Δημοσιεύουμε το κάλεσμα της ομάδας μας καθώς και εικόνες από την Μικροφωνική-Συγκέντρωση που πραγματοποιήσαμε (18/2) έξω από την Επιθεώρηση Εργασίας (Τμήμα Επιθεώρησης Ασφαλείας και Υγείας στην Εργασία) από κοινού με τους συντρόφους και τις συντρόφισσες των ομάδων Ελευθεριακή Πρωτοβουλία Θεσσαλονίκης , Αναρχική Ομάδα Πυρανθός και Libertatia -συλλογικότητα για τον Ελευθεριακό Κομμουνισμό.
Η συγκέντρωση πραγματοποιήθηκε σχετικά με τις εκατοντάδες δολοφονίες εργατ(ρι)ών στους χώρους εργασίας τους.
Το 2025 μετρήσαμε, σύμφωνα με τους πιο μετριοπαθείς υπολογισμούς, 201 θανάτους εργατ(ρι)ών, ενώ μέσα στον πρώτο ενάμιση μήνα του 2026 έχουμε ήδη φτάσει τους 16 (χωρίς να μετράμε καν τα εκατοντάδες μη θανατηφόρα περιστατικά) με πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα τις 5 νεκρές εργάτριες στην βιομηχανία “Βιολάντα” στα Τρίκαλα.
Να οργανωθούμε στους χώρους εργασίας μας, στα σωματεία μας, στις γειτονιές μας.
Να στήσουμε ανάχωμα στην κρατική και καπιταλιστική βαρβαρότητα.
Να εκδικηθούμε για τους/τις νεκρούς/ες της τάξης μας
Η ανακοίνωση της ομάδας μας:
Δεν είναι ατυχήματα
Είναι εργοδοτικές δολοφονίες
ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΠΙΘΕΩΡΗΣΗ ΕΡΓΑΣΙΑΣ (ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ 110): ΤΕΤΑΡΤΗ 18/2, 12:00
Κάθε χρόνο όλο και περισσότεροι άνθρωποι της τάξης μας βρίσκουν τον θάνατο ή τραυματίζονται βαριά την ώρα της εργασίας τους. Το 2025 τα λεγόμενα “εργατικά ατυχήματα” έσπασαν κάθε ρεκόρ, καθώς ο αριθμός τους ξεπέρασε τα 200, σύμφωνα με τις πιο μετριοπαθείς μετρήσεις. Η νέα χρονιά ξεκίνησε με τους χειρότερους οιωνούς, καθώς μετράμε ήδη δεκάδες περιστατικά, με αποκορύφωμα τις 5 νεκρές εργάτριες στην βιομηχανία τροφίμων “Βιολάντα” στα Τρίκαλα.
Όμως αυτά που Κράτος, Κεφάλαιο και ΜΜΕ αποκαλούν “εργατικά ατυχήματα” δεν είναι τίποτε άλλο παρά εργοδοτικές δολοφονίες, καθώς στην συντριπτική τους πλειοψηφία θα μπορούσαν να είχαν αποφευχθεί. Δολοφονίες. Και θα το φωνάζουμε μέχρι να γίνει απολύτως κατανοητό. Τα ελλειπή μέτρα προστασίας, η παρακώλυση του έργου των αρμοδίων αρχών από το να πραγματοποιήσουν τους απαραίτητους ελέγχους σχετικά με την υγεία και την ασφάλεια στους χώρους εργασίας ή ακόμη και η συνεννόηση τους με την εκάστοτε εταιρία, προκειμένου να αποκρυφτούν οι όποιες παραβλέψεις, έρχονται να προστεθούν στα απάνθρωπα ωράρια και τους εργοδοτικούς εκβιασμούς για “αυξημένη παραγωγικότητα” υπό τον μπαμπούλα της απόλυσης. Όλα αυτά είναι κομμάτια του παζλ που οδηγεί στην εκτόξευση του αριθμού των λεγόμενων “ατυχημάτων”. Ανθρώπινες ζωές που χάνονται στον βωμό του κέρδους των εργοδοτών.
Φυσικά, συνυπεύθυνο για τις δολοφονίες στους χώρους εργασίας είναι το Κράτος. Το διαχρονικό, σταδιακό ξήλωμα των εργατικών δικαιωμάτων, που κερδήθηκαν με αίμα και αγώνα, προς όφελος του Κεφαλαίου, μας έφερε τελικά και στην πρόσφατη νομοθέτηση της ίδιας της εξάντλησης των εργαζομένων, μέσα από τα 13ωρα και τις πλήρως “απελευθερωμένες”, ελαστικές σχέσεις εργασίας. Η υποτιθέμενη δυνατότητα “επιλογής” και “άρνησης” των εργαζομένων στις επιπλέον ώρες εργασίας δεν είναι παρά ένα χοντροκομμένο ψέμα, αφού ο πέλεκυς της ανεργίας καραδοκεί.
Επιπλέον, η ασυλία που παρέχεται στο Κεφάλαιο όταν παραβαίνει ακόμη και αυτούς τους άθλιους υπάρχοντες εργασιακούς νόμους, αυξάνει την ασυδοσία και την αίσθηση του απυρόβλητου στα αφεντικά.
Σημαντικό ρόλο παίζουν πάντα και τα ΜΜΕ, που ξεπλένουν τους εργοδότες και πλασάρουν στην κοινωνία δακρύβρεχτες ιστορίες επαγγελματικής ανέλιξης των αφεντικών. Να το κάνουμε ξεκάθαρο: Καθόλου δεν μας αφορά το αν οι βιομήχανοι ξεκίνησαν φτωχοί και πλούτισαν “με τον ιδρώτα του προσώπου τους”. Αυτό που μας αφορά είναι πως γινόμαστε συνεχώς μάρτυρες νέων εργοδοτικών δολοφονιών. Τι σημασία έχουν άραγε οι “επενδύσεις στην τεχνολογία και την καινοτομία” όταν δεν λαμβάνονται καν τα απαραίτητα μέτρα προστασίας, υγείας και ασφάλειας στον χώρο εργασίας; Τι σημασία έχει για την τάξη μας η “ανάπτυξη της ελληνικής επιχειρηματικότητας” όταν ζούμε σε ένα σύστημα στο οποίο άνθρωποι αναγκάζονται να δουλεύουν 12 και 13 ώρες για να τα βγάλουν πέρα ή πρέπει να αναλαμβάνουν βραδινές βάρδιες προκειμένου να έχουν τον χρόνο να φροντίσουν τις οικογένειές τους, τα παιδιά τους, το πρωί;
Αυτή η κατάσταση δεν θα αλλάξει από μόνη της. Δεν θα αλλάξει με προσευχές ή με εκλογές. Προκειμένου οι άνθρωποι της τάξης μας να σταματήσουν να χάνουν άδικα τις ζωές τους στους χώρους εργασίας τους, θα πρέπει να εκλείψουν οι ίδιες οι συνθήκες που προκαλούν αυτές τις δολοφονίες. Θα πρέπει να ανατραπεί το σύστημα που ιεραρχεί το κέρδος πάνω από την ανθρώπινη ζωή. Αυτό όμως απαιτεί αγώνα. Επίμονο και πολυεπίπεδο.
Οφείλουμε ως εργαζόμενοι/ες, να παλεύουμε οργανωμένα σε κάθε χώρο δουλειάς για καλύτερες και ασφαλέστερες συνθήκες εργασίας, ανθρώπινους ρυθμούς, λιγότερες ώρες δουλειάς, καλύτερους μισθούς. Ενάντια στα αντεργατικά μέτρα, την επισφάλεια, την ελαστικοποίηση.
Ακόμη, αν θέλουμε να ζήσουμε σε έναν καλύτερο, πιο ελεύθερο κόσμο, οφείλουμε να παλέψουμε μεθοδικά και συνολικά για την χειραφέτηση της τάξης μας από το Κεφάλαιο, αλλά και την καταστροφή του καταπιεστικού μηχανισμού του Κράτους, καθώς και για την κατάργηση της καταπίεσης και της εκμετάλλευσης κάθε μορφής.
Γνωρίζουμε πολύ καλά πως μόνο όταν η ίδια η εργατική τάξη συνειδητοποιήσει την συλλογική της δύναμη θα καταφέρει να ανατρέψει το κρατικό-καπιταλιστικό σύστημα που σκορπάει την φτώχεια, τον πόλεμο και τον θάνατο. Να δημιουργήσει τις συνθήκες για την Κοινωνική Επανάσταση, που θα φέρει έναν κόσμο ειρήνης, αλληλεγγύης, ελευθερίας, ισότητας. Έναν κόσμο που το συλλογικό συμφέρον θα ιεραρχείται πάνω από το ατομικό κέρδος.