Πέντε δολοφονημένες εργάτριες στο εργοστάσιο της “Βιολάντα” στα Τρίκαλα

Να πάρουμε εκδίκηση για τις νεκρές της τάξης μας

Δευτέρα 26/1, 4πμ. Μια τεράστια έκρηξη σημειώνεται στο τμήμα παραγωγής του εργοστασίου της επιχείρησης μπισκότων “Βιολάντα” έξω από τα Τρίκαλα. Η έκρηξη είναι τόσο ισχυρή, που καταρρέει ολόκληρο κομμάτι του κτιρίου και ξεσπάει ανεξέλεγκτη φωτιά.

Αποτέλεσμα όλων των παραπάνω είναι ο θάνατος πέντε εργατριών και ο τραυματισμός δεκάδων ακόμη εργαζομένων.
Πέντε γυναίκες της τάξης μας δεν γύρισαν ποτέ στα σπίτια τους. Πέντε εργάτριες που αναγκάζονταν να δουλεύουν βραδινές βάρδιες, προκειμένου να έχουν χρόνο για τις οικογένειες και τα παιδιά τους – καθώς κάποιες από αυτές ήταν μητέρες – αλλά και για να μπορούν να τα βγάζουν πέρα οικονομικά.

Αμέσως μετά το δυστύχημα, ξεκίνησε το γνωστό τροπάρι των ΜΜΕ σχετικά με το ποσό καλή ήταν η εργοδοσία της Βιολάντα, πόσο πολύ είχε επενδύσει σε νέα τεχνολογικά μέσα, ότι ξεκίνησε σχεδόν από το μηδέν και πως “αποτελεί μια εταιρία πρότυπο για την ελληνική επιχειρηματικότητα”. Οι δε εργαζόμενες ήταν απλά “άτυχες”, θαρρείς και η έκρηξη ήταν κάποιο “θεόσταλτο” συμβάν ή δεν θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί.

Ψέματα. Σύμφωνα με τον πρόεδρο του Εργατικού Κέντρου Τρικάλων, οι αρμόδιες υπηρεσίες αντιμετώπιζαν κάθε είδους εμπόδιο στην προσπάθεια τους να ελέγξουν τις συνθήκες υγείας και ασφάλειας, τόσο στην “Βιολάντα”, όσο και σε άλλα εργοστάσια της περιοχής, κάτι που είχαν πολλάκις καταγγείλει δημόσια οι φορείς των εργαζομένων. Σύμφωνα με τις ίδιες πηγές, το κτίριο στο οποίο έγινε η έκρηξη δεν είχε ελεγχθεί από την επιθεώρηση εργασίας. Επίσης, όπως έγινε σύντομα γνωστό, δεν λειτούργησε κάποιο πυροσβεστικό σύστημα ή σύστημα πυρασφάλειας, το οποίο θα μπορούσε να δώσει χρόνο στους/στις εργαζόμενους/ες να απομακρυνθούν.

Να το κάνουμε ξεκάθαρο: Καθόλου δεν μας αφορούν οι δακρύβρεχτες ιστορίες επαγγελματικής ανέλιξης των αφεντικών. Αν ξεκίνησαν φτωχοί και πλούτισαν “με τον ιδρώτα του πρόσωπο τους”. Αυτό που μας αφορά είναι πως γίναμε μάρτυρες ακόμη πέντε εργοδοτικών δολοφονιών. Τι σημασία έχουν άραγε οι “επενδύσεις στην τεχνολογία και την καινοτομία” όταν δεν λαμβάνονται καν τα απαραίτητα μέτρα προστασίας, υγείας και ασφάλειας στον χώρο εργασίας; Τι σημασία έχει για την τάξη μας η “ανάπτυξη της ελληνικής επιχειρηματικότητας” όταν ζούμε σε ένα σύστημα στο οποίο άνθρωποι αναγκάζονται να δουλεύουν τα βράδια προκειμένου να έχουν τον χρόνο να φροντίσουν τις οικογένειές τους, τα παιδιά τους, το πρωί;

Τα “εργατικά ατυχήματα” είναι εργοδοτικές δολοφονίες, καθώς στην συντριπτική τους πλειοψηφία θα μπορούσαν να είχαν αποφευχθεί με τα κατάλληλα μέτρα ασφαλείας. Δολοφονίες. Και θα το φωνάζουμε μέχρι να γίνει απολύτως κατανοητό. Το 2025 έκλεισε με 201 θανάτους εργαζομένων σε χώρους εργασίας και εκατοντάδες άλλους/ες τραυματίες. Η φετινή χρονιά ξεκινάει με τους χειρότερους οιωνούς. Οι θάνατοι αυτοί είναι η πιο ξεκάθαρη απόδειξη πως, μπροστά στα κέρδη των αφεντικών, οι ζωές των εργαζομένων δεν μετράνε.

Φυσικά, συνυπεύθυνο για τις δολοφονίες στους χώρους εργασίας είναι το Κράτος. Το διαχρονικό, σταδιακό ξήλωμα των εργατικών δικαιωμάτων, που κερδήθηκαν με αίμα και αγώνα, προς όφελος του Κεφαλαίου, μας έφερε τελικά και στην πρόσφατη νομοθέτηση της ίδιας της εξάντλησης των εργαζομένων, μέσα από τα 13ωρα και τις πλήρως “απελευθερωμένες”, ελαστικές σχέσεις εργασίας.

Επιπλέον, η ασυλία που παρέχεται στο Κεφάλαιο όταν παραβαίνει ακόμη και αυτούς τους άθλιους υπάρχοντες εργασιακούς νόμους, αυξάνει την ασυδοσία και την αίσθηση του απυρόβλητου στα αφεντικά.

Μόνο ένας τρόπος υπάρχει να σταματήσουν αυτές οι εργοδοτικές δολοφονίες. Μόνο ένας τρόπος υπάρχει να μην χρειάζεται κάθε λίγες ημέρες να θρηνούμε κι από έναν άνθρωπο της τάξης μας. Και αυτός ο τρόπος είναι η ολική ανατροπή του καταπιεστικού και εκμεταλλευτικού κρατικού-καπιταλιστικού συστήματος, που ιεραρχεί το ατομικό κέρδος πάνω από τις ζωές μας. Είναι η κοινωνική επανάσταση, η δημιουργία ενός κόσμου ισότητας, αλληλεγγύης, ελευθερίας: Της Αναρχίας και του Ελευθεριακού Κομμουνισμού.

Ενός κόσμου όπου η εργασία θα έχει ως μοναδικό σκοπό την κάλυψη των αναγκών και των επιθυμιών του συνόλου της κοινωνίας και όχι τον πλουτισμό μιας ισχνής μειοψηφίας, ενώ η πλειοψηφία δυσκολεύεται να επιβιώσει.

Αυτός ο κόσμος δεν θα έρθει από την μία μέρα στην άλλη. Δεν θα έρθει με εκλογές ή προσευχές. Θα έρθει με αγώνα συλλογικό και ταξικό. Όλοι και όλες οι εργαζόμενοι/ες οφείλουμε να παλεύουμε καθημερινά, από κάθε μετερίζι, στους χώρους της δουλειάς μας, μέσα από τα σωματεία μας και τις ταξικές και πολιτικές μας οργανώσεις, για την καλυτέρευση των συνθηκών εργασίας, για την απαραίτητη ασφάλεια και υγιεινή, για λιγότερες ώρες δουλειάς και για καλύτερους μισθούς. Μέσα από τους ταξικούς αγώνες συνειδητοποιούμε την συλλογική μας δύναμη ως εργαζόμενοι/ες, κατανοούμε πως το Κεφάλαιο δεν είναι ανίκητο, καθώς βασίζεται στην δική μας εκμετάλλευση για να συνεχίσει την αναπαραγωγή του.

Αγωνιζόμενοι/ες συλλογικά και αλληλέγγυα, χτίζουμε τις δομές και τις συνθήκες που θα μας επιτρέψουν να ζήσουμε σε έναν καλύτερο, πιο ελεύθερο και πιο δίκαιο κόσμο.