General, Δρασεις, Κειμενα

Αλληλεγγυη στα Προσφυγικα – Δυναμη στον απεργο πείνας Α. Χαντζη

ⒶΑλληλεγγύη στα Προσφυγικά

Δύναμη στον απεργό πείνας Α. Χαντζή

Να ζήσουμε σε γειτονιές αντίστασης, αλληλεγγύης, αυτο-οργάνωσης!

Η ιστορία της γειτονιάς των Προσφυγικών στην Λεωφόρο Αλεξάνδρας είναι μια ιστορία αλληλεγγύης και αντίστασης. Μια γειτονιά που χτίστηκε το 1933 για να στεγάσει τις ανάγκες και τα όνειρα των Μικρασιατών που ακόμη ένας πόλεμος μετέτρεψε σε πρόσφυγες. Μια γειτονιά που το 1944 μετατράπηκε σε αντιφασιστικό και αντάρτικο προπύργιο και οι “πληγές” από τις σφαίρες του εθνικού στρατού και των Βρετανών είναι ακόμη ορατές στο σώμα της, στους τοίχους των κτιρίων της.

Μια γειτονιά που αφέθηκε στην τύχη της να ρημάζει από το Κράτος, που κατάντησε πιάτσα ναρκεμπόρων, αν και απέχει μια ανάσα από την ΓΑΔΑ, βρήκε εν τέλει νέα ζωή μέσα από τους κοινωνικούς και ταξικούς αγώνες της περιόδου των μνημονίων, όταν το 2010 μεγάλο μέρος της καταλήφθηκε, τόσο από κόσμο του κινήματος, όσο και από ανθρώπους της τάξης μας που είχαν ανάγκη στέγασης.

Επί 16 χρόνια, παρά τις τεράστιες δυσκολίες, η Κοινότητα των Κατειλημμένων Προσφυγικών κάνει ό,τι περνάει από το χέρι της για να μετατρέψει τα πρώην άδεια, παρατημένα κτίρια σε μια γειτονιά αντίστασης, αλληλεγγύης και αυτο-οργάνωσης, όπου συμβιώνουν εκατοντάδες άνθρωποι διαφόρων εθνικοτήτων, ανάμεσα τους και δεκάδες παιδιά.

Μιλώντας κάνεις για τα Προσφυγικά, θα πρέπει να αναφερθεί στις δεκάδες δομές που δημιουργήθηκαν ώστε να καλύψουν τις ανάγκες ανθρώπων από τα πιο υποβαθμισμένα κοινωνικά στρώματα, αναφορικά με την υγεία, την στέγαση, την φύλαξη των ανηλίκων παιδιών, την αναψυχή κλπ. Πρέπει να αναφερθεί στις οριζόντιες διαδικασίες λήψης αποφάσεων που εμπλέκουν ενεργά όλα τα μέλη της κοινότητας σε κάθε μία απόφαση που αφορά την καθημερινότητα τους.

Πρέπει να αναφερθεί στην αλληλεγγύη αναμεταξύ των κατοίκων αλλά και προς άλλες ευαίσθητες κοινωνικές ομάδες, όπως οι συγγενείς των ασθενών του γειτονικού αντικαρκινικού νοσοκομείου “Άγιος Σάββας”, που αναγκάζονταν να κοιμούνται στα οχήματα τους κατά τις ημέρες των θεραπειών των ανθρώπων τους και πλέον έχουν την δυνατότητα να επωφεληθούν από την νέα δομή φιλοξενίας που η Κοινότητα των Κατειλημμένων Προσφυγικών δημιούργησε για να αντιμετωπίσει το σοβαρό αυτό ζήτημα, που το Κράτος απλά αγνοούσε επιδεικτικά.

Οφείλουμε εδώ να τονίσουμε πως όλες οι δομές των Προσφυγικών είναι ανοιχτές και προσβάσιμες σε κάθε κάτοικο των γειτονικών περιοχών που έχει ανάγκη ή επιθυμεί να τις χρησιμοποιήσει ή να συμμετάσχει σε αυτές.

Αυτή είναι η κοινότητα που Κράτος και Κεφάλαιο, μέσω της Περιφέρειας Αττικής, θέλουν να διαλύσουν για να την μετατρέψουν σε ακόμη ένα φαγοπότι “ανάπλασης”. Φυσικά δεν είναι η πρώτη περίσταση που τα Προσφυγικά δέχονται επίθεση ή απειλούνται με εκκένωση. Ωστόσο, αυτή την φορά φαίνεται πως η ιστορία έχει πάει ένα βήμα παραπέρα, αφού έχει εγκριθεί μια σύμβαση ύψους 15 εκατομμυρίων ευρώ για την εκκένωση και την δήθεν ανάπλαση της γειτονιάς, κάτι που σχεδιάζεται να ξεκινήσει μέσα στους επόμενους μήνες. Μάλιστα το “έργο” έχει ντυθεί και με τον μανδύα της “κοινωνικής στέγης” και άλλων υποδομών δήθεν προς όφελος αναξιοπαθούντων κοινωνικών ομάδων. Κάτι φυσικά που δεν μας ξεγελά, καθώς είναι αναρίθμητα τα παραδείγματα όπου κινηματικές υποδομές εκκενώθηκαν με παρόμοιες προφάσεις και εν τέλει αφέθηκαν να σαπίσουν. Θα αναφέρουμε απλά και μόνο ένα που αφορά την πόλη μας: Το κτίριο της Κατάληψης Δέλτα, πρώην φοιτητικές εστίες που το ΤΕΙ Θεσσαλονίκης παράτησε στην τύχη τους, αφού ξεσπίτωσε πρώτα τους/τις φοιτητ(ρι)ες. Όσο το κτήριο τελούσε υπό κατάληψη, από το 2007, στέγαζε δεκάδες ανθρώπους και υποδομές. Από την εκκένωση του το 2012 και έπειτα, το κτήριο έχει μείνει να ρημάζει επάνω στη Εγνατία, στο κέντρο της πόλης.

Είναι προφανές ότι τα Προσφυγικά αποτελούν αγκάθι στα πλευρά του κόσμου της εξουσίας και του κέρδους, καθώς αποτελούν εκτός των άλλων και ένα ζωντανό αντιπαράδειγμα κοινωνικής αυτο-οργάνωσης, σε επίπεδο μάλιστα ολόκληρης γειτονιάς.

Εν αναμονή της επιχειρούμενης καταστολής και εν μέσω του αγώνα εναντίον της, στις 5/2/2026, ο σύντροφος Αριστοτέλης Χαντζής, κάτοικος της γειτονιάς και μέλος της Κοινότητας των Κατειλημμένων Προσφυγικών, ξεκίνησε απεργία πείνας μέχρι θανάτου. Μια απεργία πείνας, όμως, που ο ίδιος δεν επιθυμεί να στρέψει την προσοχή γύρω από το πρόσωπο του, αλλά να αποτελέσει μια αφορμή ώστε όλος ο κόσμος να έρθει σε επαφή και να γνωρίσει την Κοινότητα, να αναδείξει τον συλλογικό αγώνα.

Ως Οριζόντια Κίνηση, ως αναρχικοί/ές αλλά και μέλη της εργατικής τάξης, που αισθανόμαστε καθημερινά στο πετσί μας τον εκβιασμό του κόστους ζωής και στέγασης, στεκόμαστε χωρίς δεύτερη σκέψη αλλέγγυοι/ες στον αγώνα της Κοινότητας των Κατειλημμένων Προσφυγικών και στην απεργία πείνας του Α. Χαντζή.

Απαιτούμε την ικανοποίηση των αιτημάτων του συλλογικού αγώνα:

-ΑΜΕΣΗ ΑΚΥΡΩΣΗ ΤΗΣ ΣΥΜΒΑΣΗΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ ΑΤΤΙΚΗΣ.

-ΠΑΡΑΜΟΝΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΚΑΤΟΙΚΩΝ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ ΣΤΑ ΣΠΙΤΙΑ, ΣΤΟΝ ΤΟΠΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ ΠΟΥ ΔΙΑΜΕΝΟΥΝ ΚΑΙ ΕΧΟΥΝ ΣΥΝΔΕΘΕΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ – ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΑ ΚΑΙ
ΟΡΓΑΝΙΚΑ ΜΑΖΙ ΤΟΥΣ.

-ΝΑ ΔΟΘΟΥΝ ΕΜΠΡΑΚΤΕΣ ΕΓΓΥΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΣΤΙΚΗ ΜΗ ΚΕΡΔΟΣΚΟΠΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΠΩΝΥΜΙΑ “ΚΑΤΟΙΚΟΙ ΚΑΙ ΦΙΛΟΙ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ Λ. ΑΛΕΞΑΝΔΡΑΣ Α.Μ.Κ.Ε.” ΜΕ ΤΗ ΔΙΚΗ ΤΗΣ ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΗ! – ΟΥΤΕ ΕΥΡΩ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΧΡΗΜΑΤΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ “ΑΝΑΠΛΑΣΗ” ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ!

General, Κειμενα

Για την Παρισινη Κομμουνα του 1871 (αποσπασμα εισηγησης της ομαδας μας)

Σαν σήμερα, το 1871, ξέσπασε η πρώτη μεγάλη Προλεταριακή Έφοδος στον Ουρανό, η Παρισινή Κομμούνα.

Αναδημοσιεύουμε κομμάτι της τοποθέτησης της ομάδας μας, από την εκδήλωση που πραγματοποιήσαμε τον Οκτώβρη του 2025 στο Κοινωνικό Κέντρο Ovradera, επάνω στο Βιβλίο του Μιχαήλ Μπακούνιν “Η Παρισινή Κομμούνα του 1871 και η Ιδέα του Κράτους”, επ’ αφορμής τότε του πρόσφατου θανάτου του αναρχικού εκδότη Γιώργου Γαρμπή.

“Η Παρισινή Κομμούνα του 1871 – Ιστορική Αναδρομή
…Το 1871 λοιπόν, το προλεταριάτο του Παρισιού έκανε την πρώτη του μεγάλη έφοδο προς τον ουρανό. Για 72 μέρες άλλαξε τους κοινωνικούς συσχετισμούς και τόλμησε να πάρει την κατάσταση στα χέρια του ενάντια στην αστική τάξη, τον στρατό και το παπαδαριό.
Την εποχή εκείνη η Γαλλία βρισκόταν σε δυσμενή οικονομική κατάσταση, εν μέσω μιας οξείας καπιταλιστικής κρίσης που ξεκίνησε το 1866, ενώ στα 1870 κηρύχθηκε πόλεμος με την Πρωσία, με την οποία εκκρεμούσαν εδαφικές διεκδικήσεις. Η Γαλλία εισέβαλε στην Πρωσία αλλά ηττήθηκε με έμφαση. Ως αποτέλεσμα είχαμε την ολοκληρωτική κατάρρευση του στρατού της Αυτοκρατορίας ενώ οι Πρώσοι, κατά την αντεπίθεση τους, έκαναν ανενόχλητοι περίπατο μέχρι και τα προάστια του Παρισιού.

Η αστική τάξη της Γαλλίας, κατατρομαγμένη, σχημάτισε κυβέρνηση εθνικής ενότητας υπό τον Θιέρσο, έναν έμπειρο φιλελεύθερο αστό πολιτικό, παρέδωσε εδάφη, διέλυσε τον στρατό και ξεκίνησε να επεξεργάζεται και να διαπραγματεύεται τους όρους της ήττας με τους Πρώσους. Όροι που φυσικά θα έπεφταν επάνω στις πλάτες του Γαλλικού Προλεταριάτου. Όμως παρ’όλη την παράδοση της επίσημης Κυβέρνησης, η οπλισμένη  Εθνοφυλακή του Παρισιού, δηλαδή ένα σώμα που αποτελούταν από όσους άνδρες – των πλειβιακών τάξεων κυρίως- μπορούσαν να βαστάνε όπλα, δεν παραδόθηκε, παρά μόνο συνθηκολόγησε με τους Πρώσους, κράτησε τον οπλισμό της και τον έλεγχο του μεγαλύτερου κομματιού της Πόλης.

Θρυαλλίδα των εξελίξεων που οδήγησαν στην Παρισινή Κομμούνα αποτέλεσε η απόπειρα του Θιέρσου να αφοπλίσει ακριβώς αυτό το επικίνδυνο οπλισμένο προλεταριακό σώμα της Εθνοφυλακής, επιχειρώντας να αρπάξει τα κανόνια του Λόφου της Μονμάρτης, στις 18 Μαρτίου, τα οποία είχαν πληρωθεί από τις τσέπες του Παρισινού λαού, στέλνοντας μάλιστα για αυτή την δουλειά και μια στρατιωτική δύναμη. Η απόπειρά του απέτυχε λόγω της γρήγορης κινητοποίησης των γυναικών της πόλης, με εξέχουσα μορφή την Αναρχική Λουίζ Μισέλ. Τα κανόνια της Μονμάρτης ανήκαν στην Εθνοφυλακή, που αρνήθηκε οποιαδήποτε παράδοσή τους.

Εκείνη την ημέρα λοιπόν, με γενικό ξεσηκωμό του Παρισινού Προλεταριάτου ενάντια στην αστική τάξη, την Κυβέρνηση των Βερσαλλιών και τα σχέδια ολικής παράδοσης, ξεκίνησε μια εμφύλια ταξική σύγκρουση που σήμανε και την έναρξη της σύντομης περιόδου της κυριαρχίας των πληβειακών στρωμάτων της πόλης και την αυτοδιακυβέρνησή της.

Το Παρισινό Προλεταριάτο, αφού αρχικά υπερίσχυσε των ταξικών εχθρών του, εκείνη την ιστορική στιγμή δεν έμεινε μόνο σε ένα αμυντικό ή εξεγερσιακό πλάνο, αλλά έβαλε μπρος για την άμεση δημιουργία των θεσμών εκείνων που αντανακλούσαν την δική του αντιεξουσία. Στις 26 Μαρτίου εκλέχθηκε ένα σώμα πολιτικής αυτοδιεύθυνσης που απαρτιζόταν από αιρετούς και άμεσα ανακλητούς αντιπροσώπους. Η σύσταση του αποτελούταν κυρίως από εργάτες και μικροτεχνήτες, οι περισσότεροι εκ των οποίων εμπνέονταν από τις ευρύτερες σοσιαλιστικές ιδέες της εποχής: Ήταν κατά πλειοψηφία οπαδοί του Μπλανκί και Προυντονικοί, αλλά και κάποιοι Αναρχικοί, όπως οι αδερφοί Ελιζέ και Ελί Ρεκλύ, καθώς επίσης και κάποιοι Μαρξιστές, αν και κατά την προηγούμενη περίοδο, μετά την ανακήρυξη της δημοκρατίας και την ανάληψη της κυβέρνησης από τον Θιέρσο το 1870, οι “συμβουλές” του Μαρξ προς το Γαλλικό Προλεταριάτο (μέσα από την θέση του στο Γενικό Συμβούλιο της Διεθνούς, την οποία ήλεγχε πλέον απόλυτα) Ήταν αυτό να κάτσει στα αυγά του, οι εργάτες “να κάνουν το καθήκον τους σαν πολίτες” και να μην πραγματοποιήσουν κάποια απόπειρα ανατροπής της Κυβέρνησης (Καρλ Μαρξ: “Εμφύλιος Πόλεμος στην Γαλλία”).

Αντιπρόσωποι των αστών δεν υπήρχαν στο σώμα αυτό, το οποίο και δεν αναγνώριζαν επίσημα φυσικά. Δυο μέρες αργότερα, στις 28 Μαρτίου, το εξεγερμένο προλεταριάτο κατέλαβε το δημαρχείο του Παρισιού και το κατέστησε έδρα του σώματος, ενώ ύψωσε την κόκκινη σημαία, το επαναστατικό σύμβολο της εποχής. Η Παρισινή Κομμούνα ήταν γεγονός.

Το επόμενο διάστημα οι Κομμουνάροι έδειξαν το πρόσημο της εξέγερσης, με μια σειρά από μέτρα σαφούς ταξικής, αλλά και επαναστατικής κατεύθυνσης:
-Κατάργηση του τακτικού στρατού και αντικατάστασή του από τον ένοπλο λαό
-Αντικατάσταση της αστυνομίας από άμεσα ανακλητές λαϊκές πολιτοφυλακές στην υπηρεσία της Κομμούνας
-Ανακλητότητα των εκλεγμένων δημοσίων υπαλλήλων, των διοικητικών και των δικαστικών θέσεων
-Διαχωρισμός Κράτους εκκλησίας
-Δωρεάν μόρφωση μακριά από την εκκλησία
-Εκλογή μη-Γάλλων πολιτών στα όργανα της Κομμούνας, στο όνομα του διεθνισμού
-Δημιουργία συλλογών γυναικών

Στην οικονομία:
-Κατάληψη των κλειστών ή παρατημένων από τους αστούς εργοστασίων και λειτουργία τους από τους/τις εργάτ(ρι)ες.
-Συνένωση των εργατικών συνεταιρισμών της βιομηχανικής και βιοτεχνικής παραγωγής
-Απαγόρευση της νυχτερινής εργασίας για τους αρτεργάτες
-Εξίσωση των μισθών
-Κοινωνικοποίηση της εκκλησιαστικής περιουσίας
-Κατάργηση ενοικίου
-Απαγόρευση των ενεχυροδανειστηρίων
-Κατήργηση των γραφείων ευρέσεως εργασίας (σκλαβοπάζαρα της εποχής)
-Αναβολή καταβολής χρεών των ασθενέστερων οικονομικά πολιτών

Μπορεί τα μέτρα να ήταν κυρίως δημοκρατικής και αναδιανεμητικής φύσης και να μην επιτέθηκαν σαφώς και άμεσα στην ίδια την ιδιωτική ιδιοκτησία, μη προωθώντας δηλαδή την κομμουνιστικοποίηση της οικονομίας (μάλιστα οι Κομμουνάροι απέφυγαν σε αυτό το αρχικό – όπως πίστευαν – στάδιο να απαλλοτριώσουν τις περιουσίες των αστών που βρίσκονταν στην μεγάλη Τράπεζα της Γαλλίας), αλλά αποτέλεσαν το πιο προοδευτικό και ριζοσπαστικά φιλεργατικό πολιτικό πλαίσιο που είχε γνωρίσει μέχρι τότε ο σύγχρονος κόσμος.

Η Αστική τάξη της Γαλλίας, φυσικά, δεν θα άφηνε την κατάσταση να εξελιχθεί με αυτόν τον τρόπο για πολύ καιρό. Έτσι, έφτασε να συμμαχήσει με τον μέχρι πρότινος εχθρό της, τον καγκελάριο Μπίσμαρκ της Πρωσίας, πείθοντάς τον να ελευθερώσει μεγάλες δυνάμεις αιχμαλώτων πολέμου του τακτικού Γαλλικού Στρατού για να επιτεθούν στο επαναστατημένο Παρίσι, εισβάλλοντας μάλιστα στην πόλη από τις περιοχές ελέγχου των Πρώσων.

Οι προλεταριακές δυνάμεις της πόλης, δηλαδή η οπλισμένη εργατική τάξη, συγκέντρωναν περί τις 40.000 πολιτοφύλακες με ελλειπή οπλισμό, ενώ απέναντι τους είχαν έναν καλά οργανωμένο στρατό που αριθμούσε τις τετραπλάσιες δυνάμεις. Ωστόσο, επειδή οι επαναστάτες νικούν μόνο με το όπλο στο χέρι, αλλά και χάνουν πραγματικά μονάχα όταν το τελευταίο τουφέκι δεν βρίσκει άλλο χέρι να το κρατήσει, οι Κομμουνάροι αντιστάθηκαν όσο μπορούσαν στην Επίθεση, που ξεκίνησε στις 21 Μαΐου και ολοκληρώθηκε στις 28, με την πτώση και του τελευταίου οδοφράγματος στην γειτονιά της Μπελβίλ.

Απολογισμός: 20 χιλιάδες νεκροί, άνδρες γυναίκες και παιδιά. 45 χιλιάδες τραυματίες. 4 χιλιάδες περίπου Κομμουνάροι/ες πολιτικοί/ες εξόριστοι/ες στις υπερπόντιες γαλλικές αποικίες, κυρίως στην Νέα Καληδονία, όπου μεταφέρονταν με πλωτά φέρετρα και οι μισοί/ες από αυτούς/ες πέθαιναν στο ταξίδι. Ανάμεσα σε αυτούς που επιβίωσαν του ταξιδιού ήταν και η Λουίζ Μισέλ, η οποία δεν σταμάτησε να αγωνίζεται ούτε στην εξορία, στο πλευρό των ιθαγενών Κανάκ ενάντια στην αποικιοκρατία.

Μπορεί η Αστική Τάξη να είχε κερδίσει τον πόλεμο, όμως η ιστορία είχε πλέον γράψει πως η Εργατική Τάξη του Παρισιού πήρε την πόλη στα χέρια της με όρους ξεκάθαρα επαναστατικούς: Ανέλαβε και αναδιάρθρωσε ριζικά την πολιτική ζωή, την οικονομία, την αυτοάμυνά της για 72 ημέρες και, περικυκλωμένη από τους εχθρούς της, με όσα μέσα διέθετε, ξεκίνησε ένα σύντομο ταξίδι ριζοσπαστικού κοινωνικού μετασχηματισμού. Όχι δίχως λάθη, όχι χωρίς παραλείψεις, αλλά με πίστη στην ελευθερία, την ισότητα, την δικαιοσύνη για όλους. Έδωσε έτσι στο παγκόσμιο επαναστατικό κίνημα το πρώτο πραγματικό παράδειγμα μιας μελλοντικής αταξικής κοινωνίας εν τη γενέσει… ”

General, Δρασεις

Απο την αντιφασιστικη διαδηλωση στην Τουμπα (Σαββατο 14/3)

Το Σάββατο 14/3 συμμετείχαμε μαζί με δεκάδες άλλους/ες συντρόφους και συντρόφισσες, σε αντιφασιστική συγκέντρωση και πορεία στην περιοχή της Τούμπας.

Με αφορμή τις πρόσφατες φασιστικές επιθέσεις σε χώρους του κινήματος στην ευρύτερη περιοχή των Ανατολικών, το αντιφασιστικό κίνημα της Θεσσαλονίκης έδειξε για άλλη μια φορά πως στους δρόμους των γειτονιών μας, στα πάρκα, στις πλατείες, οι φασίστες δεν θα καταφέρουν να πατήσουν ποτέ δημόσια και οργανωμένα το πόδι τους.

Η Θεσσαλονίκη ήταν, είναι και θα παραμείνει μια πόλη πολυπολιτισμική και αντιφασιστική.
Από μεριάς μας δεσμευόμαστε πως, όπου και όποτε το φασιστικό δηλητήριο επιχειρεί να διαχυθεί, θα είμαστε πάντα εκεί για να σταθούμε εμπόδιο. Με αντιφασιστική ενότητα, δίπλα και μαζί με την τάξη μας, το πολυεθνικό προλεταριάτο, θα τσακίσουμε τον φασισμό σε κάθε του έκφανση.

General, Αφισες, Δρασεις, Κειμενα

Καλεσμα σε αντιφασιστικη συγκεντρωση-πορεια στην Τουμπα (14/3)

Όπου το φασιστικό δηλητήριο επιχειρεί να διαχυθεί…
… ΘΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΑΝΤΑ ΕΚΕΙ

Συγκέντρωση-Πορεία, Σάββατο 14/3, 13:00, Τούμπα – Αγ. Θεράποντας

Φασίστες θα σας θάψουμε!

Το τελευταίο χρονικό διάστημα έχει λάβει χώρα μια σειρά φασιστικών επιθέσεων σε καταλήψεις και δομές του αναρχικού/ελευθεριακού κινήματος στην ευρύτερη περιοχή των ανατολικών (Φάληρο, Τούμπα), με τελευταία αυτή στο Ελευθεριακό Στέκι Victoire, τα ξημερώματα της Τρίτης 24/3.

Δεν μας εκπλήσσει το γεγονός ότι αυτές οι επιθέσεις συμβαίνουν τώρα, την συγκεκριμένη χρονική περίοδο. Από την μία, οι κοινωνικές και πολιτικές συνθήκες μοιάζουν ιδανικές για τα φασιστικά σκουπίδια, ώστε να ξεμυτίσουν από τις τρύπες τους. Η ακροδεξιά κυβέρνηση της ΝΔ – και το Κράτος γενικότερα- οξύνουν το ξενοφοβικό-ρατσιστικό κλίμα απέναντι σε πρόσφυγες/μετανάστ(ρι)ες και δεν διστάζουν μάλιστα να δολοφονούν δεκάδες ανθρώπους στα υδάτινα και χερσαία σύνορα, χωρίς να λογοδοτούν σε κανέναν. Το φασιστικό δηλητήριο επιχειρεί να διαχυθεί και ανάμεσα στην τάξη μας, προσπαθώντας να στρέψει τους από-τα-κάτω τον έναν ενάντια στην άλλη, να τους κάνει να ξεχάσουν τον πραγματικό τους εχθρό, δηλαδή το Κεφάλαιο και το Κράτος.

Από την άλλη, η παρούσα συνθήκη της όξυνσης της κρατικής καταστολής, με την ευθεία επίθεση απέναντι σε όποιον/α αντιστέκεται – απεργοί, φοιτητ(ρι)ες, αναρχικοί/ες – ευνοεί το “έργο” των φασιστικών γκρουπούσκουλων, που πάντα συντονίζονται, επίσημα ή άτυπα, με τα εξουσιαστικά σχέδια. Οι φασίστες είναι άλλωστε το μακρύ χέρι του Κράτους. Τα αγαπημένα του παιδιά. Δεν είναι τυχαίο φυσικά που η συγκεκριμένη επίθεση πέρασε στα “ψιλά” των τοπικών ΜΜΕ, ενώ αντίστοιχα, σε παρόμοιου τύπου επιθέσεις που έχουν ως στόχο φορείς εξουσίας ή κρατικές-καπιταλιστικές υποδομές, στήνεται ολόκληρο πανηγύρι τρομοϋστερίας.

Είναι φανερό ότι οι φασίστες και οι θεσμικοί προστάτες τους έχουν ενοχληθεί ιδιαίτερα από το γεγονός ότι το αντιφασιστικό κίνημα της πόλης δεν κάνει βήμα πίσω, παρ’όλες τις αντίξοες συνθήκες και την σκληρή καταστολή. Είναι ξεκάθαρο επίσης πως, παρά τις όποιες κατά καιρούς επιθέσεις και “κλιμακώσεις” από μεριάς τους, οι φασίστες αδυνατούν να πατήσουν στέρεα το πόδι τους, δημόσια και οργανωμένα, στους δρόμους αυτής της πόλης, κάτι που το κατάλαβαν καλά και στην επέτειο των Ιμίων και την ήττα που δέχθηκαν από το αντιφασιστικό κίνημα της Θεσσαλονίκης.

Ως αναρχικοί/ες πιστεύουμε πως ο φασισμός τσακίζεται στους δρόμους, με μαχητικότητα, άμεση δράση και αντιφασιστική ενότητα. Γνωρίζουμε επίσης καλά πως το δηλητήριο του κοινωνικού εκφασισμού αντιμετωπίζεται με παρέμβαση σε καθημερινή βάση, σε κάθε κοινωνικό πεδίο: Στις γειτονιές, τις πλατείες, τα σχολεία και τις σχολές, στους χώρους εργασίας μας. Οπουδήποτε οι φασίστες προσπαθούν να σηκώσουν κεφάλι, εκεί πρέπει να είμαστε εμείς για να τους το κόψουμε. Μαζί με την τάξη μας, το πολυεθνικό προλεταριάτο, θα στείλουμε τους φασίστες πίσω στις τρύπες τους για άλλη μια φορά.

Θάνατος στον φασισμό σ’ολάκερη την Γη.

Για έναν κόσμο χωρίς σύνορα, κράτη, καταπίεση και εκμετάλλευση.

Για την ελευθερία και την ισότητα όλων μας.

General, Κειμενα

Αποσπασμα απο την αντιπολεμικη μπροσουρα “Ειρηνη στις καλυβες-Πολεμος στα παλατια”

Με αφορμή την όξυνση των ιμπεριαλιστικών-διακρατικών πολεμικών συγκρούσεων στην Μέση Ανατολή, αλλά και σε ολόκληρο τον πλανήτη, δημοσιεύουμε κομμάτι της μπροσούρας “Ειρήνη στις καλύβες – Πόλεμος στα παλάτια”, με σκέψεις και θέσεις της ομάδας μας επάνω στο ζήτημα της ανάγκης για την συγκρότηση ενός μετώπου ενάντια στον πόλεμο και τον εθνικισμό.

(Η μπροσούρα είναι διαθέσιμη με ελεύθερη συνεισφορά στο Κοινωνικό Κέντρο Ovradera)

[…] Δεν πολεμάμε για τα συμφέροντα τους!

Ως αναρχικοί/ες, διεθνιστές/τριες και κομμάτι της εργατικής τάξης, δηλώνουμε πως δεν θα πολεμήσουμε για τα συμφέροντα της αστικής τάξης και των πολιτικών ελίτ. Σε κάθε πόλεμο, αυτοί που καλούνται να πληρώσουν το τίμημα με τις ζωές τους είναι οι άνθρωποι της τάξης μας, είτε ως κρέας για οβίδες στο μέτωπο, είτε ως άμαχος πληθυσμός στα μετόπισθεν. Πιστεύουμε πως οι εργατικές τάξεις και τα καταπιεσμένα κοινωνικά στρώματα κάθε χώρας, ιδιαίτερα στα μεγάλα ιμπεριαλιστικά κέντρα, πρέπει να σαμποτάρουν τις πολεμικές μηχανές. Μετατρέποντας τον πόλεμο από διακρατικό σε ταξικό, πρέπει να στρέψουν τα όπλα τους ενάντια στις αστικές τους τάξεις και να σφίξουν το χέρι των καταπιεσμένων στην άλλη πλευρά του μετώπου.

Η λογική αυτή δεν εκπορεύεται από κάποιου είδους φιλελεύθερο πασιφισμό. Αντίθετα, έχει ως αφετηρία την ανάγκη για το σταμάτημα κάθε πολέμου, τώρα και στο μέλλον, κάτι το οποίο είναι δυνατό μόνο μέσω της ανατροπής του διεθνούς κρατικού-καπιταλιστικού συστήματος που έχει εγγεγραμμένο στο ίδιο του το DNA τον πόλεμο, τον ιμπεριαλισμό, τον θάνατο…

… πρέπει να γίνει κατανοητό ότι οι καπιταλιστές κάθε χώρας και το πολιτικό τους προσωπικό ελάχιστα νοιάζονται για τις υποτελείς τάξεις και θα συρθούν σε ένα θερμό πόλεμο μόνο όταν θίγονται τα οικονομικά τους συμφέροντα. Ένας τέτοιος πόλεμος είναι πάντα πρώτα και κύρια πόλεμος για την διατήρηση της ταξικής τους κυριαρχίας επί των από-τα-κάτω της δικής τους χώρας και της επέκτασης των οικονομικών τους συμφερόντων σε νέο έδαφος. Προκειμένου να κερδίσουν, χρειάζονται την μάξιμουμ δυνατή εθνική ενότητα, αυτή δηλαδή που θυσιάζει τα δικαιώματα και τις ελευθερίες των από-τα-κάτω στον βωμό της πολεμικής προσπάθειας, δηλαδή στο βωμό των συμφερόντων του Κεφαλαίου και επέρχεται με την εκκαθάριση κάθε είδους εσωτερικού εχθρού. Ως εκ τούτου, ένας επιθετικός πόλεμος πρέπει να σταματήσει με κάθε τρόπο από την οργανωμένη εργατική τάξη του επιτιθέμενου κράτους με γενικευμένο σαμποτάζ. Άλλωστε, σε έναν διακρατικό πόλεμο, ο επιτιθέμενος πολύ γρήγορα μπορεί να μετατραπεί σε αμυνόμενο και το αντίστροφο.

Καθήκον των αναρχικών και των υπολοίπων διεθνιστών σήμερα σε κάθε γωνιά του πλανήτη είναι η διάχυση των ταξικών και διεθνιστικών προταγμάτων στο εσωτερικό της τάξης μας και της ευρύτερης κοινωνίας. Στόχος μας πρέπει να είναι το χτίσιμο ενός πλατιού αντιπολεμικού μετώπου, με ευρεία συμμαχία των ταξικών και κοινωνικών οργανώσεων, με την δημιουργία συνελεύσεων και δομών στις γειτονιές και τους χώρους εργασίας. Ένα μέτωπο το οποίο θα είναι ικανό, με μαζικές κινητοποιήσεις, απεργίες, διαδηλώσεις, να μπλοκάρει οποιαδήποτε πολεμική προετοιμασία.

Προς την παραπάνω κατεύθυνση θεωρούμε ότι πρέπει να κινηθεί και το εγχώριο επαναστατικό/διεθνιστικό κίνημα, αλλά και κάθε άνθρωπος που εχθρεύεται τον πόλεμο και τον εθνικισμό και επιθυμεί μια άλλη, πιο δίκαιη και ειρηνική κοινωνία.[…]

General, Εκδηλωσεις

Προβολη της ταινιας Tangerines (2013) και αντιπολεμικη συζητηση

Κυριακή 1/3, στις 18:00, στο Κοινωνικό Κέντρο Ovradera, διοργανώνουμε προβολή της ταινίας Tangerines (2013).

Η ταινία πραγματεύεται το ζήτημα του πολέμου, μέσα από πρίσμα της καθημερινότητας αμάχων, των οποίων οι ζωές βρίσκονται ξαφνικά ανάμεσα σε αντίπαλα πυρά.

Μετά το τέλος της προβολής επιθυμούμε να πραγματοποιηθεί συζήτηση σχετικά με το ζήτημα του πολέμου και την ανάγκη δόμησης ενός διεθνιστικού, αντιπολεμικού κινήματος. Θα διατίθεται η μπροσούρα της ομάδας μας “Ειρήνη στις καλύβες, Πόλεμος στα παλάτια” με θέσεις και σκέψεις επάνω στο ζήτημα.

Θα ακολουθήσει μπαρ οικονομικής ενίσχυσης της ομάδας.

General, Αφισες, Εκδηλωσεις

Workshop στησιματος αφισας σε photoshop.

Κυριακή 22/2, από τις 17:00, στο Κοινωνικό Κέντρο Ovradera: Workshop στησίματος αφίσας σε photoshop.

Φέρτε τα laptop σας με πρόσβαση σε photoshop για να μάθουμε όλοι και όλες μαζί τα βασικά (και όχι μόνο) που χρειάζονται για την δημιουργία μιας αφίσας (πολιτικής, πολιτιστικής κλπ).

Μοιράζοντας γνώσεις και δεξιότητες, χτίζουμε σχέσεις ισότητας και αλληλεγγύης και περιορίζουμε την ανάγκη για “ειδικούς” ανάμεσα μας.

Θα ακολουθήσει bar οικονομικής ενίσχυσης της Ομάδας

General, Κειμενα

Ο ελεγχος και η καταστολη στο ΑΠΘ δεν θα περασουν!

Ο έλεγχος και η καταστολή στο ΑΠΘ δεν θα περάσουν!

Αλληλεγγύη στους/στις 38 συλληφθέντες/είσες φοιτητ(ρι)ες της 17/2

Συγκέντρωση Αλληλεγγύης: Παρασκευή 20/2, 9πμ, Δικαστήρια Θεσσαλονίκης

Το βράδυ της Τρίτης 17/2 υπήρχε προγραμματισμένη προβολή ταινίας από φοιτητ(ρι)ες στο Πολυτεχνείο του ΑΠΘ. Λίγο μετά την έναρξη, οι φοιτητ(ρι)ες γίνανε αποδέκτες απειλών απο τους υπεύθυνους του κτιρίου να μην “τραβάνε το σκοινί” καθώς ήταν σε ισχύ η διαταγή των Πρυτανικών Αρχών για απαγόρευση κάθε είδους δραστηριότητας στο campus εκτός των μαθημάτων, ενώ τα κτίρια θα κλειδώνουν πλέον στις 10μμ.

Η χουντικού τύπου απόφαση αυτή της Πρυτανείας είχε ληφθεί μετά την άγρια εισβολή των μπάτσων στο κτίριο του Πολυτεχνείου μερικές ημέρες πριν, κατά την διάρκεια συναυλίας (με αφορμή κάποιες συγκρούσεις με την αστυνομία εκτός του campus, σύμφωνα και με την παραδοχή των Πρυτανικών Αρχών) όπου έγινε εκτεταμένη χρήση δακρυγόνων σε κλειστό χώρο και πραγματοποιήθηκαν στον σωρό πάνω από 300 προσαγωγές νεολαίων που παρακολουθούσαν την συναυλία.

Έτσι λοιπόν, το βράδυ της Τρίτης, μετά από ειδοποίηση και άδεια της Πρυτανείας πραγματοποιήθηκε περικύκλωση του κτιρίου του Πολυτεχνείου, ενώ στην συνέχεια πραγματοποιήθηκαν 38 συλλήψεις μέσα και πέριξ του Campus. Τα συλληφθέντα άτομα διώκονται με την κατηγορία της διατάραξης λειτουργίας υπηρεσίας, ενώ κάποιοι/ες αυτών και με απείθεια. Την επόμενη ημέρα, μετά από πολύωρη διαδικασία, πέρασαν από εισαγγελέα και οδηγήθηκαν στο αυτοφορο. Εκεί έλαβαν αναβολή για την Παρασκευή 20/2.

Αυτές οι εξελίξεις μπορεί να είναι φρέσκες στο κοινωνικό πεδίο του Πανεπιστημίου, αλλά σίγουρα δεν μας εκπλήσσουν. Δεν έχουν περάσει παρά μερικά χρόνια από το τελευταίο μεγάλο φοιτητικό κίνημα ενάντια στον Νόμο Κεραμέως αλλά και την Πανεπιστημιακή Αστυνομία, όπου και πάλι με την σύμφωνη γνώμη του τότε Πρύτανη Ν. Παπαϊωάννου, τα ΜΑΤ μπούκαραν αμέτρητες φορές στα Πανεπιστήμια, ξυλοκόπησαν και συνέλαβαν φοιτητ(ρι)ες. Μάλιστα, ο Παπαϊωάννου, που το όνομά του έγινε βρισιά στο στόμα των φοιτητ(ρι)ών της πόλης, επιβραβεύτηκε για την στάση του και σήμερα είναι Υφυπουργός Παιδείας της Κυβέρνησης.

Έχει γίνει ξεκάθαρο εδώ και πολύ καιρό πως η πολιτική της παρούσας κυβέρνησης πάει ένα βήμα πιο πέρα από των προηγούμενων στο θέμα των Πανεπιστημίων. Η εισαγωγή από το παράθυρο των ιδιωτικών τριτοβάθμιων ιδρυμάτων (αναβαπτισμένων ΙΕΚ) πάει χέρι χέρι με την ακραία υποβάθμιση των δημοσίων, των οποίων επιχειρείται επίσης η αποστείρωση από κάθε είδους κοινωνική και πολιτική δραστηριότητα.

Το ΑΠΘ, αλλά και ευρύτερα τα δημόσια Πανεπιστήμια ανέκαθεν αποτέλεσαν αγκάθι στα πλευρά του Κράτους, καθώς υπήρξαν διαχρονικά τόπος συνάντησης της νεολαίας με κοινωνικές ευαισθησίες κάθε είδους αλλά και χώρος συνάντησης και διαμόρφωσης ριζοσπαστών αγωνιστών, ενώ φιλοξένησαν διαχρονικά αυτο-οργανωμένες δομές και διαδικασίες παντως τύπου (πολιτικές και πολιτιστικές). Συγκεκριμένα για το ΑΠΘ, η στρατηγική του θέση στο κέντρο της πόλης το κατέστησε κοιτίδα, όχι μόνο φοιτητικών, αλλά και ευρύτερα κοινωνικών και πολιτικών κινημάτων που αμφισβητούν το υπάρχον καταπιεστικό σύστημα.

Προκειμένου λοιπόν να μεταμορφωθεί το δημόσιο Πανεπιστήμιο σε ένα άψυχο, νεοφιλελεύθερο περιβάλλον, όπου θα κυριαρχούν τα επιχειρηματικά συμφέροντα και η έρευνα για την πολεμική βιομηχανία, πρέπει να παταχθεί το πιο ζωντανό του κομμάτι, δηλαδή οι ίδιοι/ες οι φοιτητές και οι φοιτήτριες που δεν αρκούνται στην “ακαδημαϊκή” του λειτουργία και μετατρέπουν τους χώρους του σε πεδίο αντίστασης και δημιουργίας. Για την εξυπηρέτηση των από πάνω σχεδίων μάλιστα, πρόσφατα εξαγγέλθηκαν μέτρα από τις Πρυτανικές Αρχές που προβλέπουν μέχρι και την άρση της ιδιότητας του/της φοιτητή/τριας σε περίπτωση που προβούν σε “έκνομες πράξεις” μέσα στο campus, ακόμη και άσχετες με την “διαταραξη” της λειτουργίας του.

Η άγρια καταστολή του τελευταίου διαστήματος επίσης έρχεται να προστεθεί σε μια λίστα μέτρων ενταντικοποίησης των σπουδών, όπως η μείωση των προβλεπόμενων ετών φοίτησης και οι διαγραφές.

Από την μεριά μας, στεκόμαστε χωρίς δεύτερη σκέψη δίπλα στους/στις φοιτητ(ρι)ες που αγωνίζονται για ένα πανεπιστήμιο στο ύψος των αναγκών, αλλά και των επιθυμιών τους. Για ένα Δημόσιο Πανεπιστήμιο που προάγει την μόρφωση χωρίς ταξικούς αποκλεισμούς, αλλά καλλιεργεί επίσης την κριτική σκέψη, την μητέρα των αντιστάσεων. Ένα Δημόσιο Πανεπιστήμιο που δεν παράγει απλά γρανάζια για τις μηχανές του Κεφαλαίου, αλλά και την ίδια την αμφισβήτηση και την εξέγερση ενάντια στην καταπίεση και την εκμετάλλευση.

Κάτω τα χέρια από τους/τις 38 συλληφθέντες/είσες φοιτητ(ρι)ες

Να πέσουν όλες οι κατηγορίες

Έξω οι μπάτσοι από το ΑΠΘ

General, Αφισες, Δρασεις

Συγκεντρωση (18/2) εξω απο την Επιθεωρηση Εργασιας για τις δολοφονημενες εργατριες στη Βιολαντα

Δημοσιεύουμε το κάλεσμα της ομάδας μας καθώς και εικόνες από την Μικροφωνική-Συγκέντρωση που πραγματοποιήσαμε (18/2) έξω από την Επιθεώρηση Εργασίας (Τμήμα Επιθεώρησης Ασφαλείας και Υγείας στην Εργασία) από κοινού με τους συντρόφους και τις συντρόφισσες των ομάδων Ελευθεριακή Πρωτοβουλία Θεσσαλονίκης , Αναρχική Ομάδα Πυρανθός και Libertatia -συλλογικότητα για τον Ελευθεριακό Κομμουνισμό.

Η συγκέντρωση πραγματοποιήθηκε σχετικά με τις εκατοντάδες δολοφονίες εργατ(ρι)ών στους χώρους εργασίας τους.

Το 2025 μετρήσαμε, σύμφωνα με τους πιο μετριοπαθείς υπολογισμούς, 201 θανάτους εργατ(ρι)ών, ενώ μέσα στον πρώτο ενάμιση μήνα του 2026 έχουμε ήδη φτάσει τους 16 (χωρίς να μετράμε καν τα εκατοντάδες μη θανατηφόρα περιστατικά) με πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα τις 5 νεκρές εργάτριες στην βιομηχανία “Βιολάντα” στα Τρίκαλα.

Να οργανωθούμε στους χώρους εργασίας μας, στα σωματεία μας, στις γειτονιές μας.

Να στήσουμε ανάχωμα στην κρατική και καπιταλιστική βαρβαρότητα.

Να εκδικηθούμε για τους/τις νεκρούς/ες της τάξης μας

Η ανακοίνωση της ομάδας μας:

Δεν είναι ατυχήματα
Είναι εργοδοτικές δολοφονίες

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΠΙΘΕΩΡΗΣΗ ΕΡΓΑΣΙΑΣ (ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ 110): ΤΕΤΑΡΤΗ 18/2, 12:00

Κάθε χρόνο όλο και περισσότεροι άνθρωποι της τάξης μας βρίσκουν τον θάνατο ή τραυματίζονται βαριά την ώρα της εργασίας τους. Το 2025 τα λεγόμενα “εργατικά ατυχήματα” έσπασαν κάθε ρεκόρ, καθώς ο αριθμός τους ξεπέρασε τα 200, σύμφωνα με τις πιο μετριοπαθείς μετρήσεις. Η νέα χρονιά ξεκίνησε με τους χειρότερους οιωνούς, καθώς μετράμε ήδη δεκάδες περιστατικά, με αποκορύφωμα τις 5 νεκρές εργάτριες στην βιομηχανία τροφίμων “Βιολάντα” στα Τρίκαλα.

Όμως αυτά που Κράτος, Κεφάλαιο και ΜΜΕ αποκαλούν “εργατικά ατυχήματα” δεν είναι τίποτε άλλο παρά εργοδοτικές δολοφονίες, καθώς στην συντριπτική τους πλειοψηφία θα μπορούσαν να είχαν αποφευχθεί. Δολοφονίες. Και θα το φωνάζουμε μέχρι να γίνει απολύτως κατανοητό. Τα ελλειπή μέτρα προστασίας, η παρακώλυση του έργου των αρμοδίων αρχών από το να πραγματοποιήσουν τους απαραίτητους ελέγχους σχετικά με την υγεία και την ασφάλεια στους χώρους εργασίας ή ακόμη και η συνεννόηση τους με την εκάστοτε εταιρία, προκειμένου να αποκρυφτούν οι όποιες παραβλέψεις, έρχονται να προστεθούν στα απάνθρωπα ωράρια και τους εργοδοτικούς εκβιασμούς για “αυξημένη παραγωγικότητα” υπό τον μπαμπούλα της απόλυσης. Όλα αυτά είναι κομμάτια του παζλ που οδηγεί στην εκτόξευση του αριθμού των λεγόμενων “ατυχημάτων”. Ανθρώπινες ζωές που χάνονται στον βωμό του κέρδους των εργοδοτών.

Φυσικά, συνυπεύθυνο για τις δολοφονίες στους χώρους εργασίας είναι το Κράτος. Το διαχρονικό, σταδιακό ξήλωμα των εργατικών δικαιωμάτων, που κερδήθηκαν με αίμα και αγώνα, προς όφελος του Κεφαλαίου, μας έφερε τελικά και στην πρόσφατη νομοθέτηση της ίδιας της εξάντλησης των εργαζομένων, μέσα από τα 13ωρα και τις πλήρως “απελευθερωμένες”, ελαστικές σχέσεις εργασίας. Η υποτιθέμενη δυνατότητα “επιλογής” και “άρνησης” των εργαζομένων στις επιπλέον ώρες εργασίας δεν είναι παρά ένα χοντροκομμένο ψέμα, αφού ο πέλεκυς της ανεργίας καραδοκεί.

Επιπλέον, η ασυλία που παρέχεται στο Κεφάλαιο όταν παραβαίνει ακόμη και αυτούς τους άθλιους υπάρχοντες εργασιακούς νόμους, αυξάνει την ασυδοσία και την αίσθηση του απυρόβλητου στα αφεντικά.

Σημαντικό ρόλο παίζουν πάντα και τα ΜΜΕ, που ξεπλένουν τους εργοδότες και πλασάρουν στην κοινωνία δακρύβρεχτες ιστορίες επαγγελματικής ανέλιξης των αφεντικών. Να το κάνουμε ξεκάθαρο: Καθόλου δεν μας αφορά το αν οι βιομήχανοι ξεκίνησαν φτωχοί και πλούτισαν “με τον ιδρώτα του προσώπου τους”. Αυτό που μας αφορά είναι πως γινόμαστε συνεχώς μάρτυρες νέων εργοδοτικών δολοφονιών. Τι σημασία έχουν άραγε οι “επενδύσεις στην τεχνολογία και την καινοτομία” όταν δεν λαμβάνονται καν τα απαραίτητα μέτρα προστασίας, υγείας και ασφάλειας στον χώρο εργασίας; Τι σημασία έχει για την τάξη μας η “ανάπτυξη της ελληνικής επιχειρηματικότητας” όταν ζούμε σε ένα σύστημα στο οποίο άνθρωποι αναγκάζονται να δουλεύουν 12 και 13 ώρες για να τα βγάλουν πέρα ή πρέπει να αναλαμβάνουν βραδινές βάρδιες προκειμένου να έχουν τον χρόνο να φροντίσουν τις οικογένειές τους, τα παιδιά τους, το πρωί;

Αυτή η κατάσταση δεν θα αλλάξει από μόνη της. Δεν θα αλλάξει με προσευχές ή με εκλογές. Προκειμένου οι άνθρωποι της τάξης μας να σταματήσουν να χάνουν άδικα τις ζωές τους στους χώρους εργασίας τους, θα πρέπει να εκλείψουν οι ίδιες οι συνθήκες που προκαλούν αυτές τις δολοφονίες. Θα πρέπει να ανατραπεί το σύστημα που ιεραρχεί το κέρδος πάνω από την ανθρώπινη ζωή. Αυτό όμως απαιτεί αγώνα. Επίμονο και πολυεπίπεδο.

Οφείλουμε ως εργαζόμενοι/ες, να παλεύουμε οργανωμένα σε κάθε χώρο δουλειάς για καλύτερες και ασφαλέστερες συνθήκες εργασίας, ανθρώπινους ρυθμούς, λιγότερες ώρες δουλειάς, καλύτερους μισθούς. Ενάντια στα αντεργατικά μέτρα, την επισφάλεια, την ελαστικοποίηση.

Ακόμη, αν θέλουμε να ζήσουμε σε έναν καλύτερο, πιο ελεύθερο κόσμο, οφείλουμε να παλέψουμε μεθοδικά και συνολικά για την χειραφέτηση της τάξης μας από το Κεφάλαιο, αλλά και την καταστροφή του καταπιεστικού μηχανισμού του Κράτους, καθώς και για την κατάργηση της καταπίεσης και της εκμετάλλευσης κάθε μορφής.

Γνωρίζουμε πολύ καλά πως μόνο όταν η ίδια η εργατική τάξη συνειδητοποιήσει την συλλογική της δύναμη θα καταφέρει να ανατρέψει το κρατικό-καπιταλιστικό σύστημα που σκορπάει την φτώχεια, τον πόλεμο και τον θάνατο. Να δημιουργήσει τις συνθήκες για την Κοινωνική Επανάσταση, που θα φέρει έναν κόσμο ειρήνης, αλληλεγγύης, ελευθερίας, ισότητας. Έναν κόσμο που το συλλογικό συμφέρον θα ιεραρχείται πάνω από το ατομικό κέρδος.

General, Αφισες, Κειμενα

Η Libertatia Καταληψη θα μεινει

Συγκέντρωση Αλληλεγγύης στους/στις διωκόμενους/ες συντρόφους/ισσες της 3ης εισβολής στην Κατάληψη: Δευτέρα 9/2, 10πμ, Δικαστήρια Θεσσαλονίκης

Την Δευτέρα 9/2 εκδικάζεται η υπόθεση της 3ης εισβολής στην Κατάληψη Libertatia, που έλαβε χώρα στις 23/8/2020, με αποτέλεσμα 12 συλλήψεις συντρόφων/ισσών που φέρουν τις κατηγορίες της παράνομης επέμβασης σε διατηρητέο κτίριο και της αντίστασης κατά της αρχής.

Ενάντια στην κατάληψη Libertatia προηγήθηκαν – αλλά και ακολούθησαν- κι άλλες επεμβάσεις των μπάτσων, με τελευταίες αυτές του Αυγούστου-Σεπτεμβρίου του 2024, για τις οποίες σύντροφοι και συντρόφισσες κουβαλάνε δικαστήρια με παρόμοιες κατηγορίες.

Οι σύντροφοι /ισσες της Libertatia, πάρα το μεγάλο πλήγμα που δέχθηκαν το 2018, δεν το έβαλαν ποτέ κάτω και συνεχίζουν τον αγώνα τους με διαρκή κοινωνική και πολιτική παρέμβαση, διοργανώνοντας συχνά πολιτικές (αλλά και καλλιτεχνικές) εκδηλώσεις και δράσεις με εξωστρεφή απεύθυνση, κάτι που τους βάζει ακόμη περισσότερο στο στόχαστρο της καταστολής.

Το ξεκάθαρο γεγονός είναι πως το Κράτος έχει αλλεργία στην οποιαδήποτε εστία ελευθερίας, αγώνα και αντίστασης. Οποιοδήποτε κτίριο, οποισδήποτε χώρος γενικότερα, αποτελεί σημείο συνάντησης των καταπιεσμένων και των εκμεταλλευόμενων προκειμένου να καταστρώσουν σχέδια αντίστασης και αντεπίθεσης ενάντια σε Κράτος και Κεφάλαιο, αποτελεί θανάσιμο εχθρό του συστήματος.

Πόσο μάλλον οταν αυτό συμβαίνει με όρους απτής αμφισβήτησης της αστικής νομιμότητας, όπως ισχύει για τις καταλήψεις. Για αυτό άλλωστε και τα τελευταία χρόνια είδαμε την ολοένα και πιο οξυμέμενη επίθεση σε αυτές τις δομές αγώνα, την εκκένωση αρκετών κατειλημμένων κτιρίων – αλλά και την μαχητική επαναδιεκδίκηση και επανακατάληψη κάποιων εξ αυτών από το κίνημα και ευρύτερα αγωνιζόμενα κομμάτια της κοινωνίας (π. χ Ρόζα Νέρα στα Χανιά, Ευαγγελισμός στο Ηράκλειο κλπ).

Ως Οριζόντια Κίνηση θεωρούμε πως οι καταλήψεις και οι ελεύθεροι κοινωνικοί χώροι μπορούν να αποτελέσουν κομμάτι ενός μεγάλου ψηφιδωτού, το οποίο θα συνθέσει το κίνημα αντίστασης κι αγώνα των καταπιεσμένων και των εκμεταλλευόμενων κοινωνικών στρωμάτων. Μαζί με άλλες δομές αγώνα, όπως μαχητικά ταξικά σωματεία, συνελεύσεις γειτονιάς κ.α., μπορούν να δομήσουν αυτό το ευρύ ταξικό και κοινωνικό μέτωπο που, όταν μαζικοποιηθεί, θα αμφισβητήσει υλικά και πολιτικά τον κόσμο του Κράτους και του Κεφαλαίου και θα έρθει σε ευθεία σύγκρουση μαζί του, προς την κατεύθυνση της κοινωνικής επανάστασης.

Για αυτό τον λόγο στηρίζουμε και υπερασπιζόμαστε τις Καταλήψεις και τους Ελεύθερους Κοινωνικούς Χώρους.

Αλληλεγγύη στην Κατάληψη Libertatia

Παύση των διώξεων στους/στις διωκόμενους/ες συντρόφους/ισσες

Όλοι/ες στα δικαστήρια Θεσσαλονίκης, Δευτέρα 9/2, 10πμ