Κάθε εβδομάδα 4 νεκροί εργάτες. Κράτος και Κεφάλαιο οι μόνοι τρομοκράτες.

Στα πόσα “εργατικά ατυχήματα” πιστοποιείται το εργοδοτικό έγκλημα;

Το μεσημέρι της Δευτέρας 26/7 σημειώθηκε νέα έκρηξη σε εργοστάσιο, αυτή την φορά στα Εξαμίλια Κορινθίας. Ένας 67χρονος εργάτης έχασε την ζωή του, ενώ ακόμη ένας τραυματίστηκε και άλλοι 4 αντιμετωπίζουν σοβαρά αναπνευστικά προβλήματα.

Δεν ξεχνάμε πως, λίγες μόλις ημέρες πριν, την Πέμπτη 9/7, είχε σημειωθεί παρόμοιο περιστατικό στον Ασπρόπυργο Αττικής, με ακόμη έναν άνθρωπο της τάξης μας, 54ων ετών, να υποκύπτει στα τραύματά του από την σφοδρή έκρηξη 3 ημέρες μετά, ενώ άλλοι 10 άνθρωποι τραυματίστηκαν.

Επιπλέον, σύμφωνα με καταγγελία της Ένωσης Αράβων Εργατών στην Οικοδομή, ακόμη ένας μετανάστης εργάτης έχασε την ζωή του στις 28/7, ενώ λίγες μέρες νωρίτερα είχε πέσει από σκαλωσιά σε εργοτάξιο στον Βοτανικό. Το Συνδικάτο Οικοδομών Αθήνας ανέφερε “σωρεία παραβάσεων και ελλείψεων, σε όλο τον χώρο του εργοταξίου”. Γνωρίζουμε πως οι μετανάστ(ρι)ες εργάτ(ρι)ες, όπως αυτοί που δουλεύουν στο Ελληνικό, στο Little Athens Project της ΤΕΡΝΑ και στα άλλα μεγάλα εργοτάξια, βρίσκονται συχνά σε καθεστώς μαύρης εργασίας και στυγνής εκμετάλλευσης, χωρίς χαρτιά, ενώ τα αφεντικά πολύ συχνά κρύβουν τα εργατικά “ατυχήματα” που τους συμβαίνουν ακριβώς για τους παραπάνω λόγους.

Είναι πραγματικά πολύ οδυνηρό, αλλά και ταυτόχρονα ενδεικτικό της έντασης της επίθεσης που βιώνει η τάξη μας την παρούσα χρονική περίοδο, το γεγονός πως, καθημερινά πλέον, ερχόμαστε αντιμέτωποι/ες με τις θανατηφόρες επιλογές του Κεφαλαίου, το οποίο ιεραρχεί τις πενταροδεκάρες που θα γλυτώσει από τα απαραίτητα μέσα προστασίας, σταθερά και διαχρονικά πάνω από τις ζωές των εργαζομένων. Ταυτόχρονα, ερχόμαστε επίσης αντιμέτωποι/ες με τις αντεργατικές πολιτικές και την αδιαφορία του Κράτους, που παρέχει άνευ όρων στήριξη στο Κεφάλαιο.

Δεν έχει περάσει ούτε μισός χρόνος από την εργοδοτική δολοφονία των 5 γυναικών στο εργοστάσιο της Βιολάντα στα Τρίκαλα, όπου και τότε κληθήκαμε να αναδείξουμε, κόντρα στην προπαγάνδα των καθεστωτικών ΜΜΕ, το αυταπόδεικτο: Πως δεν μιλάμε για “ατυχήματα”, αλλά για δολοφονίες.

Ακόμη μικρότερο διάστημα πέρασε από τον θάνατο του εργαζόμενου που έπεσε από σκαλωσιά σε εργοτάξιο στο Ελληνικό. Πόσα εργατικά “ατυχήματα” – θανατηφόρα ή μη – συνέβησαν από τότε λόγω της εγκληματικής αμέλειας της εργοδοσίας και της ατιμωρησίας των αρχών; Μάλλον θα χάσουμε το μέτρημα… Και, αλήθεια, στα πόσα “ατυχήματα” πιστοποιείται πλέον ο δόλος; Πόσες εκατοντάδες εργαζομένων πρέπει να χαθούν στον βωμό του κέρδους των αφεντικών, προτού γίνει κοινώς αντιληπτό πως οι ζωές μας δεν σημαίνουν απολύτως τίποτα για αυτούς;

Το παραπάνω γεγονός αποδείχθηκε με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο στο περιστατικό στον Ασπρόπυργο: Ενώ είχε συμβεί η φοβερή έκρηξη, ενώ η φωτιά έκαιγε και οι τοξικοί καπνοί έπνιγαν την περιοχή, οι εργοδότες παρακείμενων εργασιακών χωρών έδωσαν εντολή στους/στις εργαζομένους/ες να παραμείνουν στις δουλειές τους! Έπρεπε να υπάρξει κινητοποίηση από συνδικαλιστές εργαζόμενους, σωματεία, αλλά και το Εργατικό Κέντρο Ελευσίνας και Δυτικής Αττικής, ώστε να εκκενωθούν εν τέλει τα εργοστάσια.

Όπως έχουμε αναφέρει και στο παρελθόν, τα εργατικά “ατυχήματα”, δηλαδή τα εγκλήματα των εργοδοτών, έχουν πολλές και διάφορες αιτίες, όμως όλες τους είναι συνδεδεμένες με την λογική της ιεράρχησης του κέρδους των αφεντικών πάνω από την ζωή και την υγεία των εργαζομένων: Είτε μιλάμε για εκούσιες ελλείψεις σε μέτρα ασφαλείας στους εργασιακούς χώρους και για περικοπές στο μπάτζετ των εταιρειών πάνω σε αυτό το κομμάτι, είτε μιλάμε για την ραγδαία αύξηση των ωρών εργασίας των εργαζομένων – μέσω και της απαραίτητης νομοθεσίας από μεριάς του Κράτους – που σε συνδυασμό με τους απάνθρωπους ρυθμούς και την εντατικοποίηση, προκαλούν την εξάντλησή, η οποία με την σειρά της μπορεί να οδηγήσει σε λάθη.

Κράτος και Κεφάλαιο καμώνονται πως αγαπούν και τιμούν την ζωή. Χύνουν κροκοδείλια δάκρυα για τους νεκρούς της Μαρφίν ή για την μητέρα της Αφροδίτης Νέστωρα και στήνουν σκευωρίες και δικογραφίες με αστεία κατηγορητήρια. Ταυτόχρονα, δεν λένε λέξη – στην καλύτερη – για τα δεκάδες εργοδοτικά εγκλήματα και προσπαθούν, μάταια πολλές φορές, να δικαιολογήσουν τις αστυνομικές δολοφονίες, όπως η εν ψυχρώ εκτέλεση του 20χρονου Θοδωρή Ζαβραδινού-Καραμπάμπα στο Άργος. Συνεχίζουν και εντείνουν με νέα αντιμεταναστευτικά μέτρα τις πολιτικές που οδήγησαν στην μαζική δολοφονία 600+ ανθρώπων στην Πύλο. Κάνουν ό,τι μπορούν για να μην αποδοθεί δικαιοσύνη για τους/τις 57 νεκρούς/ες των Τεμπών. Μάλλον δεν έχουν όλες οι ζωές την ίδια σημασία.

Η υποκρισία τους δεν σταματάει ούτε μπροστά στον θάνατο. Αυτή η κατάσταση όμως δεν είναι μονόδρομος. Υπάρχει τρόπος να την ανατρέψουμε. Όλοι και όλες εμείς που ανήκουμε στην ευρύτερη εργατική τάξη και τα κατώτερα κοινωνικά στρώματα, ανεξαρτήτου εθνικότητας, γλώσσας, θρησκείας, αν ενωθούμε με βάση τα συμφέροντά μας και οργανωθούμε αποτελεσματικά, μπορούμε να τσακίσουμε το σύστημα της καταπίεσης και της εκμετάλλευσης.

Το Κεφάλαιο και οι πολιτικοί λακέδες του γνωρίζουν πως ενωμένοι/ες είμαστε πιο δυνατοί/ες. Πως αποτελούμε την μοναδική δύναμη που μπορεί να τους στερήσει τα υπέρογκα προνόμιά τους. Για αυτό μας θέλουν διαιρεμένους/ες. Στοχοποιούν εκείνους/ες ανάμεσα μας που είναι πιο αδύναμοι, διαφορετικοί, που αποτελούν μειοψηφία. Και προσπαθούν να στρέψουν τους υπόλοιπους εναντίον τους, κατηγορώντας τους για τα προβλήματα των πολλών.

Ταυτόχρονα επιτίθενται στα πιο μαχητικά κομμάτια της τάξης μας: Τους ανυπότακτους συνδικαλιστές, τις δυναμικές αγωνίστριες, τους απεργούς, τους αναρχικούς, τις κομμουνίστριες. Επιχειρούν να τους αποδομήσουν στα μάτια της κοινωνίας, βαφτίζοντάς τους τεμπέληδες, παράσιτα, τρομοκράτες. Εξαπολύουν εναντίον τους τις δυνάμεις καταστολής, επιστρατεύουν εκδικητικές απολύσεις, διώξεις, όλον τον ποινικό κώδικα.

Δεν θα τους κάνουμε την χάρη. Θα συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε ενωμένοι/ες. Οργανωνόμαστε στα σωματεία μας – βάσης και ταξικά – και παλεύουμε μέσα από πολιτικές και κοινωνικές οργανώσεις και δομές αγώνα, στην γειτονιά, στις σχολές μας, στους χώρους εργασίας μας. Χτίζουμε την κοινωνική και ταξική δύναμη που μπορεί να ανατρέψει το σύστημα της καταπίεσης και της εκμετάλλευσης και να δομήσει έναν κόσμο ισότητας, αλληλεγγύης, ελευθερίας. Όπου η αξία των ζωών μας δεν θα μετριέται σε ευρώ και σε εργατοώρες, δεν θα αξιολογείται ανάλογα με το κέρδος που μπορεί να αποφέρει στα αφεντικά.

Ως ελάχιστη κίνηση ανάδειξης του ζητήματος, τοποθετήσαμε πανό σε διάφορα σημεία της πόλης (Κέντρο, Δυτικά και Ανατολικά) καθώς και στην Βιομηχανική Περιοχή της Σίνδου, ενώ πετάξαμε επίσης τρικάκια έξω από εργασιακούς χώρους και αλλού.

Να σπάσουμε τον τσαμπουκά κράτους και αφεντικών

Οριζόντια Κίνηση – Για την Αναρχία και τον Ελευθεριακό Κομμουνισμό

Το Κράτος είναι ο μεγαλύτερος εμπρηστής. Ανακοίνωση για τις πυρκαγιές στη Θεσσαλονίκη

Τις τελευταίες μέρες ερχόμαστε αντιμέτωποι, όπως κάθε καλοκαίρι, με το ξέσπασμα δεκάδων πυρκαγιών σε καθημερινή βάση σε όλη τη χώρα, με τις πιο καταστροφικές εξ αυτών να έχουν συμβεί στη Θεσσαλονίκη. Συγκεκριμένα, στις 30/6 ξεσπά πυρκαγιά στο Δερβένι, η οποία εξαπλώνεται μέχρι τον οικισμό της Λητής, αφήνοντας πίσω της 3 νεκρούς, καμένα δάση, σπίτια και οχήματα. Λίγες μέρες μετά και λίγα χιλιόμετρα παραδίπλα, εκδηλώνεται νέα πυρκαγιά στο Ωραιόκαστρο και στην Ευκαρπία με αποτέλεσμα να καούν σπίτια και μεγάλες δασικές εκτάσεις, καθώς και εργοστάσια που επεξεργάζονται τοξικά υλικά η καύση των οποίων οδήγησε στη δημιουργία τοξικού νέφους πάνω από τη Θεσσαλονίκη.

Η κατάσταση αυτή αποτελεί πλέον ρουτίνα στην πραγματικότητα του τόπου. Οι μεγάλης έκτασης δασικές πυρκαγιές είναι σχεδόν βέβαιες κάθε χρονιά, ειδικά κατά τις αντιπυρικές περιόδους του καλοκαιριού. Από την φονική πυρκαγιά στο Μάτι το 2018 με 104 νεκρούς, έως τις πυρκαγιές στην Βόρεια Εύβοια το 2019 και στον Έβρο το 2023 με 28 νεκρούς, η λίστα είναι ατελείωτη. Ανθρώπινες ζωές, σπίτια, δάση, ζώα και ολόκληρα οικοσυστήματα γίνονται στάχτη και πίσω μένουν μόνο τα αποκαΐδια της κρατικής αδιαφορίας.

Σε όλες τις παραπάνω περιπτώσεις είδαμε για άλλη μια φορά την σημασία της κοινωνικής αυτό-οργάνωσης και της αλληλεγγύης, με την άμεση κινητοποίηση των απλών ανθρώπων, αλλά και κοινωνικών και πολιτικών οργανώσεων, που έτρεξαν να συμβάλουν με όποιον τρόπο μπορούσαν στο έργο της πυρόσβεσης και να καλύψουν συστημικά κενά. Αυτό αποδεικνύει περίτρανα πως το μόνο που έχουμε είναι ο ένας την άλλη.

Οι εγκληματικές ευθύνες του κράτους είναι εμφανείς στις ελλείψεις όσον αφορά τον σχεδιασμό πρόληψης και αντιμετώπισης των πυρκαγιών. Ελλείψεις που έχουν δημιουργηθεί συνειδητά, στην προσπάθεια μείωσης του κόστους. Αρχικά, ενώ η δασική και η αστική πυρόσβεση είναι δύο διαφορετικοί κλάδοι που απαιτούν διαφορετική τεχνογνωσία, η αρμοδιότητα για την κατάσβεση των δασικών πυρκαγιών έχει μετατεθεί από τα Δασαρχεία, που είναι ο εξειδικευμένος φορέας για την διαχείριση και την προστασία των δασών, στην Πυροσβεστική, που είναι το ειδικό σώμα για την κατάσβεση πυρκαγιών στην αστική ζώνη. Ταυτόχρονα, η συνεχής υποχρηματοδότηση και υποστελέχωση των Δασαρχείων, έχει αφήσει τα δάση απροστάτευτα με αποτέλεσμα λίγοι εργαζόμενοι να είναι υπεύθυνοι για τεράστιες δασικές εκτάσεις, καθιστώντας την επίβλεψή τους πρακτικά αδύνατη. Έτσι η συντήρηση και ο καθαρισμός των δασών και οι αντιπυρικές ζώνες παραμελούνται με αποτέλεσμα τα δάση να μένουν απροστάτευτα. Η κατάσταση είναι ίδια και στην Πυροσβεστική. Ελλείψεις σε προσωπικό, υπερεργασία, υψηλοί μέσοι όροι ηλικίας (δεδομένων των σωματικών αναγκών), απαρχαιωμένα οχήματα, εξοπλισμός και υποδομές. Το κράτος, θέλοντας να αποφύγει να πληρώνει “περιττούς” μισθούς όλο τον χρόνο, επιλέγει να αφήνει υποστελεχωμένη την Πυροσβεστική προσλαμβάνοντας εποχικούς πυροσβέστες μονάχα κατά τη διάρκεια της αντιπυρικής περιόδου, την ίδια στιγμή που προσλαμβάνει χιλιάδες μπάτσους για την επιβολή της τάξης και την καταστολή των κοινωνικών αγώνων.

Δεδομένης της ανεπάρκειας στην αντιμετώπιση των πυρκαγιών, πολλές φορές η παραμονή των κατοίκων είναι η μόνη αντίσταση στις φλόγες, με ό,τι μέσα διαθέτουμε εμείς οι ίδιοι. Βάζουμε έτσι σε ρίσκο τις ζωές μας για να σώσουμε ό,τι σώζεται από τα σπίτια μας και τις γειτονιές μας, γνωρίζοντας πως το κράτος θα μας αφήσει αβοήθητους ή θα μας πετάξει μερικά ψίχουλα ως αποζημίωση. Το κράτος, έχοντας αχρηστεύσει στην πράξη τους μηχανισμούς πρόληψης, έχει ως αντανακλαστική αντίδραση την εκκένωση των περιοχών που καίγονται. Αυτό γίνεται με μοναδικό στόχο να μην υπάρχουν απώλειες ανθρώπινων ζωών, όχι επειδή ενδιαφέρονται για τις ζωές μας καθ’ αυτές, αλλά για να αποφύγει το πολιτικό κόστος που θα ακολουθήσει, όπως έγινε στο Μάτι. Ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια, με την χρήση του 112, δεχόμαστε συνεχώς προειδοποιήσεις για περιορισμό άσκοπων μετακινήσεων και εκκενώσεις σε περιπτώσεις πυρκαγιάς, κακοκαιρίας κλπ. Φυσικά, η υποκρισία του κράτους φαίνεται και από το γεγονός πως οι προειδοποιήσεις αυτές απευθύνονται σε όλους εκτός από τις εργαζόμενες, καθώς δεν νοείται να σταματήσουν να κινούνται τα γρανάζια του κέρδους των αφεντικών.

Το κράτος, στην προσπάθειά του να αποποιηθεί τις ευθύνες του και να αποκρύψει τους πραγματικούς λόγους που οδηγούν σε τέτοιες καταστροφές, ακολουθεί την εξής στρατηγική από την πρώτη στιγμή. Πρώτον, επιστρατεύει το δόγμα της ατομικής ευθύνης, ψάχνοντας να βρει τον ανθρώπινο παράγοντα – εμπρηστή που πυροδότησε την πυρκαγιά, είτε από αμέλεια είτε από σκοπιμότητα, για να του φορτώσει την αποκλειστική ευθύνη στις πλάτες του, ενίοτε συνοδεύοντας το με ένα επικοινωνιακό σόου συλλήψεων από την αστυνομία. Μάλιστα, το κράτος δεν έχει διστάσει να στοχοποιήσει ως υπεύθυνους μέχρι και τους μετανάστες, παρουσιάζοντας τους ως κακόβουλους εισβολείς που εισέρχονται στην χώρα με εχθρικές προθέσεις προς τους ντόπιους και ενεργοποιώντας έτσι τα ρατσιστικά αντανακλαστικά της κοινωνίας (δηλώσεις Μητσοτάκη για την πυρκαγιά στον Έβρο, τη στιγμή που ανάμεσα στους νεκρούς υπήρχαν τουλάχιστον 18 μετανάστες). Και δεύτερον, εργαλειοποιεί την κλιματική αλλαγή ως έναν εξωτερικό παράγοντα πέραν του ελέγχου του κράτους, και συνεπώς πέραν των ευθυνών του. Οι ίδιοι που διαχρονικά στρώνουν το έδαφος για την δημιουργία της κλιματικής αλλαγής νομοθετώντας υπέρ των εντολέων τους, δηλαδή του κεφαλαίου και των βιομηχανιών, έρχονται να την παρουσιάσουν σαν ένα “φαινόμενο” εκτός των δυνατοτήτων τους.

Το κεφάλαιο αναζητά νέες ευκαιρίες για κέρδος και τα κράτη τις δημιουργούν υπό τον μανδύα της πράσινης – υποτίθεται – ανάπτυξης. “Φιλικές” προς το περιβάλλον ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, ανεμογεννήτριες και φωτοβολταϊκά πάνελ που για την κατασκευή τους γίνονται εξορύξεις και καταστρέφονται οικοσυστήματα. Εργοστάσια ανακύκλωσης και αστείες νομοθεσίες για τον περιορισμό των πλαστικών ενώ ολόκληρες χώρες (εκτός Δύσης) γίνονται απέραντες χωματερές για τα προϊόντα που ξεμένουν στα ράφια των πολυεθνικών. Επενδύσεις σε data centers που σπαταλούν νερό λες και είναι ολόκληρες πόλεις. Και άλλες τόσες επενδυτικές ευκαιρίες για τους πράσινους καλοθελητές.

Όλα τα παραπάνω δεν οφείλονται στην ανικανότητα του κράτους ή σε κυβερνητικά λάθη. Αντίθετα, είναι το αποτέλεσμα της στοχευμένης πολιτικής ενός καπιταλιστικού κράτους που βλέπει τα πάντα υπό το πρίσμα κόστους-οφέλους και αδιαφορεί για τις επιπτώσεις. Το κόστος πάντα αφορά εμάς και το όφελος πάντα αφορά εκείνους.

Επομένως, δεν έχουμε αυταπάτες για την υποκρισία τους. Η ευθύνη δεν ανήκει ούτε στο τσιγάρο που πετάχτηκε από το παράθυρο του αυτοκινήτου, ούτε στην αυτοδημιούργητη (όπως την παρουσιάζουν) κλιματική αλλαγή. Κυριότεροι υπεύθυνοι είναι το κράτος και το κεφάλαιο που βλέπουν τις ζωές μας και την φύση σαν αριθμούς σε ένα λογιστικό φύλλο.

Να σώσουμε τον πλανήτη από τον μεγάλο εμπρηστή: Το Κρατικό – Καπιταλιστικό σύστημα

Δεν αρκούμαστε στις υποσχέσεις των από-τα-πάνω. Απέναντι στην ολιγωρία τους, οργανωνόμαστε από τα κάτω με δίκτυα αυτοπροστασίας και αλληλεγγύης σε γειτονιές και χωριά. Πρόληψη και σχεδιασμός υπό τον έλεγχο των ίδιων των κοινοτήτων.

Άμεση ενίσχυση των μέσων πυροπροστασίας, του υλικοτεχνικού εξοπλισμού, του ανθρώπινου δυναμικού, του σχεδιασμού και της πρόληψης.