Από την συμμετοχή της ομάδας μας στην σημερινή (25/1) συγκέντρωση και πορεία της πανελλαδικής ημέρας δράσεων για τα Τέμπη, όπου σχηματίσαμε κοινό μπλοκ με τους συντρόφους και τις συντρόφισσες της Ελευθεριακής Πρωτοβουλίας Θεσσαλονίκης και της Αναρχικής Ομάδας Πυρανθός.
Όλοι και όλες στις διαδηλώσεις της 28ης Φλεβάρη.
Δικαίωση τώρα για τα 57 θύματα. Να μην αφήσουμε το Έγκλημα των Τεμπών να ξεχαστεί.
Το δίκιο θα κριθεί στους δρόμους
Και όχι μέσα σε δικαστικές αίθουσες και στην Βουλή.
Η Κοινωνική Δικαιοσύνη κερδίζεται στους δρόμους
… Και όχι μέσα από δικαστήρια, κόμματα και ηγέτες.
Σχεδόν τρία χρόνια έχουν περάσει από το μεγαλύτερο κρατικό/καπιταλιστικό έγκλημα της σύγχρονης εποχής στην χώρα, το έγκλημα στα Τέμπη, που κόστισε την ζωή σε 57 συνανθρώπους μας.
Σχεδόν τρία χρόνια μετά, καμία ευθύνη δεν έχει αποδοθεί στους πραγματικούς υπαίτιους αυτής της τραγωδίας, που δεν είναι άλλοι από το πολιτικό προσωπικό της χώρας, εκείνους που βρίσκονταν στις καίριες θέσεις ευθύνης που θα μπορούσαν να είχαν αποτρέψει αυτό το έγκλημα, αλλά και το Κεφάλαιο, δηλαδή τις ιδιωτικές εταιρίες οι οποίες, εν μέσω κρίσης, εξαγόρασαν για μια μπουκιά ψωμί τις δημόσιες υποδομές. Όλοι όσοι προτεραιοποίησαν το κέρδος έναντι της ασφάλειας και της ανθρώπινης ζωής. Κανέναν και καμιά δεν ξεγελάει η απόδοση ευθυνών ατομικά σε αποδιοπομπαίους τράγους, ακόμη κι αν έφεραν και οι ίδιοι κομμάτι της ευθύνης.
Η παρούσα κυβέρνηση, έως και πρόσφατα, αισθανόταν παντοδύναμη και έδειχνε να πιστεύει πως δεν χρειάζεται να απολογηθεί σε κανέναν και για τίποτα. Μετά και από την δεύτερη εκλογική της επικράτηση, το περίφημο “41%”, συνέχισε να προχωράει στα αντικοινωνικά της σχέδια με περίσσεια αλαζονεία και αναλγησία, στο σημείο που δεν δίσταζε καν να εμπαίζει τους συγγενείς των θυμάτων, να διατάζει το μπάζωμα του χώρου του εγκλήματος, να ψεύδεται σε σχέση με τους πραγματικούς λόγους και τις αληθινές αιτίες που οδήγησαν στο δυστύχημα.
Μετά τις περσινές μεγαλειώδεις διαδηλώσεις – τόσο της 26ης Γενάρη, όσο και της 28ης Φλεβάρη, οι οποίες συγκέντρωσαν πάνω από 2 εκατομμύρια ανθρώπους πανελλαδικά και πολλές χιλιάδες ακόμη σε διάφορες πόλεις σε όλον τον κόσμο- κάτι έδειξε να αλλάζει προς στιγμήν και στην κοινωνία αλλά και στην ίδια την κρατική διαχείριση.
Για κάποιο χρονικό διάστημα, όσο οι κοινωνικές μάζες βρίσκονταν στον δρόμο, η Κυβέρνηση κατάλαβε πως δεν είχε πια απέναντι της μια κοινωνία μουδιασμένη και ηττημένη, μετά από 15 – και βάλε- χρόνια κρίσης. Δεν είχε πια απέναντί της μια κοινωνία της οποίας τα πιο ενεργά κομμάτια προσπαθούσαν να συνέλθουν από το φιάσκο της σοσιαλδημοκρατίας και που πάσχιζαν να αντιμετωπίσουν ταυτόχρονα την ακραία καταστολή των ακροδεξιών πολιτικών της παρούσας κρατικής διαχείρισης. Είχε πλέον να αντιμετωπίσει την γενική κατακραυγή. Από εκεί που το Κράτος θεωρούσε ότι βρίσκεται στην στιγμή της απόλυτης κυριαρχίας του, ώστε να υπηρετήσει το Κεφάλαιο χωρίς καμία περίσπαση, οι εκατοντάδες χιλιάδες κόσμου που στάθηκαν στο πλευρό των συγγενών των θυμάτων και ζήτησαν δικαιοσύνη, φάνηκε προς στιγμήν να ταρακουνούν την σιγουριά των κυβερνώντων. Φάνηκε ξεκάθαρα πως ήταν λάθος τους να πιστεύουν ότι η παρούσα κατάσταση κοινωνικής αδράνειας μπορεί να συνεχιστεί υπέρ τους επ’ αορίστον.
Η κοινωνία μπορεί να είναι βαθιά καταρρακωμένη από την συνεχιζόμενη επίθεση και η εργατική τάξη για πολλά χρόνια διασπασμένη και διαιρεμμένη, αλλά κατέστη πλέον κοινώς κατανοητό – τουλάχιστον ανάμεσα σε όσους δεν είναι ποταποί τσανακογλείφτες της Κυβέρνησης και των αφεντικών – πως ένα τέτοιο έγκλημα δεν μπορεί και δεν πρέπει να μείνει αναπάντητο. Το συναίσθημα της οργής – που υφέρπει στο εσωτερικό της κοινωνίας εδώ και πολύ καιρό – έψαχνε διέξοδο να εκφραστεί.
Για αυτό τον λόγο, την περίοδο εκείνη πραγματοποιήθηκε μια οξεία επίθεση της Κυβέρνησης και των πληρωμένων φερεφώνων της απέναντι στους ίδιους τους συγγενείς των θυμάτων, αλλά και σε κάθε άνθρωπο που τους συμπαραστάθηκε ενεργά. Η προπαγάνδα έφτασε στα έσχατα επίπεδα κατασυκοφάντησης, ενώ επιστρατεύθηκαν και νέες τεχνικές παραχάραξης της αλήθειας (παραποιημένα Video κλπ).
Ταυτόχρονα, η Κυβέρνηση προσπάθησε να “τσιμεντώσει” το δικό της κοινό με αφίσες που καλούσαν τον κόσμο να μην κατέβει στις πορείες, ανασύροντας ακόμη και τους νεκρούς στο Μάτι για να πείσει πως όλα αυτά είναι μια σκευωρία προκειμένου να πέσει η – τόσο αγαπητή σε όλους – κυβέρνηση του Μητσοτάκη.
Ακόμη και μετά τις μαζικές περσινές διαδηλώσεις για τα Τέμπη, τις μεγαλύτερες σε όγκο στην σύγχρονη ιστορία της χώρας, η Κυβέρνηση παρίστανε πως δεν συνέβη τίποτα. Καμία αυτοκριτική, καμία κίνηση που να έδειξε έστω και την πιο στοιχειώδη θέληση για ανάληψη ευθύνης.
Δυστυχώς, στους μήνες που ακολούθησαν, το κίνημα των Τεμπών, δηλαδή οι εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι που βρέθηκαν στους δρόμους για να στηρίξουν τους συγγενείς που ζητούσαν δικαίωση, αποδυναμώθηκε.
Από την μία, αυτό ήταν αναπόφευκτο να συμβεί, καθώς υπήρχε έλλειψη οποιασδήποτε σταθερής δομής οργάνωσης – πέραν του Συλλόγου των Συγγενών των Θυμάτων και κάποιων πρωτοβουλιών νέων ανθρώπων. Επίσης, η σταδιακή ανάθεση της απόδοσης της “Δικαιοσύνης” (γενικά κι αόριστα) αποκλειστικά στην θεσμική οδό, δηλαδή στις δικαστικές αίθουσες, ποτέ δεν θα μπορούσε πραγματικά να αγγίξει την συστημική ρίζα του προβλήματος, καθώς η αστική “δικαιοσύνη” μόνο τυπικά είναι ανεξάρτητη και στην πραγματικότητα είναι πλήρως ελεγχόμενη, ειδικά στην Ελλάδα. Και σε γενικότερα πλαίσια όμως, μια τέτοιου είδους θεσμική αντίληψη περί της απόδοσης “δικαιοσύνης”, ουσιαστικά απομακρύνει την κοινωνία από την πραγματική ενασχόληση με το ζήτημα με όρους μαζικής και δυναμικής διεκδίκησης και την καθιστά απλό θεατή.
Επιπλέον, στην συγκεκριμένη περίσταση, το ίδιο το αίτημα της “Δικαιοσύνης” δεν απέκτησε ποτέ πολύ συγκεκριμένο περιεχόμενο, για αυτό άλλωστε και συσπείρωσε ανθρώπους κάθε κοινωνικής τάξης και πολιτικής απόχρωσης, οι οποίοι μπορεί να έχουν μεταξύ τους ριζικά αντίθετα ταξικά και κοινωνικά συμφέροντα και σε οποιαδήποτε άλλη στιγμή να βρίσκονταν στο απέναντι στρατόπεδο. Ήταν όμως ταυτόχρονα ενα αίτημα τόσο γενικό, ώστε να είναι εύκολο να ελεγχθεί και να βρει τα όριά του.
Από την άλλη, τα ριζοσπαστικά και επαναστατικά κινήματα δεν κατάφεραν να παρέμβουν ουσιαστικά σε αυτό το ζήτημα, να το συνδέσουν πολιτικά με την γενικότερη έλλειψη κοινωνικής δικαιοσύνης και να αναδείξουν τις βαθύτερες συστημικές αιτίες που οδήγησαν στο Έγκλημα. Παρά την συνεχή τους παρουσία στον δρόμο, πάρα τις εκατοντάδες εκδηλώσεις και την αμέριστη αλληλεγγύη που έδειξαν στους Συγγενείς, δεν φάνηκαν να μπορούν να καταστήσουν κυρίαρχα τα αντικαπιταλιστικά προτάγματα στον αγώνα αυτό, στον οποίο κυριάρχησε ένα αίσθημα εθνικής ενότητας και εναντίωσης στην παρούσα κυβέρνηση.
Δεν κατάφεραν δηλαδή, με λίγα λόγια, να καταστήσουν κοινό κτήμα των εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων που βρέθηκαν στον δρόμο – η πλειοψηφία των οποίων ντε φάκτο ανήκει στην τάξη μας- πως το ζήτημα δεν αφορά μόνο την συγκεκριμένη Κυβέρνηση ή μόνο συγκεκριμένα πολιτικά πρόσωπα. Κανείς δεν αμφιβάλλει βέβαια πως οι παρόντες διαχειριστές του Κράτους είναι οι πιο βαθιά βουτηγμένοι στα συμφέροντα, τις μίζες και τα πάρε-δώσε με την μαφία και το μαύρο κεφάλαιο. Φυσικά και έχουν κάνει τα πάντα για να καλύψουν τους “υμετέρους”. Φυσικά και είναι οι προτιμότεροι από το Κεφάλαιο διαχειριστές του συστήματος. Ωστόσο, το ζήτημα είναι πολύ βαθύτερο.
Το έγκλημα στα Τέμπη αναδεικνύει με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο το που οδηγούν οι ακραίες καπιταλιστικές πολιτικές της ιδιωτικοποίησης των πάντων, της υποβάθμισης κάθε δημόσιας υποδομής στον βωμό του κέρδους. Ακόμη και η ίδια η συγκάλυψη και το ζήτημα με τα παράνομα καύσιμα που μετέφερε το τρένο, μας δείχνουν τον ακραίο βαθμό του εναγκαλισμού του Κράτους με το (μαύρο ή μη) Κεφάλαιο και τα επίπεδα ποταπότητας στα οποία μπορεί να εκπέσει το πρώτο για να καλύψει το δεύτερο.
Αφού λοιπόν το ριζοσπαστικό και επαναστατικό κίνημα δεν κατάφερε να νοηματοδοτήσει επαρκώς τον αγώνα, άνοιξε ο δρόμος για την διαμεσολάβηση, την αντιπροσώπευση και την κομματικοποίησή του. Αν και πολλά από τα υπάρχοντα κόμματα του κοινοβουλίου φάνηκε ότι θα μπορούσαν να επωφεληθούν από την ενασχόλησή τους με το ζήτημα και τις σχέσεις τους με συγκεκριμένους εν των Συγγενών (Βελόπουλος, Κωνσταντοπούλου, Νίκη) εν τέλει εμφανίστηκε το (υπό ίδρυση) κόμμα Καρυστιανού, το οποίο προβάλει ως μοναδική του αξίωση την “κάθαρση” του πολιτικού συστήματος και την “τιμωρία των υπευθύνων”, δηλαδή των πολιτικών προσώπων που εμπλέκονται στο έγκλημα και τη συγκάλυψη. Η κυρία Καρυστιανού, της οποίας τον αγώνα για δικαίωση, από κοινού με τους υπόλοιπους συγγενείς, στήριξε εξαρχής το ριζοσπαστικό κίνημα, εμφανίζεται να μην έχει ξεκάθαρες θέσεις για όλα τα υπόλοιπα πολιτικά, κοινωνικά και κυρίως οικονομικά ζητήματα που μαστίζουν την πλειοψηφία της κοινωνικής βάσης και ιδίως την εργατική τάξη. Δηλώνει πως “υπερβαίνει” τον διαχωρισμό “Δεξιάς/Αριστεράς”, ενώ ταυτόχρονα έχει συσπειρώσει στο επιτελείο της προσωπικότητες της ακροδεξιάς, κάτι που αντανακλάται και σε διάφορες δηλώσεις της.
Όμως, ως ξεκάθαρο κρατικό/καπιταλιστικό έγκλημα, τα Τέμπη δεν είναι ξεκομμένα από τα λοιπά κοινωνικά και ταξικά ζητήματα, τα καθημερινά εγκλήματα πάσης φύσης: στους χώρους εργασίας (“εργατικά ατυχήματα”), στα υδάτινα και χερσαία σύνορα (δολοφονίες μεταναστ(ρι)ών), δεν είναι ξεκομμένα από τον πνιγμένο Θεσσαλικό Κάμπο και τα καμμένα δάση και σπίτια σε όλη την χώρα, από την Ρόδο μέχρι τον Έβρο. Δεν είναι ξεκομμένα από την φτώχεια και την ανεργία, μέσα σε ένα σύστημα που ιεραρχεί το κέρδος πάνω από την ανθρώπινη ζωή. Υπαίτιοι για όλα τα παραπάνω δεν είναι μονάχα συγκεκριμένα πολιτικά πρόσωπα τα οποία χρήζουν “τιμωρίας” και “κάθαρσης”, ούτε καν μονάχα η συγκεκριμένη κυβέρνηση όπως αναφέραμε και παραπάνω. Υπαίτιο είναι συνολικά το ίδιο το καπιταλιστικό σύστημα. Το Κράτος και το Κεφάλαιο.
Ένα σύστημα διεθνές, που στον μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό εγκληματεί παντού με παρόμοιους τρόπους και επηρεάζει τις ζωές όλων των ανθρώπων που βρίσκονται υπό την κυριαρχία του, όπως φανερώθηκε πρόσφατα και με το νέο πολύνεκρο σιδηροδρομικό δυστύχημα στην Ισπανία, χώρα στην οποία οι σιδηρόδρομοι άνοιξαν στον ιδιωτικό τομέα λίγα χρόνια πριν και που στην ιδιωτικοποίηση εμπλέκεται, τι περίεργο, η ίδια εταιρία που εξαγόρασε τα ελληνικά τρένα για μια μπουκιά ψωμί εν μέσω των μνημονίων, η Ιταλική Ferrovie dello Stato Italiane.
Μέσα σε αυτό το εκμεταλλευτικό Κρατικό-Καπιταλιστικό σύστημα, η απόδοση της “Δικαιοσύνης” δεν μπορεί να αφεθεί στα ελεγχόμενα αστικά δικαστήρια, αλλά ούτε και στα υπάρχοντα πολιτικά πλαίσια γενικότερα, δεν μπορεί να επέλθει μέσα από κοινοβουλευτικά κόμματα, ηγέτες και σωτήρες, όσο αντισυστημικό προφίλ κι αν παρουσιάζουν. Ακόμη και άνθρωποι με αγνές προθέσεις, όταν καταλήγουν να διεκδικούν την δικαίωση του αγώνα τους μέσω της εμπλοκής στο ίδιο το σύστημα που προκαλεί την δικιά και τον θάνατο, ουσιαστικά προδίδουν τον ίδιο τον σκοπό τους.
Ως αναρχικοί/ες δεν έχουμε αυταπάτες: Οι κοινωνικοί αγώνες κερδίζονται στους δρόμους, με την αλληλεγγύη και την αυτο-οργάνωση. Ακόμη κι αν επέλθει κάποιου είδους δικαστική δικαίωση ή πολιτική “κάθαρση” που θα αφορά το συγκεκριμένο έγκλημα στα Τέμπη, όσο οι συνθήκες που οδήγησαν σε αυτό παραμένουν ανέπαφες, τίποτα δεν εμποδίζει ένα νέο, παρόμοιο έγκλημα από το να συμβεί. Πραγματική δικαίωση για τα θύματα του εγκλήματος των Τεμπών σημαίνει την κατάργηση των όρων που το προκάλεσαν, ώστε να μην επαναληφθεί. Και μια τέτοια δικαίωση μπορεί να έρθει μόνο μέσα από την απόδοση πραγματικής κοινωνικής δικαιοσύνης, μέσα από τον συνολικό αγώνα για την κοινωνική επανάσταση, έναν κόσμο ισότητας και ελευθερίας. Έναν κόσμο χωρίς καταπιεστές και καταπιεζόμενους, εκμεταλλευτές και εκμεταλλευόμενους. Έναν κόσμο όπου το ιδιωτικό κέρδος δεν θα μπαίνει πάνω από τις ζωές μας, αφού δεν θα υπάρχει καν.
Οι νεκροί των Τεμπών περιμένουν. Αναμένουν δικαίωση. Και είναι καθήκον των ζωντανών να την αποδώσουν.
Όλοι και όλες στις διαδηλώσεις για τα Τέμπη, Κυριακή 25/1, 12.00, στο Άγαλμα του Βενιζέλου
(Σχηματίζουμε κοινό μπλοκ με τους συντρόφους και τις συντρόφισσες της Ελευθεριακής Πρωτοβουλίας Θεσσαλονίκης και της Αναρχικής Ομάδας Πυρανθός)
Τις πρώτες ώρες της 3ης του Γενάρη οι ΗΠΑ προέβησαν σε ιμπεριαλιστική επέμβαση στην Βενεζουέλα. Μέσω στρατιωτικής επιχείρησης της διαβόητης ομάδας Delta, έριξαν βόμβες σκοτώνοντας δεκάδες ανθρώπους και απήγαγαν τον πρόεδρο της χώρας Νικολάς Μαδούρο και την σύζυγο του Σίλια. Στην συνέχεια τους μετέφεραν στις ΗΠΑ, όπου και θα δικαστούν ως “ναρκοτρομοκράτες” σύμφωνα με το αμερικανικό “ένταλμα σύλληψης” που είχε εκδοθεί.
Μπορεί ο τρόπος που πραγματοποιήθηκε αυτή η επιχείρηση να είναι πρωτοφανής ως προς την αμεσότητα της εκτέλεσής της και τον μηδενικό δισταγμό που επέδειξε η κυβέρνηση Τραμπ απέναντι σε όποια επίφαση “διεθνούς δικαίου”, όμως η ιστορία των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων των ΗΠΑ στην Λατινική Αμερική κρατάει πάνω από έναν αιώνα. Οι ίδιες θεωρούν την περιοχή διαχρονικά ως τον “λαχανόκηπό” τους, για τον οποίο έχουν επιφυλάξει στον εαυτό τους το δικαιωμα να ελέγχουν την πολιτική και οικονομική πραγματικότητα, επιβάλλοντας κυβερνήσεις-μαριονέτες ή δικτατορίες, έτοιμες να υπερασπιστούν τα αμερικανικά συμφέροντα. Ταυτόχρονα, σε συνεργασία με τους τοπικούς άρχοντες που τοποθετούσαν, επί δεκαετίες επιτέθηκαν στα επαναστατικά και εργατικά κινήματα της περιοχής, με δεκάδες χιλιάδες νεκρούς/ες, φυλακισμένους/ες, βασανισμένους/ες και “εξαφανισμένους/ες”.
Είναι λοιπόν προφανές πως οι δικαιολογίες του Τραμπ περί “ναρκομαφίας” της Βενεζουέλας με αρχηγό τον Μαδούρο, δεν πείθουν κανέναν, ενώ τις διαψεύδουν μέχρι και επίσημα στοιχεία των ίδιων των ΗΠΑ, αλλά και πρόσφατες ευνοϊκές κινήσεις της ίδιας της κυβέρνησης απέναντι σε καταδικασμενους ναρκεμπόρους.
Η αλήθεια είναι πως οι λόγοι της επέμβασης είναι οικονομικοί και πολιτικοί. Από την μία, τα τεράστια κοιτάσματα πετρελαίου της χώρας, τα οποία δεν μπορούσε να εκμεταλλευτεί το αμερικάνικο κεφάλαιο λόγω της πολιτικής των εθνικοποίησεων στην Βενεζουέλα. Από την άλλη, οι οικονομικές και διπλωματικές σχέσεις της χώρας αυτής με κράτη ανταγωνιστικά προς τις ΗΠΑ (πχ η αγορά τεραστίων ποσοτήτων πετρελαίου απο την Κίνα και μάλιστα στο νόμισμα γουάν αντί του αμερικανικού δολαρίου).
Σε αυτή λοιπόν την περίοδο όξυνσης των διακρατικών και ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών, όπου τα αντίπαλα στρατόπεδα δείχνουν πως έχουν χαρακτεί για τα καλά, ο οικονομικός πόλεμος φουντώνει και οι “proxy” πολεμικές συγκρούσεις ανάμεσα στα μπλοκ αποτελούν πραγματικότητα, οι ΗΠΑ θέλησαν να “καθαρίσουν τον λαχανόκηπό τους” ξανά και να επιβάλουν και πάλι το περίφημο δόγμα Μονρόε στην περιοχή. Άλλωστε, πέρα από τις απειλές για επέμβαση και σε άλλα μη-φιλικά προς τις ίδιες κράτη (Κούβα, Κολομβία), ήδη έχουν στηρίξει με διαφορετικό τρόπο άλλες γειτονικές κυβερνήσεις της αρεσκείας τους, όπως τα δεκάδες δις δολάρια που παρείχαν πρόσφατα στην ακροδεξιά νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση Μιλέι για να την σταθεροποιήσουν, την ίδια ώρα που στο εσωτερικό των ΗΠΑ οι οικονομικές αντιθέσεις είναι τεράστιες. Σαν να μην έφτανε αυτό, η κυβέρνηση Τραμπ απειλεί με προσάρτηση ακόμη και περιοχών όπως η Γροιλανδία, που διοικητικά ανήκει στην Δανία, η οποία θεωρητικά αποτελεί σύμμαχο της!
Από μεριάς μας, ως αναρχικοί, αν και φυσικά δεν μπορούμε και δεν θέλουμε να στηρίξουμε καμία κυβέρνηση και κανένα κράτος, περισσότερο ή λιγότερο “δημοκρατικό” ή “λαϊκό”, στεκόμαστε καταφανώς ενάντια στην ιμπεριαλιστική αυτή επέμβαση των ΗΠΑ και σε κάθε τέτοιου είδους παρέμβαση “μεγάλων δυνάμεων” στα εσωτερικά τρίτων χωρών, όποιον μανδύα κι αν ενδύεται. Γνωρίζουμε πως οι επιπτώσεις τέτοιων επεμβάσεων είναι πάντα η φτώχεια, η πείνα, ο πόλεμος και ο θάνατος και πως αυτές επηρεάζουν κυρίως τα καταπιεσμένα και εκμεταλλευόμενα κομμάτια της κοινωνίας και όχι τις ελίτ. Οφείλουμε, μαζί με την τάξη μας, να οργανώσουμε τις δυνάμεις μας και να αγωνιστούμε ενάντια στον πόλεμο, τον ιμπεριαλισμό, τους εθνικισμούς, προς την κατεύθυνση της Κοινωνικής Επανάστασης.
Πιστεύουμε πως ο μοναδικός δρόμος αντίστασης για την εργατική τάξη και τους λαούς της Βενεζουέλας – αλλά και όλου του κόσμου – είναι η δική τους αυτενέργεια και αυτο-οργάνωση, η μαζική κινητοποίηση ενάντια σε κάθε επίδοξο δυνάστη. Οι λαοί και τα κινήματα της Λατινικής Αμερικής διαθέτουν πλούσια ιστορία αντίστασης, εξεγέρσεων και επαναστάσεων και γνωρίζουν πως να υπερασπιστούν τους εαυτούς τους απέναντι στον ιμπεριαλισμό αλλά και τις ντόπιες ολιγαρχίες, τους κατά καιρούς δικτάτορες και τους λοιπούς λακέδες του Κεφαλαίου.
Ως ελάχιστη ένδειξη αλληλεγγύης στην εργατική τάξη και τους λαούς της Βενεζουέλας, τοποθετήσαμε δύο πανό σε κεντρικά σημεία της πόλης.
Έξω οι ΗΠΑ από την Λατινική Αμερική
Αλληλεγγύη στον λαό της Βενεζουέλας
Ενάντια στον καπιταλισμό, τα κράτη, τους πολέμους, τον ιμπεριαλισμό
Για την Κοινωνική Επανάσταση
Κάλεσμα για στήριξη του μπλόκου στα Πράσινα Φανάρια (Θεσσαλονίκη), Κυριακή 21/12, 13.00
Τις τελευταίες εβδομάδες, αγρότες και κτηνοτρόφοι βρίσκονται στους δρόμους, αφουγκραζόμενοι τα ίδια προβλήματα που επικρατούν στον πρωτογενή τομέα και την ύπαιθρο σε όλη σχεδόν την Ευρώπη, και προβαίνουν σε αποκλεισμούς κομβικών υποδομών της χώρας (αυτοκινητόδρομοι, αεροδρόμια, λιμάνια), ασκώντας υλική και πολιτική πίεση, αφού οι μεταφορές αποτελούν ζωτικό κρίκο στην αλυσίδα παραγωγής/εφοδιασμού.
Το κράτος και τα ΜΜΕ (υπηρετώντας πιστά τα αφεντικά τους) από την πρώτη στιγμή, αναζητώντας τρόπους υπονόμευσης του αγώνα τους, τούς παρουσιάζουν συλλογικά ως επωφελημένους από τις επιδοτήσεις – ενώ στην πραγματικότητα τα μεγαλύτερα ποσοστά των επιδοτήσεων (~80%) αφορούν τους μεγαλογαιοκτήμονες και όχι τους αγρότες που καλλιεργούν μικρές εκτάσεις γης- επιχειρώντας να τους διασπάσουν, γιατί γνωρίζουν ότι όσο μένουν ενωμένοι, έχουν πραγματική δύναμη. Επιπλέον, τα παπαγαλάκια των ΜΜΕ, αφού είδαν ότι αυτές οι προσπάθειες δεν είχαν αποτέλεσμα, προσπάθησαν να στρέψουν την υπόλοιπη κοινωνία εναντίον των αγροτών απαξιώνοντας τον αγώνα και τα αιτήματά τους.
Την ίδια στιγμή, λοιπόν, που κάθε εβδομάδα ξεσπάει και ένα διαφορετικό σκάνδαλο στο οποίο η κυβέρνηση εμπλέκεται ενεργά, που σχεδόν όλα τα στελέχη της βρίσκονται βουτηγμένα από πάνω έως κάτω στον βούρκο της διαφθοράς, κλέβοντας τεράστια μερίδια απο τις ευρωπαϊκές επιδοτήσεις μαζί με ορισμένους βολεμένους – ορκισμένους ψηφοφόρους της οι οποίοι δεν είναι καν αγρότες (βλ σκανδαλο ΟΠΕΚΕΠΕ), την ίδια στιγμή που τα καρτέλ των τροφίμων, της ενέργειας, των υποδομών κλπ αλωνίζουν με την πλήρη στήριξη του κράτους, βλέπουμε αγρότες που αγωνίζονται να κατηγορούνται για εγκληματική οργάνωση, στοχοποιημένοι ακριβώς όπως συμβαίνει διαχρονικά με όσους και όσες μάχονται ενάντια σε αυτή την σαπίλα, που αποτελεί φυσική εξέλιξη του εκμεταλλευτικού συστήματος στο οποίο ζούμε.
Προφανώς, όλη αυτή η πορεία, της οποίας τα αποτελέσματα βλέπουμε τα τελευταία χρόνια, είναι μακρόχρονη και συνδέεται με ευρύτερες πολιτικές, τόσο ευρωπαϊκές όσο και διεθνείς. Από την είσοδο της Ελλάδας στην ΕΟΚ (την μετέπειτα ΕΕ) και την εφαρμογή της ΚΑΠ (Κοινή Αγροτική Πολιτική) άρχισε να χαράζεται αυτή η πορεία. Στην αρχή το καλά οργανωμένο σχέδιο λειτούργησε με το πρόσχημα της ενίσχυσης της αγροτικής παραγωγής και της αυτάρκειας, ωστόσο σχετικά γρήγορα διαπιστώθηκε ότι ο πραγματικός σκοπός ήταν διαφορετικός. Δεν μπορεί να ερμηνευθεί αλλιώς το γεγονός ότι η Ελλάδα, από εξαγωγική χώρα αγροτικών προϊόντων μετατρέπεται σε εισαγωγική. Δεν μπορεί να ερμηνευθεί διαφορετικά το γεγονός ότι η Ελλάδα εισάγει προϊόντα που μπορούν εύκολα να παραχθούν τοπικά, αλλά λόγω περιορισμών και ελέγχων μέσω διάφορων μέτρων (τα οποία όλες οι κυβερνήσεις ακολουθούσαν και ενίσχυαν πιστά) αλλά και των επιδοτήσεων που λειτουργούν ως εργαλείο πειθαναγκασμού, σταμάτησε να τα παράγει. Δεν μπορεί να ερμηνευθεί διαφορετικά το γεγονός ότι οι αγρότες μειώνονται συνεχώς τις τελευταίες δεκαετίες και αναγκάζονται να εγκαταλείψουν τους τόπους τους και τους κόπους μιας ζωής για ένα καλύτερο μέλλον.
Είναι πασιφανές, λοιπόν, ότι η ΚΑΠ (σε συνδυασμό με τις εγχώριες αγροτικές πολιτικές) δε στοχεύει στην αξιοποίηση των παραγωγικών δυνατοτήτων της χώρας, ούτε στην αυτάρκεια, αλλά εξυπηρετεί τα μεγάλα συμφέροντα ή αλλιως τα συμφέροντα της αγρο-διατροφικής βιομηχανίας (και όχι μόνο). Αρχικά αυτό συνέβη με τις επιδοτήσεις για αγροτικά μηχανήματα – που στην ουσία ήταν επιδοτήσεις προς την βιομηχανία που τα παρήγαγε- και τώρα μέσω της υποκριτικής ρητορικής περί πράσινης ανάπτυξης (που μόνο πράσινη δεν ειναι), η πολιτική αυτή έχει σκοπό να γεμίσει τεράστιες εκτάσεις γης με φωτοβολταϊκά, ανεμογεννήτριες κλπ, χωρίς κανέναν σεβασμό στις τοπικές κοινωνίες και χωρίς μέριμνα όσον αφορά τις περιβαλλοντικές καταστροφές που προκαλούν όλα αυτα τα έργα.
Επιπλέον στην ΚΑΠ ενυπάρχουν και τα συμφέροντα πχ. των μεγάλων χημικών βιομηχανιών, τα οποία θέτουν στο στόχαστρο τόσο το ίδιο το περιβάλλον, όσο και την ποιότητα των προϊόντων (βλ. συμφωνία για νέα μεταλλαγμένα προϊόντα).
Επομένως, αντιλαμβανόμαστε εύκολα ότι η πραγματικότητα διαφέρει πολύ από τη λάσπη που έχουν εξαπολύσει το Κράτος και τα φερέφωνα του εναντίον των αγροτών. Οι αγρότες και οι κτηνοτρόφοι βρίσκονται στους δρόμους γιατί η επιβίωσή τους απειλείται καθημερινά. Το κόστος παραγωγής αυξάνεται συνεχώς, ενώ οι τιμές πώλησης των προϊόντων τους παραμένουν σταθερές και οι επιδοτήσεις καθυστερούν ή κατανέμονται άνισα, προς όφελος των μεγαλοπαραγωγών. Την ίδια στιγμή οι τιμές των προϊόντων στα ράφια των σούπερ μάρκετ είναι 10 με 15 φορές υψηλότερες, εξαιτίας των μεσαζόντων και των τριγωνικών σχέσεων που προκύπτουν στο ενδιάμεσο. Παράλληλα, παραγωγοί μένουν απροστάτευτοι από φυσικές καταστροφές, οι οποίες πλήττουν τη γη και τα κοπάδια τους, όπως τα τελευταία χρόνια με τις πλημμύρες στη Θεσσαλία, τις φωτιές σε πολλά μέρη της επικράτειας και τις επιδημίες ευλογιάς και πανώλης. Σχετικά με τα παραπάνω, ακόμα δεν έχει δοθεί καμία αποζημίωση, με αποτέλεσμα πολλοί αγρότες, κτηνοτρόφοι και μελισσοκόμοι να αναγκάζονται να παρατήσουν το επάγγελμά τους ή να πουλήσουν την γη τους σε μεγαλοπαραγωγούς.
Με βάση τα παραπάνω γίνεται σαφές ότι η συντριπτική πλειοψηφία αυτών που βρίσκονται στα μπλόκα είναι οι βιοπαλαιστές αγρότες και όχι οι μεγαλογαιοκτήμονες.
Σαν συμπέρασμα, λοιπόν, πιστεύουμε ότι ο αγώνας των αγροτών αποτελεί κομμάτι ενός συλλογικού αναχώματος που προσπαθεί να βάλει φρένο στις κυρίαρχες πολιτικές. Τις ίδιες πολιτικές που μας εξαθλιώνουν και μας φτωχοποιούν καθημερινά, που μας πετάνε από τα σπίτια μας, που μας αναγκάζουν να δουλεύουμε σε άθλιες εργασιακές συνθήκες, που δολοφονούν μετανάστες στα σύνορα, που βαφτίζουν εγκληματίες όσους και όσες αγωνίζονται για μια αξιοπρεπή ζωή, που μας ετοιμάζουν για πόλεμο για τα συμφέροντα του Κεφαλαίου.
Ως Οριζόντια Κίνηση, ως αναρχικοί/ές στηρίζουμε τον αγώνα των αγροτών, διότι αντιλαμβανόμαστε ότι η νίκη του αγώνα θα σήμαινε ταυτόχρονα ένα πλήγμα σε αυτό το αυταρχικό καθεστώς, δίνοντας θάρρος και έμπνευση σε όλους τους εργαζόμενους και τις καταπιεσμένες να αγωνιστούν για τις ανάγκες τους. Δίνοντας την ελπίδα για ένα διαφορετικό κόσμο όπου θα κυριαρχούν οι αξίες της ελευθερίας της ισότητας και της αλληλεγγύης και όχι οι καπιταλιστικές-ατομικιστικές αξίες που ευνοούν τον κοινωνικό κανιβαλισμό και τις θανατοπολιτικές που ακολουθούνται σήμερα στον βωμό του κέρδους.
Για έναν κόσμο όπου κανόνα θα αποτελεί η αρμονική συμβίωση όσων κατοικούν σε αυτόν χωρίς επίπλαστους διαχωρισμούς, Με βασικό γνώμονα τις δυνατότητες και τις ανάγκες μας.
Η αλληλεγγύη το όπλο των λαών, νίκη στα μπλόκα των αγροτών!
Δημοσιεύουμε τον χαιρετισμό που αποστείλαμε και διαβάστηκε στην χθεσινή (13/12) εκδήλωση παρουσίασης της ΦΕΑΝ (Φεντεραλιστική Ένωση Αναρχικών) στην Αθήνα.
“Σύντροφοι και συντρόφισσες καλησπέρα
Στέλνουμε αυτό το μήνυμα εκ μέρους της ομάδας “Οριζόντια Κίνηση – Για την Αναρχία και τον Ελευθεριακό Κομμουνισμό” (Θεσσαλονίκη) προκειμένου να χαιρετίσουμε την ίδρυση της νέας σας Οργάνωσης, της Φεντεραλιστικής Ένωσης Αναρχικών και να σας συγχαρούμε και επίσημα για την δημιουργία της.
Με αρκετούς/ες από εσάς έχουμε άλλωστε βρεθεί μαζί στον δρόμο αλλά και σε πολιτικές εκδηλώσεις και γνωρίζουμε πως μοιραζόμαστε κοινές θέσεις και αξίες.
Είναι μεγάλη η χαρά μας για την ίδρυση μιας νέας οργάνωσης της τάσης μας, του αναρχοκομμουνιστικού ρεύματος αλλά και του αναρχικού κινήματος γενικότερα, η οποία, εκτός των άλλων, αποτελεί ποιοτική αναβάθμιση της υπάρχουσας κατάστασης στο κίνημα και θέτει σε νέα βάση το ζήτημα της ενότητας και της οργάνωσης των αναρχικών, ενώ ανοίγει νέους δρόμους και δίνει νέες προοπτικές σε πολλούς συντρόφους και συντρόφισσες εκεί έξω.
Η ανάγκη για μια ενιαία οργάνωση των Αναρχικών Κομμουνιστών, με σφιχτές πολιτικές συμφωνίες και κοινά αποδεκτή από όλα τα μέλη στρατηγική, που να χωράει όσους και όσες ταυτίζονται με τα ιδανικά μας και ψάχνουν μια διέξοδο αγώνα, παραμένει επίκαιρη και αναγκαία, από την εποχή της διαμόρφωσης του κινήματος μας μέχρι και σήμερα. Ειδικά στις ημέρες μας, που η επίθεση κράτους και κεφαλαίου στους από-τα-κάτω οξύνεται καθημερινά με γοργούς ρυθμούς και ο απολυταρχισμός δείχνει να παίρνει κεφάλι σε πολλά σημεία του πλανήτη, είναι ανάγκη οι αναρχικοί και οι αναρχικές να βγουν μπροστά πιο οργανωμένα, με σχέδιο και όχι με αποσπασματική δράση. Να προτάξουν την προοπτική της Κοινωνικής Επανάστασης ως αντίβαρο στην ηττοπάθεια και την υποτιθέμενη απουσία εναλλακτικής στον καπιταλισμό και τα εξουσιαστικά προτάγματα της ηττημένης Αριστεράς.
Είναι μια ανάγκη που ιεραρχείται πολύ ψηλά, με γνώμονα την πιο αποτελεσματική παρέμβαση στην τάξη μας και την διάχυση των ελευθεριακών ιδανικών σε όλη την κοινωνία, μέσα από την δράση και την ενεργό, οργανική συμμετοχή στους αγώνες των καταπιεσμένων και εκμεταλλευόμενων.
Ελπίζουμε πως η ίδρυση της δικής σας οργάνωσης θα μας φέρει ένα βήμα πιο κοντά σε αυτή την προοπτική, όπως άλλωστε και οι ίδιοι/ες αναφέρετε στα ιδρυτικά σας κείμενα.
Ελπίζουμε να βρεθούμε σύντομα μαζί στους δρόμους του αγώνα.
Οργάνωση – Ανασύνταξη – Αντεπίθεση
Συντροφικούς χαιρετισμούς
Οριζόντια Κίνηση – Για την Αναρχία και τον Ελευθεριακό Κομμουνισμό”
Δεν ξεχνάμε – Δεν συγχωρούμε.
Για πάντα θα θυμόμαστε και δεν θα αφήσουμε ποτέ να ξεχαστεί πως ο ξυλοδαρμός του Βασίλη Μάγγου από μπάτσους έξω από τα δικαστήρια του Βόλου στις 14 Ιούνη του 2020, εν μέσω διαμαρτυρίας ενάντια στην καύση σκουπιδιών από το εργοστάσιο της ΑΓΕΤ – Lafarge, καθώς και ο πολύωρος βασανισμός του μέσα στο ΑΤ όπου μεταφέρθηκε από τα ανθρωπόμορφα τέρατα της αστυνομίας, προκάλεσε την ραγδαία όξυνση της κατάστασης της υγείας του και συντέλεσε στον θάνατο του λίγο καιρό αργότερα, στις 13 Ιουλίου του 2020.
Αυτή η υπόθεση δείχνει με τον πιο χαρακτηριστικό και τραγικό τρόπο το επίπεδο βίας στο οποίο είναι διατεθειμένο να καταφύγει το Κράτος προκειμένου να προστατεύσει τα συμφέροντα του Κεφαλαίου. Κάτι για το οποίο φυσικά και δεν αμφιβάλαμε ποτέ, καθώς ο θάνατος του Βασίλη, ενός αγωνιζόμενου νέου ανθρώπου της τάξης μας, δεν είναι δυστυχώς ο πρώτος και πιθανότατα ούτε και ο τελευταίος που έμμεσα ή άμεσα προκαλεί η κρατική βία και καταστολή.
Την Πέμπτη 11/12 εκδικάζεται στο Μικτό Ορκωτό Δικαστήριο Καρδίτσας σε βαθμό κακουργήματος η υπόθεση των βασανιστών μπάτσων του Βασίλη Μάγγου και δυνάμεις του ευρύτερου κινήματος καλούν σε συγκέντρωση αλληλεγγύης στις 9πμ.
Στεκόμαστε δίπλα στον αγώνα που δίνει η οικογένειά του για δικαίωση.
Κι ας μην νικήσουμε ποτέ θα πολεμάμε πάντα.
Continue reading Πανο & Ανακοινωση στηριξης στον αγωνα των διανομεων σε Efood και Wolt
