομμουνισμό

Αλληλεγγύη στον αγώνα της Κοινότητας των Κατειλημμένων Προσφυγικών

Στηρίζουμε την συγκέντρωση αλληλεγγύης, Κυριακή 31/5, 12:00 στον Λευκό Πύργο

Νίκη στις απεργίες πείνας του Α. Χαντζή (από 5/2) και Suzon Doppagne (από 1/5)

Να ζήσουμε σε γειτονιές ελεύθερες, αυτο-οργάνωσης και αλληλεγγύης

Η ιστορία της γειτονιάς των Προσφυγικών στην Λεωφόρο Αλεξάνδρας είναι  μια ιστορία αλληλεγγύης και αντίστασης. Μια γειτονιά που χτίστηκε το  1933 για να στεγάσει τις ανάγκες και τα όνειρα των Μικρασιατών, που ακόμη ένας πόλεμος μετέτρεψε σε πρόσφυγες. Μια γειτονιά που το 1944 μετατράπηκε σε αντιφασιστικό και αντάρτικο προπύργιο και οι “πληγές” από  τις σφαίρες του εθνικού στρατού και των Βρετανών είναι ακόμη ορατές στο σώμα της, στους τοίχους των κτιρίων της.

Μια γειτονιά που αφέθηκε στην τύχη της να ρημάζει από το Κράτος, που  κατάντησε πιάτσα ναρκεμπόρων, αν και απέχει μια ανάσα από την ΓΑΔΑ,  βρήκε εν τέλει νέα ζωή μέσα από τους κοινωνικούς και ταξικούς αγώνες της περιόδου των μνημονίων, όταν το 2010 μεγάλο μέρος της καταλήφθηκε, τόσο  από κόσμο του κινήματος, όσο και από ανθρώπους της τάξης μας που είχαν  ανάγκη στέγασης.

Επί 16 χρόνια, παρά τις τεράστιες δυσκολίες, η Κοινότητα των  Κατειλημμένων Προσφυγικών κάνει ό,τι περνάει από το χέρι της για να  μετατρέψει τα πρώην άδεια, παρατημένα κτίρια σε μια γειτονιά αντίστασης,  αλληλεγγύης και αυτο-οργάνωσης, όπου συμβιώνουν εκατοντάδες άνθρωποι διαφόρων εθνικοτήτων, ανάμεσα τους και δεκάδες παιδιά.

Μιλώντας κάνεις για τα Προσφυγικά, θα πρέπει να αναφερθεί στις  δεκάδες δομές που δημιουργήθηκαν ώστε να καλύψουν τις ανάγκες ανθρώπων από τα πιο υποβαθμισμένα κοινωνικά στρώματα, αναφορικά με την υγεία, την  στέγαση, την φύλαξη των ανηλίκων παιδιών, την αναψυχή κλπ. Πρέπει να  αναφερθεί στις οριζόντιες διαδικασίες λήψης αποφάσεων που εμπλέκουν  ενεργά όλα τα μέλη της κοινότητας σε κάθε μία απόφαση που αφορά την  καθημερινότητα τους.

Πρέπει να αναφερθεί στην αλληλεγγύη αναμεταξύ των κατοίκων αλλά και προς άλλες ευαίσθητες κοινωνικές ομάδες, όπως οι συγγενείς των ασθενών  του γειτονικού αντικαρκινικού νοσοκομείου “Άγιος Σάββας”, που  αναγκάζονταν να κοιμούνται στα οχήματα τους κατά τις ημέρες των  θεραπειών των ανθρώπων τους και πλέον έχουν την δυνατότητα να  επωφεληθούν από την νέα δομή φιλοξενίας που η Κοινότητα των Κατειλημμένων Προσφυγικών δημιούργησε για να αντιμετωπίσει το σοβαρό  αυτό ζήτημα, που το Κράτος απλά αγνοούσε επιδεικτικά.

Οφείλουμε εδώ να τονίσουμε πως όλες οι δομές των Προσφυγικών είναι ανοιχτές και προσβάσιμες σε κάθε κάτοικο των γειτονικών περιοχών που έχει ανάγκη ή επιθυμεί να τις χρησιμοποιήσει ή να συμμετάσχει σε αυτές.

Αυτή είναι η κοινότητα που Κράτος και Κεφάλαιο, μέσω της Περιφέρειας Αττικής, θέλουν να διαλύσουν για να την μετατρέψουν σε ακόμη ένα φαγοπότι “ανάπλασης”. Φυσικά δεν είναι η πρώτη περίσταση που τα  Προσφυγικά δέχονται επίθεση ή απειλούνται με εκκένωση. Ωστόσο, αυτή την  φορά φαίνεται πως η ιστορία έχει πάει ένα βήμα παραπέρα, αφού έχει  εγκριθεί μια σύμβαση ύψους 15 εκατομμυρίων ευρώ για την εκκένωση και την δήθεν ανάπλαση της γειτονιάς, κάτι που σχεδιάζεται να ξεκινήσει μέσα στους επόμενους μήνες. Μάλιστα το “έργο” έχει ντυθεί και με τον μανδύα  της “κοινωνικής στέγης” και άλλων υποδομών δήθεν προς όφελος  αναξιοπαθούντων κοινωνικών ομάδων. Κάτι φυσικά που δεν μας ξεγελά, καθώς  είναι αναρίθμητα τα παραδείγματα όπου κινηματικές υποδομές εκκενώθηκαν  με παρόμοιες προφάσεις και εν τέλει αφέθηκαν να σαπίσουν. Θα αναφέρουμε  απλά και μόνο ένα που αφορά την πόλη μας: Το κτίριο της Κατάληψης Δέλτα, πρώην φοιτητικές εστίες που το ΤΕΙ Θεσσαλονίκης παράτησε στην τύχη  τους, αφού ξεσπίτωσε πρώτα τους/τις φοιτητ(ρι)ες. Όσο το κτήριο τελούσε  υπό κατάληψη, από το 2007, στέγαζε δεκάδες ανθρώπους και υποδομές. Από  την εκκένωση του το 2012 και έπειτα, το κτήριο έχει μείνει να ρημάζει  επάνω στη Εγνατία, στο κέντρο της πόλης.

Είναι προφανές ότι τα Προσφυγικά αποτελούν αγκάθι στα πλευρά του κόσμου της εξουσίας και του κέρδους, καθώς αποτελούν εκτός των άλλων και  ένα ζωντανό αντιπαράδειγμα κοινωνικής αυτο-οργάνωσης, σε επίπεδο  μάλιστα ολόκληρης γειτονιάς.

Εν αναμονή της επιχειρούμενης καταστολής και εν μέσω του αγώνα  εναντίον της, στις 5/2/2026, ο σύντροφος Αριστοτέλης Χαντζής, κάτοικος  της γειτονιάς και μέλος της Κοινότητας των Κατειλημμένων Προσφυγικών, ξεκίνησε απεργία πείνας μέχρι θανάτου. Η υγεία του συντρόφου βρίσκεται πλέον σε άμεσο κίνδυνο, σύμφωνα και με την ενημέρωση των γιατρών. Από τις 1/5/2026 σε απεργία πείνας μέχρι θανάτου βρίσκεται και η συντρόφισσα Suzon Doppagne. Αυτές οι απεργίες πείνας, όμως, δεν επιδιώκουν να στρέψουν την προσοχή γύρω από τα πρόσωπα των δυο συντρόφων, αλλά να αποτελέσουν μια αφορμή ώστε όλος ο κόσμος να έρθει σε επαφή και να  γνωρίσει την Κοινότητα, να αναδείξουν τον συλλογικό αγώνα

Ως Οριζόντια Κίνηση, ως αναρχικοί/ές αλλά και μέλη της εργατικής  τάξης, που αισθανόμαστε καθημερινά στο πετσί μας τον εκβιασμό του  κόστους ζωής και στέγασης, στεκόμαστε χωρίς δεύτερη σκέψη αλληλέγγυοι/ες  στον αγώνα της Κοινότητας των Κατειλημμένων Προσφυγικών και στην απεργία  πείνας του Α. Χαντζή.

Απαιτούμε την ικανοποίηση των αιτημάτων του συλλογικού αγώνα:

-ΑΜΕΣΗ ΑΚΥΡΩΣΗ ΤΗΣ ΣΥΜΒΑΣΗΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ ΑΤΤΙΚΗΣ.

-ΠΑΡΑΜΟΝΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΚΑΤΟΙΚΩΝ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ ΣΤΑ ΣΠΙΤΙΑ, ΣΤΟΝ ΤΟΠΟ ΚΑΙ  ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ ΠΟΥ ΔΙΑΜΕΝΟΥΝ ΚΑΙ ΕΧΟΥΝ ΣΥΝΔΕΘΕΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ – ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΑ  ΚΑΙ
ΟΡΓΑΝΙΚΑ ΜΑΖΙ ΤΟΥΣ.

-ΝΑ ΔΟΘΟΥΝ ΕΜΠΡΑΚΤΕΣ ΕΓΓΥΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ  ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΣΤΙΚΗ ΜΗ ΚΕΡΔΟΣΚΟΠΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΠΩΝΥΜΙΑ “ΚΑΤΟΙΚΟΙ ΚΑΙ  ΦΙΛΟΙ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ Λ. ΑΛΕΞΑΝΔΡΑΣ Α.Μ.Κ.Ε.” ΜΕ ΤΗ ΔΙΚΗ ΤΗΣ ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΗ! –  ΟΥΤΕ ΕΥΡΩ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΧΡΗΜΑΤΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ “ΑΝΑΠΛΑΣΗ” ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ!

78 Χρόνια από την Νάκμπα: Η Παλαιστίνη συνεχίζει να αντιστέκεται

Πορεία: Σάββατο 16/5, 12:00, Άγαλμα Βενιζέλου

78 χρόνια μετά την Νάκμπα το Σιωνιστικό κράτος-δολοφόνος του Ισραήλ συνεχίζει να δολοφονεί καθημερινά τον Παλαιστινιακό λαό. Η γενοκτονία αυτή δεν ξεκίνησε πριν δυόμιση χρόνια. Η Νάκμπα του 1948, ο  βίαιος εκτοπισμός εκατοντάδων χιλιάδων Παλαιστινίων από τις εστίες  τους, ήταν η αρχή μιας ιστορίας βίας, θανάτου και καταπίεσης, η οποία  ωστόσο έχει αντιμετωπίσει την αντίσταση του Παλαιστινιακού λαού. Μια  αντίσταση που έλαβε διαχρονικά πολλές και διαφορετικές μορφές και  περιεχόμενα.

Ωστόσο, τα τελευταία χρόνια, η κατάσταση έχει φτάσει στο αποκορύφωμά  της. Μετά την ολοκληρωτική ισοπέδωση της Γάζας από το Ισραηλινό Κράτος,  με την ανοχή και την συνέργεια της Δύσης – και φυσικά του Ελληνικού  Κράτους- που όμως δεν έκαμψε την αντίσταση των Παλαιστινίων, το επόμενο  στάδιο φαίνεται να είναι η μετατροπή της περιοχής σε “πολυτελές  τουριστικό θέρετρο”, όπως είχε δηλώσει από πέρσι ακόμη ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ, προφανώς χωρίς να υπολογίζει την θέληση των κατοίκων της.

Το ελεύθερο που έχει δοθεί στο Ισραήλ από την Δύση να πράττει οτιδήποτε  θεωρεί πως εξυπηρετεί τον σκοπό της πλήρους εξόντωσης των Παλαιστινίων  —και μάλιστα εναντίον του οποιουδήποτε αντιστέκεται στην γενοκτονία-  έγινε πιο ξεκάθαρο από ποτέ  με τις επιθέσεις στις αποστολές ανθρωπιστικής βοήθειας και σπασίματος  του αποκλεισμού στην Γάζα, όπως το Global Sumud Flotilla  και το March  to Gaza. Οι Σιωνιστές φαίνεται πως έχουν πλέον λάβει το άτυπο “δικαίωμα”  να κάνουν πειρατικές επεμβάσεις σε πλοία που βρίσκονται ακόμη και έξω  από τα χωρικά τους ύδατα, να απάγουν αλληλέγγυους/ες, να τους/τις  βασανίζουν και να τους/τις φυλακίζουν για ημέρες, μόνο και μόνο επειδή  θέλησαν να σπάσουν την απαγόρευση παροχής βοήθειας προς την Γάζα. Το  τελευταίο τέτοιο περιστατικό μάλιστα συνέβη ανοιχτά των Κυθήρων, με το  Ελληνικό Λιμενικό όχι μόνο να μην παρεμβαίνει για να αποτρέψει την  πειρατεία – απαγωγή, αλλά να “επιβλέπει” από απόσταση, επιβεβαιώνοντας  την πλήρη εξάρτηση του Ελληνικού Κράτους από τον άξονα ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-Ισραήλ, που έχει φτάσει πλέον σε επίπεδα ξεκάθαρης και αδιαπραγμάτευτης υπακοής.

Ζούμε και πάλι την εποχή των αέναων πολεμικών συγκρούσεων που προκαλούν το Κεφάλαιο, τα καπιταλιστικά κράτη, οι εθνικισμοί, ο ιμπεριαλισμός. Από την Παλαιστίνη και την ευρύτερη Μέση Ανατολή, την επίθεση των ΗΠΑ στο Ιράν και του Ισραήλ στον Λίβανο, μέχρι τον Ρώσο-Ουκρανικό Πόλεμο. Από την επέμβαση των ΗΠΑ στην Βενεζουέλα και τις απειλές τους προς την  Κούβα, μέχρι τις σφαγές στο Σουδάν και σε άλλες γωνιές της Αφρικής.

Οι  αναρχικοί, οι διεθνιστές και το ταξικό επαναστατικό κίνημα πρέπει να  έχουν ως κύριο σκοπό τους το σταμάτημα της γενοκτονίας στην Παλαιστίνη, αλλά και το σαμποτάρισμα κάθε ιμπεριαλιστικού πολέμου. Όχι απλά με μια  φιλελεύθερη, πασιφιστική λογική που θα διατηρεί ακέραιες τις  προϋπάρχουσες εκμεταλλευτικές σχέσεις ή θα επιφέρει την αναδιανομή τους,  αλλά με σκοπό την μετατροπή του πολέμου σε κοινωνική επανάσταση. Μέσω  της συναδέλφωσης των λαών, οι καταπιεσμένοι/ες και οι  εκμεταλλευόμενοι/ες να στρέψουν τα όπλα τους προς τους ταξικούς τους εχθρούς στο εσωτερικό των χωρών τους.

Στην ιδιαίτερη περίπτωση της γενοκτονίας στην Παλαιστίνη, άμεσος στόχος  πρέπει είναι το σαμποτάρισμα της πολεμικής μηχανής του Ισραηλινού  Κράτους, το τσάκισμα του Σιωνισμού, η λήξη της κατοχής στην Γάζα, αλλά και την Δυτικη Όχθη και η καλλιέργεια της διεθνιστικής αλληλεγγύης ανάμεσα στους λαούς της περιοχής απέναντι στους καταπιεστές τους, με  ορίζοντα την επαναστατική προοπτική.

Για να συμβούν όλα τα παραπάνω θα πρέπει το επαναστατικό, διεθνιστικό κίνημα να στραφεί ενάντια στους ντόπιους καπιταλιστές και τις  κυβερνήσεις των κρατών, στο εσωτερικό της κάθε μιας χώρας. Ενάντια στα  κράτη και τους καπιταλιστές που διεξάγουν ή στηρίζουν τους πολέμους και  κερδίζουν από αυτούς σε οικονομικά και πολιτικά οφέλη. Στο εσωτερικό του Ελληνικού Κράτους, θα πρέπει να δομήσουμε ένα πλατύ  αντιπολεμικό μέτωπο με κύριο στόχο το σαμποτάρισμα της συμμετοχής της  Ελλάδας στον κάθε πόλεμο και στην γενοκτονία στην Παλαιστίνη. Μια  συμμετοχή που μέχρι στιγμής πραγματοποιείται με την παροχή όπλων  (πυραυλικά συστήματα σε Αραβικές χώρες), την χρήση των βάσεων του ΝΑΤΟ ή  την άμεση εμπλοκή με στρατιωτικές δυνάμεις (πχ με φρεγάτες που  στηρίζουν τις Ισραηλινές και Αμερικανικές δυνάμεις). Έτσι, η εργατική  τάξη μπορεί και πρέπει να παίξει κομβικό ρόλο στο σαμποτάρισμα και το σταμάτημα του πολέμου και την ήττα των καπιταλιστικών, ιμπεριαλιστικών  σχεδίων, μέσα από την ίδια της την κομβική θέση στο οικονομικό σύστημα:  Στα εργοστάσια, στα λιμάνια, στα ερευνητικά κέντρα της πολεμικής  βιομηχανίας.

Κάθε στιγμή, μέχρι το σταμάτημα της γενοκτονίας, να μην σταματήσουμε να μιλάμε για την Παλαιστίνη και να εκφράσουμε την αλληλεγγύη μας σε κάθε λαό που δέχεται την καταπίεση και την εκμετάλλευση, μέσω των πολεμικών  διακρατικών συγκρούσεων.

ΝΑ ΑΝΤΙΣΤΑΘΟΎΜΕ ΣΤΟΝ ΠΌΛΕΜΟ ΚΑΙ ΝΑ ΣΑΜΠΟΤΑΡΟΥΜΕ ΤΗΝ ΟΠΟΙΑΔΉΠΟΤΕ  ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΎ ΚΡΑΤΟΥΣ

ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΉΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΣΤΗΝ ΓΑΖΑ

ΝΑ ΗΤΤΗΘΕΊ Η ΠΟΛΕΜΙΚΉ ΜΗΧΑΝΉ ΤΟΥ ΙΣΡΑΉΛ

ΓΙΑ ΈΝΑΝ ΚΌΣΜΟ ΙΣΟΤΗΤΑΣ, ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ, ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ, ΧΩΡΙΣ ΠΟΛΕΜΟΥΣ, ΣΎΝΟΡΑ  ΚΑΙ ΚΡΆΤΗ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΠΑΝΆΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΊΑ

(Σχηματίζουμε κοινό μπλοκ με τους συντρόφους και τις συντρόφισσες της Ελευθεριακής Πρωτοβουλίας Θεσσαλονίκης, της Αναρχικής Ομάδας Πυρανθός και της Libertatia – συλλογικότητα για τον ελευθεριακό κομμουνισμό)

Οριζόντια Κίνηση – Για την Αναρχία και τον Ελευθεριακό Κομμουνισμό

Τις ημέρες πριν την Εργατική Πρωτομαγιά προχωρήσαμε σε προπαγανδιστικές δράσεις για την γνωστοποίηση των απεργιακών κινητοποιήσεων.

H πρώτη δράση αφορούσε μαζικό μοίρασμα κειμένων σε καταστήματα και λοιπούς εργασιακούς  χώρους στο κέντρο της πόλης, από κοινού  με τους συντρόφους και τις συντρόφισσες της Ελευθεριακής Πρωτοβουλίας Θεσσαλονίκης και της Αναρχικής Ομάδας Πυρανθός.

Ακολουθεί το κοινό κείμενο που μοιράστηκε:
“ΖΗΤΩ Η ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ
Την Πρωτομαγιά η παγκόσμια εργατική τάξη τιμά τους νεκρούς του ταξικού πολέμου, πιάνει το νήμα από τις μάχες του παρελθόντος και το ξετυλίγει στο σήμερα, στον αγώνα για την ταξική και κοινωνική χειραφέτηση, για έναν κόσμο χωρίς καταπίεση και εκμετάλλευση.
Την ημέρα αυτή, όλοι/ες οι εργαζόμενοι/ές μνημονεύουμε και τιμούμε τους αναρχικούς αγωνιστές εργάτες στο Σικάγο του 1886, που έδωσαν την ζωή τους για να κατακτήσει η τάξη μας καλύτερες και πιο αξιοπρεπείς συνθήκες εργασίας και ζωής, με κύριο αίτημα της εποχής το 8ωρο.

Στην πόλη μας την Θεσσαλονίκη, τιμούμε επίσης την μεγάλη εργατική εξέγερση του Μάη του 1936, η οποία πνίγηκε στο αίμα από το φασιστικό Μεταξικό καθεστώς, που, όπως και κάθε πολιτική εξουσία στην ιστορία, δημοκρατική ή απολυταρχική, έδρασε στην υπηρεσία των συμφερόντων του Κεφαλαίου.

Είναι χαρακτηριστικό ότι 140 χρόνια μετά από τα γεγονότα του Σικάγο και 90 από αυτά της Θεσσαλονίκης, καλούμαστε ακόμη να διεκδικούμε τα αυτονόητα, αφού κάθε νέος αντεργατικός νόμος που ψηφίζουν οι κυβερνήσεις κάθε απόχρωσης έρχεται να ξυλώσει λίγο-λίγο τις κατακτήσεις ενός ολόκληρου αιώνα.

Το 8ωρο, που κερδήθηκε με αίμα, θα έπρεπε σήμερα να θεωρείται παρωχημένο αίτημα, λόγω της ανάπτυξης της διαθέσιμης τεχνολογίας που μπορεί να μειώσει ριζικά τον χρόνο εργασίας.

Ωστόσο, ακόμη και αυτό μοιάζει πλέον με ειδυλλιακή κατάσταση, αφού η νομοθέτηση του 13ωρου, σε συνδιασμό με την αυξημένη ανεργία και την επισφάλεια, εξαναγκάζει τους/τις εργάτ(ρι)ες στην απόλυτη εξουθένωση, προκειμένου να είναι αρκετά παραγωγικοί/ες για τα αφεντικά, εφόσον είναι ανά πάσα στιγμή αναλώσιμοι/ες. Οι “ευέλικτες” σχέσεις εργασίας επιτείνουν την εκμετάλλευση και η επίθεση στον συνδικαλισμό και την απεργία νομοθετείται μεθοδικά, ώστε οι εργαζόμενοι/ες να κρατιούνται διαιρεμένοι/ες και αδύναμοι/ες.

Ταυτόχρονα, οι εργοδοτικές δολοφονίες στα εργασιακά κάτεργα, που βαφτίζονται “ατυχήματα”, έχουν γίνει καθημερινότητα: Το 2025, με βάση τις πιο μετριοπαθείς εκτιμήσεις, ξεπεράσαμε τους 200 θανάτους σε εργασιακούς χώρους, ενώ η φετινή χρονιά ξεκίνησε με το μεγάλο εργοδοτικό έγκλημα στα Τρίκαλα, την δολοφονία 5 εργατριών στην βιομηχανία Βιολάντα. Και η λίστα των νεκρών αυξάνεται καθημερινά, με αποκλειστική ευθύνη των εργοδοτών, που για να γλιτώσουν λίγα ευρώ, παραβλέπουν βασικά μέτρα εργασιακής ασφάλειας.

Ως αναρχικοί/ες, μέλη της ευρύτερης εργατικής τάξης κι εμείς, πιστεύουμε πως αυτή η κατάσταση οφείλει και μπορεί να ανατραπεί. Αυτό όμως μπορεί να συμβεί μόνο από τους/τις ίδιους/ες τους/τις εργαζόμενους/ες και από κανέναν σωτήρα, καμία κυβέρνηση, κανένα κόμμα. Καλούμε όλους τους ανθρώπους της τάξης μας να οργανωθούν στους χώρους της δουλειάς τους, στα σωματεία τους, σε εργατικές πρωτοβουλίες. Να προωθήσουν στο εσωτερικό τους συμμετοχικές διαδικασίες στην βάση και να σπάσουν οποιαδήποτε γραφειοκρατία ή ιεραρχία, να διαλύσουν οποιαδήποτε φιλοεργοδοτική λογική. Να πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους.
Τους καλούμε επίσης να πυκνώσουν τις γραμμές του οργανωμένου αναρχικού κινήματος και τον συνολικότερο αγώνα ενάντια σε κάθε καταπίεση και εκμετάλλευση. Τον αγώνα για μια κοινωνία ισότητας, ελευθερίας, αλληλεγγύης: την Αναρχία, τον Ελευθεριακό Κομμουνισμό.

Δεν πρέπει επίσης να ξεχνάμε το εξής: Σήμερα, την εποχή των γενικευμένων διακρατικών πολεμικών συγκρούσεων, των ιμπεριαλιστικών επιδρομών και της γενοκτονίας που συνεχίζει να συντελείται στην Παλαιστίνη, στα οποία το Ελληνικό Κράτος παίζει ενεργό ρόλο, οι οργανωμένοι/ές εργαζόμενοι/ές έχουν την δύναμη να μπλοκάρουν τις πολεμικές μηχανές του θανάτου. Καθώς αυτοί/ες που την πληρώνουν στους πολέμους είναι πάντα οι φτωχοί/ες, από την ίδια τους την θέση στην παραγωγική αλυσίδα μπορούν και πρέπει να σαμποτάρουν την πολεμική βιομηχανία: Στα λιμάνια, στα εργοστάσια, στα εργαστήρια ερευνών. Να μην γίνουμε κρέας για τις οβίδες τους!

Όλοι/ες στις διαδηλώσεις για την Εργατική Πρωτομαγιά
Στηρίζουμε το μπλοκ των Σωματείων Βάσης και των Ταξικών Πρωτοβουλιών
Καμάρα 10.30πμ”

H δεύτερη δράση αφορούσε την ανάρτηση δεκάδων γιγαντοαφισών – πλότερ σε διάφορα σημεία του Κέντρου, αλλά και στα Ανατολικά, από κοινού με τους συντρόφους και τις συντρόφισσες της Ελευθεριακής Πρωτοβουλίας Θεσσαλονίκης, της Αναρχικής Ομάδας Πυρανθός και της Libertatia, συλλογικότητα για τον ελευθεριακό κομμουνισμό.

Αμφότερες οι δράσεις καλούν σε στήριξη του απεργιακού μπλοκ των Σωματείων Βάσης και των Ταξικών Πρωτοβουλιών Βάσης στην Καμάρα, 10.30

Ζήτω η Εργατική Πρωτομαγιά

Ζήτω το Παγκόσμιο Προλεταριάτο