Την εβδομάδα που μας πέρασε συμμετείχαμε σε σειρά δράσεων/παρεμβάσεων σε λαϊκές αγορές, μαζί με άλλους/ες συντρόφους/ισσες και συναγωνιστές/τριες, στα πλαίσια του Συντονισμού Συλλογικοτήτων και Οργανώσεων για το δικαίωμα στην Στέγαση.

Ακολουθεί το κείμενο της ομάδας μας, που μοιράστηκε στις παρεμβάσεις στις λαϊκές της Ξηροκρήνης, Μαρτίου, Γκράτσιου, Άνω Τούμπας:

Η στέγαση είναι δικαίωμα όλων!

Όσοι και όσες ανήκουμε στην εργατική τάξη και τα κατώτερα κοινωνικά στρώματα γνωρίζουμε πολύ καλά τον μπαμπούλα του κόστους στέγασης. Τα ενοίκια έχουν διπλασιαστεί μέσα σε λίγα χρόνια, ειδικά στις μεγαλουπόλεις, όπου στοιβάζεται το προλεταριάτο για να καταφέρει να βρει δουλειά, ενώ οι μισθοί μένουν σχεδόν αδρανείς ή μόνο τυπικά αυξάνονται. Την ίδια ώρα η ανεργία χτυπάει την πόρτα μεγάλης μερίδας των από-τα-κάτω και η ακρίβεια φτάνει σε δυσθεώρητα ύψη.

Εν μέσω αυτής της συνθήκης βλέπουμε χιλιάδες σπίτια να μένουν κλειστά και αναξιοποίητα, ενώ μεγάλα funds (κυρίως από το εξωτερικό, πχ Ισραήλ) αγοράζουν ασταμάτητα ακίνητα προς εκμετάλλευση, κυρίως για Airbnb και βραχυχρόνια μίσθωση και μέσω μιας διαδικασίας εξευγενισμού (gentrification) αλλάζουν πολλές φορές τον χαρακτήρα ακόμη και ολόκληρων λαϊκών γειτονιών, ανεβάζοντας τα ενοίκια ακόμη υψηλότερα.

Ταυτόχρονα, εδώ και μιάμιση περίπου δεκαετία, το κύριο μέλημα του ελληνικού κράτους ήταν να διασώσει τις τράπεζες, να “ενισχύσει την ρευστότητά τους” και να κουρέψει τα χρέη τους. Το ίδιο φυσικά δεν γίνεται με τα χρέη – μικρότερα ή λίγο μεγαλύτερα- των εργατικών και λαϊκών οικογενειών. Βασικά, γίνεται ακριβώς το αντίθετο: Με την απελευθέρωση των πλειστηριασμών πρώτης κατοικίας (που υπογράφτηκαν από την Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ και εφαρμόζονται αθρώα πλέον από την σημερινή ακροδεξιά και νεοφιλέλευθερη της ΝΔ) μια φτωχή οικογένεια μπορεί να χάσει το σπίτι της από την τράπεζα ή από κάποιο fund για ένα ασήμαντο – σε σχέση με την αξία του ακινήτου- ποσό, εξαιτίας της αδυναμίας πληρωμής κάποιας δόσης ενός στεγαστικού ή άλλου δανείου. Δάνειο που το εν λόγω fund εξαγόρασε για εξευτελιστικό πόσο, προκειμένου να προχωρήσει στην βίαιη “διεκπεραίωση” της αποπληρωμής του, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο.

Τα ΜΜΕ και το Κράτος προσπαθούν να μετακυλήσουν την ευθύνη για αυτές τις κανιβαλιστικές και αντικοινωνικές πρακτικές στους ίδιους τους “ανεύθυνους δανειολήπτες” που “άπλωσαν τα πόδια τους πιο μακριά από εκεί που φτάνει το στρώμα τους”. Για τους αστούς και τα τσιράκια τους, η στέγαση δεν είναι δικαίωμα κανενός και οι φτωχοί θα πρέπει να αποδείξουν με τον ιδρώτα και το αίμα τους ότι “αξίζουν” να μην μείνουν στον δρόμο.

Ας σκεφτούμε όμως την φαινομενική κατάσταση της οικονομίας και τις ψεύτικες υποσχέσεις “ευμάρειας” και “ανάπτυξης” που έδινε κάθε μία από τις κυβερνήσεις των προηγούμενων δεκαετιών, όταν προωθούσε και σιγόνταρε την πολιτική των στεγαστικών (και όχι μόνο) δανείων για τις οικογένειες της εργατικής τάξης και των μικρομεσαίων στρωμάτων. Ας σκεφτούμε τις εκατοντάδες διαφημίσεις των τραπεζών και την στήριξη του Κράτους προς τα προγράμματα αυτά. Ας σκεφτούμε πόσο βίαια ανατράπηκε αυτή η κατάσταση “ευμάρειας” δεκαπέντε χρόνια πριν και ποιοι πλήρωσαν το κόστος με την απώλεια των εργασιών τους, των σπιτιών τους, της ίδιας τους της ζωής πολλές φορές. Και τέλος, ας σκεφτούμε ακριβώς αυτό που είπαμε παραπάνω: Τα δισεκατομμύρια των τραπεζών που διασώθηκαν. Τα μικροποσά των χρεών των εργατικών και λαϊκών οικογενειών, από την άλλη, αποτελούν τον τέλειο μοχλό που θα βάλει σε λειτουργία ένα καλοστημένο σχέδιο περαιτέρω αναδιανομής του πλούτου από τα κάτω προς τα πάνω.

Η λαϊκή κατοικία και η στέγαση στο στόχαστρο

Η αλήθεια είναι πως η ιδιοκτησία κατοικίας κυμαίνεται -ακόμη- σε υψηλά επίπεδα στην χώρα μας. Κι αυτό γιατί, ζώντας μέσα στην φτώχεια και την μιζέρια, όταν τους δόθηκε η ευκαιρία, οι εκμεταλλευόμενοι/ες θέλησαν να αποκτήσουν την ασφάλεια που θεωρούσαν πως θα τους προσέφερε το να έχουν ένα κεραμίδι πάνω από τα κεφάλια τους και η θέληση να εξασφαλίσουν το μέλλον αυτό και για τα παιδιά τους. Η εργατική και λαϊκή κατοικία ήταν κάτι που κερδήθηκε μέσα από αγώνες και πιέσεις της οργανωμένης εργατικής τάξης – αν και ο οργανισμός που είχε συσταθεί για αυτόν τον σκοπό (ΟΕΚ) καταργήθηκε εν τέλει κι αυτός στα χρόνια του μνημονίου.

Στην πιο σύγχρονη εποχή, κυρίως από την δεκαετία του ’80, ο συνδυασμός των εργατικών διεκδικήσεων και κατακτήσεων, αλλά και των σχεδίων του κατασκευαστικού Κεφαλαίου προώθησε, με προνομιακούς όρους και ευκολίες, την αγορά πρώτης κατοικίας από τα χαμηλά κοινωνικά στρώματα. Δεκαετίες μετά, εν μέσω μιας κρίσης που πληρώνουν οι από-τα-κάτω και κατά την οποία η αφαίμαξη των στρωμάτων αυτών τείνει να ολοκληρωθεί, το “ζουμί” που παραμένει ακόμη διαθέσιμο για να στραγγίξουν τα αφεντικά είναι αυτό το ακίνητο κεφάλαιο, η λαϊκή κατοικία.

Τα τελευταία χρόνια γίναμε μάρτυρες σκηνών βγαλμένων από τους χειρότερους εφιάλτες. Σκηνές που μια δεκαπενταετία πριν βλέπαμε να συμβαίνουν σε άλλες χώρες (που επίσης αντιμετώπιζαν την οικονομική κρίση) και δεν μπορούσαμε καν να τις αντιληφθούμε: Μπάτσοι να μπουκάρουν με πολιορκιτικούς κρυούς στα σπίτια λαϊκών οικογενειών, παρέα με εισαγγελείς και μεταφορικές εταιρείες και να πετάνε τον κόσμο έξω από τα σπίτια του από την μία μέρα στην άλλη. Είδαμε να γίνονται τέτοιου είδους επιδρομές ακόμα και σε σπίτια συνανθρώπων μας με αντικειμενικά προβλήματα υγείας που τους απέτρεπαν από το να ανταπεξέλθουν στις οικονομικές υποχρεώσεις τους.

Να μην μιλήσουμε φυσικά για τις κατασταλτικές επιχειρήσεις απέναντι σε όσους και όσες, αντιμετωπίζοντας τον βραχνά της αστεγίας, πήραν την κατάσταση στα χέρια τους και επέλεξαν να δώσουν ζωή σε άδεια και παρατημένα σπίτια, καταλαμβάνοντάς τα. Εκεί το Κράτος, μέσα και από τα φερέφωνά του, επιλέγει να μιλάει για το “παράνομο” αυτών των πράξεων, την μηδενική ανοχή στην “καταπάτηση της ιδιοκτησίας” και την πάταξη των καταληψιών, προωθώντας προφανώς την λογική πως, στο υπάρχον κρατικό – καπιταλιστικό σύστημα, είναι προτιμότερο ολόκληρα κτίρια να παραμένουν διαλυμένα και παρατημένα, πάρα να στεγάζουν ανθρώπους που το έχουν ανάγκη, όταν δεν διαμεσολαβεί κάποιο κέρδος για το Κεφάλαιο. Φυσικά, αυτό δεν είναι τυχαίο. Κράτος και Κεφάλαιο θέλουν με αυτόν τον τρόπο να αποτρέψουν την γενίκευση της πρακτικής της κατάληψης στέγης από την εργατική τάξη, μια πρακτική που κατά το παρελθόν οι καταπιεσμένοι/ες, η ίδια η εργατική τάξη, είχε οικειοποιηθεί οργανωμένα και συλλογικά σε διάφορα σημεία του πλανήτη.

Τέλος, το πρόσφατο περιστατικό με το ασανσέρ που έπεσε στο κενό στις ριμαγμένες και παρατημένες στο έλεος της φθοράς Φοιτητικές Εστίες Θεσσαλονίκης, όπου από τύχη δεν υπήρξε κάποιο θύμα, αναδεικνύει με τον καλύτερο τρόπο το πόσο υπολογίζει και επενδύει το Κράτος σε μια πολιτική “κοινωνικής πρόνοιας και στέγασης” : Οι φτωχοί/ες φοιτητές/τριες, που από ανάγκη και μόνο μένουν σε εκείνα τα επικίνδυνα και ανθυγιεινά κτίρια, αντιμετώπισαν την χλεύη των αρχών, το ξύλο από την αστυνομία και εν τέλει πλήρωσαν με συλλήψεις και δικαστήρια την διαμαρτυρία τους για την κατάσταση προς τον Πρύτανη του ΑΠΘ.

Η αλληλεγγύη και ο συλλογικός αγωνας τα όπλα μας!

Δεν είναι όμως όλα μαύρα. Η ελπίδα βρίσκεται πάντα στους συλλογικούς αγώνες! Τα τελευταία χρόνια είδαμε να ξεδιπλώνεται ένα μεγάλο κίνημα αλληλεγγύης από κομμάτια της εργατικής τάξης, οργανώσεις, σωματεία και συλλογικότητες, αλλά και από απλούς ανθρώπους, προερχόμενους από τα κατώτερα στρώματα, σε σχέση με το ζήτημα της στέγασης. Ανθρώπους που έβαλαν τα κορμιά τους μπροστά, σε μια πράξη υψίστης ταξικής αλληλεγγύης και κατάφεραν πολλές φορές να αποτρέψουν τους πλειστηριασμούς στις δικαστικές αίθουσες αλλά και τις εξώσεις στις ίδιες τις κατοικείες των συνανθρώπων τους, την ώρα που ένστολα και μη καθάρματα προσπαθούσαν να πετάξουν τις ζωές τους στο πεζοδρόμιο.

Επιπλέον, το τελευταίο διάστημα γίνεται προσπάθεια οργάνωσης – στην βάση σωματείου- από τους συμπολίτες μας που ζουν υπό τον βραχνά των ενοικίων και της συνεχούς, αχαλίνωτης αύξησής τους.

Από την μεριά μας, ως εργαζόμενοι/ες, ως κομμάτι της τάξης που βάλλεται από τις πιο αισχρές αντικοινωνικές πολιτικές Κράτους και Κεφαλαίου, αντιλαμβανόμενοι/ες ότι αύριο μπορεί να βρισκόμαστε εμείς σε αυτή την θέση, πρέπει να σταθούμε δίπλα στους συνανθρώπους μας που κινδυνεύουν να χάσουν τα σπίτια τους από τα αρπακτικά των funds και των τραπεζών.

Να αγωνιστούμε πλάι-πλάι, ώμο με ώμο, μαζί με το ταξικο κίνημα αλληλεγγύης που έχει δημιουργηθεί και να μην αφήσουμε ούτε ένα σπίτι της εργατικής τάξης να πέσει στα χέρια αυτών των αρπακτικών.

Ακόμη, να οργανωθούμε σε συλλογικές δομές, συνελεύσεις γειτονιάς και σωματεία, που θα μπλοκάρουν την ακραία αύξηση του κόστους στέγασης.

Γιατί η στέγη δεν πρέπει να είναι εμπόρευμα, αλλά αναφαίρετο δικαίωμα όλων μας!

Οριζόντια Κίνηση – Για την Αναρχία και τον Ελευθεριακό Κομμουνισμό

Κάτω τα χέρια από τους/τις αγωνιζόμενους/ες φοιτητές και φοιτήτριες!

Την Δευτέρα 7/10 ασανσέρ πέφτει στο κενό στο κτίριο των Γ’ φοιτητικών εστιών Θεσσαλονίκης. Από τύχη και μόνο δεν υπάρχει κάποιο άτομο στο εσωτερικό του, καθώς παρά την άθλια κατάσταση τους και τα χρόνια παράπονα των φοιτητ(ρι)ών προς τις υπεύθυνες αρχές, τα ασανσέρ όχι μόνο δεν επισκευάζονται, αλλά βρίσκονται κανονικά σε λειτουργία. Ανάλογη είναι και η εικόνα των υπολοίπων εστιών, που ρημάζουν παρατημένες στην μοίρα τους.

Η διαμαρτυρία των φοιτητ(ρι)ών στις υπεύθυνες αρχές την επόμενη ημέρα πέφτει κι αυτή στο κενό, όπως ακριβώς το ασανσέρ. Έτσι, μετά από γενική συνέλευση του Συλλόγου των Οικότροφων Φοιτητ(ρι)ών των Εστιών Θεσσαλονίκης αποφασίζεται παρέμβαση διαμαρτυρίας στον Πρύτανη του ΑΠΘ για σήμερα, Πέμπτη. Η παρέμβαση αυτή αντιμετωπίζεται με χλευασμό από τον Πρύτανη, που αρνείται να αναλάβει οποιαδήποτε ευθύνη για τις άθλιες συνθήκες στις φοιτητικές εστίες και να δεσμευτεί για την επισκευή των ασανσέρ, που ήταν ουσιαστικά το αίτημα των φοιτητ(ρι)ών.

Σύντομα ακολουθεί εισβολή της αστυνομίας στην Παλιά Φιλοσοφική όπου και βρίσκονταν οι φοιτητ(ρι)ες με τον Πρύτανη. Η αστυνομία τους επιτίθεται βίαια και συλλαμβάνει 5 εξ αυτών – ανάμεσα τους και ένα μέλος της ομάδας μας. Στους/στις συλληφθέντες/είσες αποδίδονται κατηγορίες πλημμεληματικού χαρακτήρα για παράνομη κατακράτηση, παράνομη βία, διατάραξη κοινής ειρήνης και απείθεια. Με λίγα λόγια, οι φοιτητ(ρι)ες που αποπειράθηκαν να διαμαρτυρηθούν για τις άθλιες συνθήκες διαβίωσης τους και το γεγονός ότι από τύχη και μόνο δεν υπήρξε κάποιο θύμα στις εστίες, όχι απλά κατέληξαν να τρώνε ξύλο από την αστυνομία, αλλά κατηγορούνται οι ίδιοι/ες για βίαιες ενέργειες!

Εμείς ξέρουμε ότι πραγματική βία είναι η κοινωνική και οικονομική εξαθλίωση, η ιδιωτικοποίηση των πάντων, η κατάρρευση κάθε δημόσιας δομής πρόνοιας, η φτώχεια, η ανεργία. Αυτή την βία βιώνουν καθημερινά – και αναμένεται να βιώσουν ακόμη περισσότερο στο μέλλον ως εργαζόμενοι/ες- οι εστιακοί/ες φοιτητ(ρι)ες που, προκειμένου να καταφέρουν σπουδάσουν, αναγκάζονται να ζουν σε πραγματικά απαράδεκτες, ανθυγιεινές και επικίνδυνες συνθήκες, στον βωμό της υποτίμησης της δημόσιας εκπαίδευσης και των υποδομών. Και όταν αποφασίζουν να κάνουν κάτι για αυτό, δέχονται και την φυσική βία, αυτή των τραμπούκων του κράτους και του κεφαλαίου, των μπάτσων.

Από την μεριά μας στεκόμαστε αδιαπραγμάτευτα δίπλα στους/στις οικότροφους/ες φοιτητ(ρι)ες των εστιών, ως ένα από τα πιο έντονα βαλλόμενα κομμάτια της τάξης μας. Τα αιτήματά τους είναι αιτήματα της τάξης μας και ο αγώνας τους, δικός μας αγώνας.

Στεκόμαστε δίπλα στους/στις συλληφθέντες/είσες και απαιτούμε την παύση κάθε δίωξης απέναντι τους.

Καλούμε σε συγκέντρωση αλληλεγγύης αύριο, Παρασκευή 11/10, στις 10πμ στα Δικαστήρια Θεσσαλονίκης

Οριζόντια Κίνηση – Για την Αναρχία και τον Ελευθεριακό Κομμουνισμό

Αλληλεγγύη στην μαχόμενη εργατική τάξη!

Την εποχή που Κράτος και Κεφάλαιο πραγματοποιούν την πιο σκληρή επίθεση στα εργατικά και κοινωνικά δικαιώματα, την εποχή της ακραίας φτωχοποίησης όλο και μεγαλύτερων κομματιών της κοινωνίας, την εποχή των απολύσεων, των ιδιωτικοποιήσεων των πάντων, των πλειστηριασμών πρώτης κατοικίας και της ακραίας ανόδου του κόστους στέγασης, την εποχή της ακρίβειας και της ανέχειας, ο αγώνας μεγάλων κομματιών της οργανωμένης εργατικής τάξης μας δείχνει τον δρόμο και μας γεμίζει με ελπίδα!

Δύο από τους κλάδους που έχουν πρωταγωνιστήσει το τελευταίο διάστημα με τον ανυποχώρητο αγώνα για τα δικαιώματά τους είναι αυτοί των διανομέων/delivery (ιδίως στην efood και την wolt) και των εργαζομένων στα τηλεφωνικά κέντρα (ιδίως σε πολυεθνικές εταίρες κολοσσούς όπως η Teleperformance).

Στον κλάδο των διανομέων, οι εργαζόμενοι/ες συνεχίζουν τις διεκδικήσεις τους για υπογραφή συλλογικής σύμβασης εργασίας με ουσιαστικές αυξήσεις για όλους και όλες, την κατάργηση των “στόλων”, την θέσπιση ίσων δικαιωμάτων για τους/τις συναδέλφους/ισσες τους που εργάζονται ως “freelancers” στην αμοιβή, την ασφάλιση, και στα Μέσα Ατομικής Προστασίας, καθώς και την παροχή επιδόματος ανθυγιεινής εργασίας σε κάθε εργαζόμενο/η. Για όλα τα παραπάνω, οι εργαζόμενοι/ες σε efood και Wolt καλούν σε πανελλαδική απεργία, την Παρασκευή 11/10.

Στον κλάδο των εργαζομένων στα call centers, από τη αρχή της φετινής χρονιάς είχαμε μπαράζ απεργιακών κινητοποιήσεων που έβγαλαν χιλιάδες κόσμου στους δρόμους, με μια σειρά από αιτήματα που αφορούν τις ανύπαρκτες συλλογικές συμβάσεις εργασίας, τις ουσιαστικές αυξήσεις στους μισθούς, ενάντια στην επισφάλεια/αναλωσιμότητα που αποτελεί τον κανόνα στον κλάδο, καθώς και ενάντια στo ειδικό αντιμεταναστευτικό καθεστώς εργασίας χιλιάδων εργαζομένων προερχόμενων από χώρες εκτός Ε. Ε., οι οποίοι/ες κινδυνεύουν με τον μπαμπούλα της απέλασης εάν απολυθούν, κάτι που τους/τις καθιστά ομήρους των εταιρειών. Ο αγώνας αυτός οδήγησε μάλιστα στην δημιουργία δύο επιχειρησιακών σωματείων σε εταιρίες που απασχολούν την πλειοψηφία των εργαζομένων του κλάδου, στην Webhelp και την Teleperformance.

Η τελευταία συγκεκριμένα δεν έχει σταματήσει τις αντεργατικές της πρακτικές ούτε λεπτό, αφού απολύει τους εργαζόμενους ανά δεκάδες ή τους μεταθέτει απλά αυθαίρετα σε άλλα project. Στην Θεσσαλονίκη η απόλυση του εργαζόμενου Σ. Σ. πάρθηκε πίσω μετά την κινητοποίηση των δυνάμεων του πανελλαδικού επιχειρησιακού σωματείου ΣΕΤΕΠ και της αλληλεγγύης των συναδέλφων/ισσών του της βάσης, ωστόσο η νέα του σύμβαση επιφέρει χαμένα μεροκάματα και δυσμενή μετάθεση των όρων εργασίας του.

Για αυτό τον λόγο καλείται συγκέντρωση διαμαρτυρίας έξω από τα γραφεία της Teleperformance (26ης Οκτωβρίου, Σφαγεία) την Πέμπτη 10/10, στις 5μμ.

Απο την μεριά μας, σαν Οριζόντια Κίνηση, σαν αναρχικοί και κυρίως σαν κομμάτι και οι ίδιοι της εργατικής τάξης, στεκόμαστε στο πλάι του μαχόμενου προλεταριάτου. Ως ελάχιστη ένδειξη της αλληλεγγύης μας αναρτήσαμε πανό που κοινοποιούν τις δύο κινητοποιήσεις σε κεντρικά σημεία της πόλης.

Κάτω τα χέρια από την τάξη μας!

Άμεση ικανοποίηση των αιτημάτων των εργαζομένων στους κλάδους των διανομέων και των τηλεφωνικών κέντρων!

Οριζόντια Κίνηση – Για την Αναρχία και τον Ελευθεριακό Κομμουνισμό

Το Σάββατο 21/9 στο Α.Τ. Αγίου Παντελεήμονα ο 38χρονος εργάτης Μοχάμεντ Καμράν δολοφονείται από τους μπάτσους. Από την πρώτη στιγμή μπάτσοι και ΜΜΕ προσπαθούν να το συγκαλύψουν λέγοντας τερατώδη ψέματα. Το συγκεκριμένο αστυνομικό τμήμα ούτως ή άλλως έχει μακρά ιστορία σε βασανισμούς, ξυλοδαρμούς, βιασμούς κλπ.

Το περιστατικό αυτό αποτελεί ακόμα μία κρατική δολοφονία μετανάστη (μετά τις δολοφονίες στα υπόλοιπα ατ, στα σύνορα και στις θάλασσες) και συνδέεται άμεσα με την άνοδο της ακροδεξιάς και με τις ρητορικές μίσους που είναι διάχυτες στην κοινωνία. Με άλλα λόγια με τον κοινωνικό εκφασισμό που δημιουργείται και συντηρείται από το κράτος και το κεφάλαιο σε μία περίοδο φτώχιας, εξαθλίωσης και με ορατό το ενδεχόμενο ενός γενικευμένου διακρατικού πολέμου.

Αυτές οι ρητορικές αποτελούν δηλαδή, ακόμα μια προσπάθεια κράτους και παρακράτους να αποπροσανατολίσει την κοινή γνώμη από τα πραγματικά προβλήματα που αφορούν την τάξη μας, όπως το ότι δουλεύουμε για ψίχουλα, το ότι μας διώχνουν από τα σπίτια μας για μερικά χιλιάρικα ενώ τα πολιτικά κόμματα και οι μεγάλες εταιρίες έχουν χρέη δισεκατομμυρίων ευρώ, το ότι το σούπερ μαρκετ και η ενέργεια είναι οι ακριβότερες σε ολόκληρη την ευρώπη.

Από την μεριά μας οφείλουμε να αντισταθούμε σε αυτή την βαρβαρότητα και να αντεπιτεθούμε. Να τσακίσουμε τον φασισμό και τις φασιστικές ρητορικές τόσο στον δρόμο όσο και στις συνειδήσεις των ανθρώπων. Να αντιληφθούμε σαν τάξη ποια είναι τα συμφέροντα μας και ότι μόνο ενωμένοι μπορούμε να τα διεκδικήσουμε. Να χτίσουμε ουσιαστικές σχέσεις αλληλεγγύης και ισότητας μεταξύ μας και να συζητήσουμε μεταξύ μας για το πως θα φτάσουμε σε έναν κόσμο ελευθερίας, ισότητας και αλληλεγγύης.

ΝΑ ΜΗΝ ΣΥΝΗΘΙΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ

ΠΟΡΕΙΑ 26.9 ΣΤΙΣ 21:00 ΚΑΜΑΡΑ

Στηρίζουμε το μπλοκ του Stop War On Migrants

Οριζόντια Κίνηση – Για την Αναρχία και τον Ελευθεριακό Κομμουνισμό