Στις 29 Ιουνίου εκδικάζεται η υπόθεση των 31 συλληφθέντων/εισσών της κατάληψης της Πρυτανείας του ΑΠΘ τον Φεβρουάριο του 2021. Η συγκεκριμένη υπόθεση αποτελεί μία ακόμη απόπειρα ποινικοποίησης ενός μαζικού κοινωνικού και φοιτητικού αγώνα που αμφισβήτησε έμπρακτα την κρατική επίθεση στην εκπαίδευση, στις ελευθερίες και στους δημόσιους χώρους.

Η κατάληψη της Πρυτανείας αποτέλεσε κορύφωση ενός πολύμορφου κινήματος που αναπτύχθηκε απέναντι στον νόμο Κεραμέως–Χρυσοχοΐδη, μέσα σε μια περίοδο γενικευμένης απαγόρευσης, εγκλεισμού και αστυνομικής επιτήρησης λόγω της πανδημίας. Την ίδια στιγμή που το δημόσιο σύστημα υγείας παρέμενε υποστελεχωμένο, το κράτος αξιοποιούσε τη συγκυρία για να επιβάλει νέους μηχανισμούς πειθάρχησης και καταστολής, να περιορίσει τις διαδηλώσεις, να ενισχύσει την αστυνομική παρουσία στους δρόμους και να προωθήσει βαθιές αντιδραστικές αλλαγές σε κάθε πεδίο της κοινωνικής ζωής.

Μέρος αυτής της στρατηγικής υπήρξε και η εκπαιδευτική αναδιάρθρωση. Με τον νόμο 4777 θεσμοθετήθηκαν η Ελάχιστη Βάση Εισαγωγής, που αποκλείει κάθε χρόνο χιλιάδες μαθητές και μαθήτριες από τη δημόσια τριτοβάθμια εκπαίδευση, το ανώτατο όριο φοίτησης, τα πειθαρχικά συμβούλια και η πανεπιστημιακή αστυνομία. Παρά τις μαζικές αντιδράσεις και τις συγκρούσεις που απέτρεψαν την εγκατάσταση της ΟΠΠΙ, η επίθεση στα πανεπιστήμια συνεχίστηκε τα επόμενα χρόνια με εκκενώσεις καταλήψεων και στεκιών, αστυνομικές εισβολές, πειθαρχικές διώξεις και, πιο πρόσφατα, με την περαιτέρω ιδιωτικοποίηση της εκπαίδευσης και την προώθηση των μη κρατικών πανεπιστημίων.

Το πανεπιστήμιο που επιδιώκουν κράτος και κεφάλαιο είναι ένας χώρος πλήρως ελεγχόμενος, προσαρμοσμένος στις ανάγκες της αγοράς, της επιχειρηματικής κερδοφορίας και της πολεμικής βιομηχανίας. Ένα πανεπιστήμιο χωρίς συλλογικές διαδικασίες, χωρίς πολιτική δράση, χωρίς χώρους αυτοοργάνωσης, όπου η έρευνα υπηρετεί τις ανάγκες των επιχειρήσεων, των εξοπλιστικών προγραμμάτων (εδώ να προστεθούν και οι στενές συνεργασίες με κράτη που διαπράττουν γενοκτονίες βλ. Ισραήλ) και της κρατικής καταστολής αντί των κοινωνικών αναγκών.

Απέναντι σε αυτή την πραγματικότητα αναπτύχθηκε το φοιτητικό κίνημα του 2021. Με γενικές συνελεύσεις, καταλήψεις, διαδηλώσεις και ανοιχτές συνελεύσεις αγώνα, χιλιάδες φοιτητές και φοιτήτριες, μαζί με ευρύτερα κοινωνικά κομμάτια, υπερασπίστηκαν το δημόσιο πανεπιστήμιο, το πανεπιστημιακό άσυλο και το δικαίωμα στη συλλογική αντίσταση. Μέρος αυτού του αγώνα αποτέλεσε η κατάληψη της πρυτανείας από φοιτητικούς συλλόγους λόγω του βαθιά αντικοινωνικού νόμου που προαναφέρθηκε. Μετά την κατάληψη ο τότε πρύτανης Παπαϊωάωννου (νυν υφυπουργός παιδείας…) έδωσε εντολή στην αστυνομία να εισβάλλει και να εκκενώσει την κατάληψη, το οποίο οδήγησε σε ξύλο και συλλήψεις. Η εκκένωση της Πρυτανείας και οι συλλήψεις των 31 αποτέλεσαν την πρώτη πράξη μιας κλιμακούμενης κατασταλτικής εκστρατείας του τότε κινήματος ενάντια στο νόμο 4777 που τα επόμενα χρόνια άφησε πίσω της τραυματισμούς, συλλήψεις και συνεχή αστυνομική παρουσία μέσα στις σχολές.

Η δίκη των 31 δεν αφορά μόνο όσους και όσες βρέθηκαν τότε στην κατάληψη. Αφορά την προσπάθεια του κράτους να ξαναγράψει την ιστορία εκείνου του κινήματος, να παρουσιάσει ως ποινικό αδίκημα τη συλλογική αντίσταση και να στείλει μήνυμα σε κάθε άνθρωπο που αγωνίζεται απέναντι στην εκπαιδευτική αναδιάρθρωση και την κρατική καταστολή.

Απέναντι στις διώξεις, απαντάμε με αλληλεγγύη. Υπερασπιζόμαστε τους ανθρώπους που βρέθηκαν στο στόχαστρο επειδή συμμετείχαν σε έναν συλλογικό αγώνα και υπερασπιζόμαστε το δικαίωμα να οργανωνόμαστε, να καταλαμβάνουμε, να διαδηλώνουμε και να αγωνιζόμαστε μέσα και έξω από τις σχολές.

Αγώνας για δημόσια και δωρεάν παιδεία.

Άμεση αθώωση των 31 συλληφθέντων της κατάληψης της Πρυτανείας.

Κάτω τα χέρια από τους κοινωνικούς και φοιτητικούς αγώνες.

Ούτε πειθαρχικά – ούτε διαγραφές – έξω οι μπάτσοι από τις σχολές.

 

Οριζόντια Κίνηση – για την Αναρχία και τον Ελευθεριακό Κομμουνισμό