Νεκρός 27χρονος εργάτης στο Εργοτάξιο του Ελληνικού
Το Κράτος νομοθετεί την εξάντληση
Το Κεφάλαιο δολοφονεί
Το Σάββατο 6/12 ένας ακόμη άνθρωπος της τάξης μας έχασε τη ζωή του στον βωμό του κέρδους των αφεντικών.
Ο Άχμεντ Γκολάμπ, ένας 27χρονος εργαζόμενος στο Εργοτάξιο του project στο Ελληνικό, συγκεκριμένα στο Εργοτάξιο Little Athens, έπεσε από μεγάλο ύψος με αποτέλεσμα τον θάνατό του.
Το συγκεκριμένο project έχει αναλάβει η Lamda Development του Ομίλου Λάτση, μέσω της θυγατρικής της Lamda CBU.
Όπως αναφέρουν και οι συνάδελφοι του νεκρού εργάτη, αυτή είναι η δεύτερη ζωή που χάνεται στο Ελληνικό μέσα σε λίγες ημέρες, καθώς στις 29/11 είχαμε ακόμη έναν νεκρό. Επίσης, νωρίτερα μέσα στην χρόνια, στις 11 Ιουλίου, εργάτες έπεσαν από σκαλωσιά, εκ των οποίων οι 3 τραυματίστηκαν σοβαρά ενώ στις 24 Μαρτίου ένας 57χρονος εργάτης έπεσε σε φρεάτιο 9 μέτρων, πάλι με αποτέλεσμα σοβαρό τραυματισμό.
17 χρόνια συμπληρώνονται φέτος από την εν ψυχρώ δολοφονία του 15χρόνου αναρχικού μαθητή Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου απο τον μπάτσο Κορκονέα στα Εξάρχεια. Τα γεγονότα της βραδιάς είναι γνωστά σε όλους/ες.
Την δολοφονία του Αλέξη ακολούθησε η μεγαλύτερη κοινωνική εξέγερση στην σύγχρονη ιστορία του τόπου. Χιλιάδες νεολαίοι, εργαζόμενοι/ες, φοιτητές και φοιτήτριες, αλλά και μαθητές/τριες, εκμεταλλευόμενοι και καταπιεσμένες κάθε ηλικίας ξεχήθηκαν από τα τσιμεντένια τους μητροπολιτικά κελιά για να ζητήσουν εκδίκηση για το αίμα που κύλησε και να αποδόσουν την δικαιοσύνη που μόνο της Γης οι κολασμένοι ξέρουν να αποδίδουν: Μακριά από τις δικαστικές αίθουσες και τα έδρανα των αστών. Εκει που η τάξη μας και η νεολαία δολοφονείται καθημερινά: Στους δρόμους.
Η εισαγωγή και καθιέρωση των πλατφορμών στον κλάδο του delivery, ειδικά μετά τα χρόνια της πανδημίας, μετέτρεψε την ήδη επισφαλή εργασία των διανομέων (μαύρη εργασία χωρίς ατομικά μέσα προστασίας, χαμηλές αποδοχές) σε πλήρως εντατικοποιημένη εργασία όπου δεν υπάρχουν «νεκροί χρόνοι» και όπου ένας διανομέας πρέπει να είναι συνεχώς πάνω στο τιμόνι 8+ ώρες. Όσοι γνωρίζουν την κατάσταση του οδικού δικτύου αλλά και της κυκλοφοριακής συμφόρησης σε μία πόλη όπως η Θεσσαλονίκη αντιλαμβάνονται εύκολα πόσο κουραστική μπορεί να είναι αυτή η κατάσταση.
Σε αυτή την μετάβαση έπαιξαν καθοριστικό ρόλο οι σχετικά υψηλές αμοιβές και τα πλήρη εργασιακά δικαιώματα που πρόσφεραν οι εταιρίες αυτές, τα οποία δεν προσφέρονταν σχεδόν σε κανένα κατάστημα παλιότερα. Ωστόσο, από την στιγμή που 2-3 εταιρίες μονοπώλησαν την διανομή φαγητού και όχι μόνο, η κατάσταση έγινε ακόμα χειρότερη. Η μετατροπή της μισθωτής εργασίας σε πλήρως ελαστική εργασία χωρίς δικαιώματα (ή αλλιώς freelancing) έγινε το νέο καθεστώς και δυστυχώς βρήκε πολλούς διανομείς θετικούς, διότι στην αρχή οι εταιρίες (κυρίως efood και wolt), προκειμένου να προμοτάρουν αυτή την νέα μορφή εργασίας, παρείχαν γενναίες αποδοχές, οι οποίες, όπως αποδείχτηκε στην συνέχεια, ήταν μια φούσκα.
Αγώνας ενάντια σε Κράτος, Καπιταλισμό, Πατριαρχία.
Η 25η Νοέμβρη είναι καθιερωμένη ως Διεθνής Ημέρα για την Εξάλειψη της Έμφυλης Βίας. Η ημερομηνία αφορά τον βασανισμό και την κρατική δολοφονία των τριών αδερφών Μιραμπάλ (γνωστές ως Las Mariposas/Οι Πεταλούδες), αγωνιστριών ενάντια στο σκληρό δικτατορικό καθεστώς του Ραφαέλ Τρουχίγιο στην Δομινικανή Δημοκρατία το 1960.
Ως Οριζόντια Κίνηση, τιμούμε τους αγώνες των γυναικών και των θηλυκοτήτων ενάντια στην έμφυλη καταπίεση και στηρίζουμε τις διαδηλώσεις της 25ης Νοέμβρη. Θεωρούμε ωστόσο πως ο αγώνας ενάντια στην έμφυλη βία, την Πατριαρχία, δεν εξαντλείται σε επίσημα θεσμοθετημένες ημέρες μνήμης, μέσα σε ένα σύστημα που καμώνεται πως νοιάζεται για την καταπίεση και την εκμετάλλευση, ενώ ταυτόχρονα τις αναπαράγει. Ο αγώνας ενάντια στην Πατριαρχία είναι παράλληλος και αδιαχώριστος με τον αγώνα ενάντια σε κάθε είδους καταπίεση και εκμετάλλευση. Είναι καθημερινός και λαμβάνει χώρα σε κάθε κοινωνικό πεδίο όπου αναπαράγονται οι έμφυλες διακρίσεις: Στους χώρους εργασίας, στα σχολεία και τις σχολές, στις γειτονιές, μέσα, στις παρέες μας, τις ομάδες και τις οργανώσεις μας, στα ίδια μας τα σπίτια.
Τα Πολυτεχνεία του χθες φωτίζουν τους αγώνες του σήμερα
52 χρόνια έχουν περάσει από την εξέγερση του Πολυτεχνείου και καλούμαστε ως αναρχικοί/ές για μία ακόμη φόρα να τιμήσουμε τους/τις νεκρούς/ες, συνεχίζοντας τον αγώνα τους και επανανοηματοδοτώντας τον στο σήμερα. Καλούμαστε επίσης να τιμήσουμε τους/τις αναρχικούς/ές του Νοέμβρη του 73΄ που εκείνες τις κρίσιμες ημέρες πάλεψαν και ανέδειξαν τα πιο σημαντικά μας προτάγματα με τα συνθήματα: “ΚΑΤΩ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ” και “ΚΑΤΩ Η ΕΞΟΥΣΙΑ”, που αναρτήθηκαν στα κάγκελα και έβαψαν τους τοίχους του Πολυτεχνείου Αθηνών.
Το διάστημα πριν και μετά την ψήφιση του νέου αντεργατικού νόμου πραγματοποιήσαμε μοιράσματα του κειμένου μας που αναλύει την νέα πραγματικότητα στο εργασιακό πεδίο και προτρέπει σε κινητοποίηση της τάξης μας και συλλογικό αγώνα. Τα κείμενα μοιράστηκαν πόρτα-πόρτα, καθώς και σε καταστήματα εστίασης και περαστικούς στην γειτονιά της Άνω Τούμπας.
Ακόμη κι αν ο νόμος ψηφίστηκε, είναι καθήκον μας να παλεύουμε σε καθημερινή βάση, στους χώρους εργασίας μας αλλά και σε κάθε κοινωνικό πεδίο, ενάντια στην πρακτική εφαρμογή του και στην χειροτέρευση των όρων εργασίας που επιφυλάσσει για την τάξη μας.
Μόνο μέσα από την οργάνωση μας στους συλλογικούς φορείς της τάξης μας – σωματεία, εργατικές ομάδες, ταξικά σχήματα- αλλά και στους πολιτικούς μας σχηματισμούς, με τον συλλογικό μας αγώνα, μπορούμε να αντιστρέψουμε την κατάσταση και να αμφισβητήσουμε την κυριαρχία του Κεφαλαίου και του Κράτους επάνω στις ζωές μας.
Τσακίζουμε τον ρατσισμό, τον ναζισμό, τον κοινωνικό εκφασισμό
Ενάντια στην διαίρεση της τάξης μας με βάση το έθνος, την φυλή, την θρησκεία, το φύλο, τη γλώσσα, απαντάμε με αντιφασισμό και ταξική αλληλεγγύη
Στηρίζουμε το κάλεσμα της Ανοιχτής Αντιφασιστικής Συνέλευσης Αλληλεγγύης στους/στις Μετανάστ(ρι)ες για την αντιφασιστική πορεία στο Ωραιόκαστρο, αυτό το Σάββατο 10/1 στις 13:00, με σημείο συνάντησης το Κονταξοπούλειο (πάρκινγκ)
Αναδημοσιεύουμε το κείμενο και την αφίσα του Καλέσματος:
Στην Γάζα ΣΥΝΕΧΙΖΕΙ να χτυπάει του κόσμου η καρδιά!
Η έφοδος των σιωνιστών φασιστών στα πλοία του Global Sumud Flotilla, η απαγωγή, φυλάκιση και κακομεταχείριση των ακτιβιστών που μετέφεραν την ανθρωπιστική βοήθεια προς την Γάζα, δεν είναι παρά το κερασάκι στην τούρτα της θηριωδίας που διαπράττει το Κράτος του Ισραήλ ενάντια στον Παλαιστινιακό λαό τα τελευταία δύο χρόνια.
Ο νέος αντεργατικός νόμος της υπουργού Κεραμέως, που πρόκειται να τεθεί σύντομα προς ψήφιση, έρχεται να προστεθεί σε μια μακριά αλυσίδα νομοθετημάτων που έχουν ως στόχο την απορρύθμιση κάθε μορφής εργατικής προστασίας. Από τους αντεργατικούς νόμους όλων των προηγούμενων κυβερνήσεων έως και τους τελευταίους (Χατζηδάκη, Γεωργιάδη, Κεραμέως) η επίθεση στα εργασιακά δικαιώματα είναι συνεχής και εντεινόμενη. Αυτοί οι νόμοι ακολουθούν μια στοχευμένη ταξική στρατηγική που επιτρέπει στα αφεντικά να αντλούν όλο και μεγαλύτερο κέρδος από την εργασία μας, με το κράτος να αναλαμβάνει τον ρόλο του θεσμικού προστάτη της εκμετάλλευσης, καταστέλλοντας οποιαδήποτε φωνή αντίδρασης.
Στις 21 Σεπτεμβρίου του 2018, ο Ζακ Κωστόπουλος, γκέι, οροθετικός, αγωνιστής για τα ανθρώπινα δικαιώματα, αρθρογράφος και ντραγκ περφόρμερ με το όνομα Zackie Oh, αναζητώντας βοήθεια ήδη από την Πατησίων, προσπαθεί να εισέλθει στον φούρνο «Βενέτη», αλλά δεν του επιτρέπεται η είσοδος και καταλήγει σε κοσμηματοπωλείο στην οδό Γλάδστωνος στην Ομόνοια, όπου και εγκλωβίζεται.
Ο ιδιοκτήτης του κοσμηματοπωλείου Ε. Δημόπουλος μαζί με τον Θ. Χορταριά, ιδιοκτήτη μεσιτικού γραφείου στη γειτονιά και γνωστό για τη σχέση του (μέλος και εκπρόσωπος τύπου) με την εθνικιστική οργάνωση «Πατριωτικό Μέτωπο», πετούν τον Ζακ μέσα από τη τζαμαρία και ξεκινούν να τον ξυλοκοπούν με αγριότητα μπροστά στα μάτια δεκάδων περαστικών που παραμένουν αμέτοχοι, παρά μόνο καλώντας το ΕΚΑΒ.
Στο σημείο που κείτεται αιμόφυρτος ο Ζακ φτάνουν 8 αστυνομικοί, οι οποιοι τον ξυλοκοπούν και αυτοί ενόσω βρίσκεται ήδη πεσμένος στο έδαφος και τραυματισμένος. Αργότερα διακομίζεται νεκρός και δεμένος ακόμα με χειροπέδες από ασθενοφόρο του ΕΚΑΒ χωρίς προσπάθεια ανάνηψης, μετά από σειρά άγριων χτυπημάτων.
Μετά την δολοφονία του Ζακ, σύσσωμα τα ΜΜΕ σπεύδουν να τον χαρακτηρίσουν ως ληστή ή ως τοξικοεξαρτημένο, προσπαθώντας να δικαιολογήσουν το λιντσάρισμά του από τους ιδιοκτήτες και τους αστυνομικούς.
