Κάθε εβδομάδα 4 νεκροί εργάτες. Κράτος και Κεφάλαιο οι μόνοι τρομοκράτες.

Στα πόσα “εργατικά ατυχήματα” πιστοποιείται το εργοδοτικό έγκλημα;

Το μεσημέρι της Δευτέρας 26/7 σημειώθηκε νέα έκρηξη σε εργοστάσιο, αυτή την φορά στα Εξαμίλια Κορινθίας. Ένας 67χρονος εργάτης έχασε την ζωή του, ενώ ακόμη ένας τραυματίστηκε και άλλοι 4 αντιμετωπίζουν σοβαρά αναπνευστικά προβλήματα.

Δεν ξεχνάμε πως, λίγες μόλις ημέρες πριν, την Πέμπτη 9/7, είχε σημειωθεί παρόμοιο περιστατικό στον Ασπρόπυργο Αττικής, με ακόμη έναν άνθρωπο της τάξης μας, 54ων ετών, να υποκύπτει στα τραύματά του από την σφοδρή έκρηξη 3 ημέρες μετά, ενώ άλλοι 10 άνθρωποι τραυματίστηκαν.

Επιπλέον, σύμφωνα με καταγγελία της Ένωσης Αράβων Εργατών στην Οικοδομή, ακόμη ένας μετανάστης εργάτης έχασε την ζωή του στις 28/7, ενώ λίγες μέρες νωρίτερα είχε πέσει από σκαλωσιά σε εργοτάξιο στον Βοτανικό. Το Συνδικάτο Οικοδομών Αθήνας ανέφερε “σωρεία παραβάσεων και ελλείψεων, σε όλο τον χώρο του εργοταξίου”. Γνωρίζουμε πως οι μετανάστ(ρι)ες εργάτ(ρι)ες, όπως αυτοί που δουλεύουν στο Ελληνικό, στο Little Athens Project της ΤΕΡΝΑ και στα άλλα μεγάλα εργοτάξια, βρίσκονται συχνά σε καθεστώς μαύρης εργασίας και στυγνής εκμετάλλευσης, χωρίς χαρτιά, ενώ τα αφεντικά πολύ συχνά κρύβουν τα εργατικά “ατυχήματα” που τους συμβαίνουν ακριβώς για τους παραπάνω λόγους.

Είναι πραγματικά πολύ οδυνηρό, αλλά και ταυτόχρονα ενδεικτικό της έντασης της επίθεσης που βιώνει η τάξη μας την παρούσα χρονική περίοδο, το γεγονός πως, καθημερινά πλέον, ερχόμαστε αντιμέτωποι/ες με τις θανατηφόρες επιλογές του Κεφαλαίου, το οποίο ιεραρχεί τις πενταροδεκάρες που θα γλυτώσει από τα απαραίτητα μέσα προστασίας, σταθερά και διαχρονικά πάνω από τις ζωές των εργαζομένων. Ταυτόχρονα, ερχόμαστε επίσης αντιμέτωποι/ες με τις αντεργατικές πολιτικές και την αδιαφορία του Κράτους, που παρέχει άνευ όρων στήριξη στο Κεφάλαιο.

Δεν έχει περάσει ούτε μισός χρόνος από την εργοδοτική δολοφονία των 5 γυναικών στο εργοστάσιο της Βιολάντα στα Τρίκαλα, όπου και τότε κληθήκαμε να αναδείξουμε, κόντρα στην προπαγάνδα των καθεστωτικών ΜΜΕ, το αυταπόδεικτο: Πως δεν μιλάμε για “ατυχήματα”, αλλά για δολοφονίες.

Ακόμη μικρότερο διάστημα πέρασε από τον θάνατο του εργαζόμενου που έπεσε από σκαλωσιά σε εργοτάξιο στο Ελληνικό. Πόσα εργατικά “ατυχήματα” – θανατηφόρα ή μη – συνέβησαν από τότε λόγω της εγκληματικής αμέλειας της εργοδοσίας και της ατιμωρησίας των αρχών; Μάλλον θα χάσουμε το μέτρημα… Και, αλήθεια, στα πόσα “ατυχήματα” πιστοποιείται πλέον ο δόλος; Πόσες εκατοντάδες εργαζομένων πρέπει να χαθούν στον βωμό του κέρδους των αφεντικών, προτού γίνει κοινώς αντιληπτό πως οι ζωές μας δεν σημαίνουν απολύτως τίποτα για αυτούς;

Το παραπάνω γεγονός αποδείχθηκε με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο στο περιστατικό στον Ασπρόπυργο: Ενώ είχε συμβεί η φοβερή έκρηξη, ενώ η φωτιά έκαιγε και οι τοξικοί καπνοί έπνιγαν την περιοχή, οι εργοδότες παρακείμενων εργασιακών χωρών έδωσαν εντολή στους/στις εργαζομένους/ες να παραμείνουν στις δουλειές τους! Έπρεπε να υπάρξει κινητοποίηση από συνδικαλιστές εργαζόμενους, σωματεία, αλλά και το Εργατικό Κέντρο Ελευσίνας και Δυτικής Αττικής, ώστε να εκκενωθούν εν τέλει τα εργοστάσια.

Όπως έχουμε αναφέρει και στο παρελθόν, τα εργατικά “ατυχήματα”, δηλαδή τα εγκλήματα των εργοδοτών, έχουν πολλές και διάφορες αιτίες, όμως όλες τους είναι συνδεδεμένες με την λογική της ιεράρχησης του κέρδους των αφεντικών πάνω από την ζωή και την υγεία των εργαζομένων: Είτε μιλάμε για εκούσιες ελλείψεις σε μέτρα ασφαλείας στους εργασιακούς χώρους και για περικοπές στο μπάτζετ των εταιρειών πάνω σε αυτό το κομμάτι, είτε μιλάμε για την ραγδαία αύξηση των ωρών εργασίας των εργαζομένων – μέσω και της απαραίτητης νομοθεσίας από μεριάς του Κράτους – που σε συνδυασμό με τους απάνθρωπους ρυθμούς και την εντατικοποίηση, προκαλούν την εξάντλησή, η οποία με την σειρά της μπορεί να οδηγήσει σε λάθη.

Κράτος και Κεφάλαιο καμώνονται πως αγαπούν και τιμούν την ζωή. Χύνουν κροκοδείλια δάκρυα για τους νεκρούς της Μαρφίν ή για την μητέρα της Αφροδίτης Νέστωρα και στήνουν σκευωρίες και δικογραφίες με αστεία κατηγορητήρια. Ταυτόχρονα, δεν λένε λέξη – στην καλύτερη – για τα δεκάδες εργοδοτικά εγκλήματα και προσπαθούν, μάταια πολλές φορές, να δικαιολογήσουν τις αστυνομικές δολοφονίες, όπως η εν ψυχρώ εκτέλεση του 20χρονου Θοδωρή Ζαβραδινού-Καραμπάμπα στο Άργος. Συνεχίζουν και εντείνουν με νέα αντιμεταναστευτικά μέτρα τις πολιτικές που οδήγησαν στην μαζική δολοφονία 600+ ανθρώπων στην Πύλο. Κάνουν ό,τι μπορούν για να μην αποδοθεί δικαιοσύνη για τους/τις 57 νεκρούς/ες των Τεμπών. Μάλλον δεν έχουν όλες οι ζωές την ίδια σημασία.

Η υποκρισία τους δεν σταματάει ούτε μπροστά στον θάνατο. Αυτή η κατάσταση όμως δεν είναι μονόδρομος. Υπάρχει τρόπος να την ανατρέψουμε. Όλοι και όλες εμείς που ανήκουμε στην ευρύτερη εργατική τάξη και τα κατώτερα κοινωνικά στρώματα, ανεξαρτήτου εθνικότητας, γλώσσας, θρησκείας, αν ενωθούμε με βάση τα συμφέροντά μας και οργανωθούμε αποτελεσματικά, μπορούμε να τσακίσουμε το σύστημα της καταπίεσης και της εκμετάλλευσης.

Το Κεφάλαιο και οι πολιτικοί λακέδες του γνωρίζουν πως ενωμένοι/ες είμαστε πιο δυνατοί/ες. Πως αποτελούμε την μοναδική δύναμη που μπορεί να τους στερήσει τα υπέρογκα προνόμιά τους. Για αυτό μας θέλουν διαιρεμένους/ες. Στοχοποιούν εκείνους/ες ανάμεσα μας που είναι πιο αδύναμοι, διαφορετικοί, που αποτελούν μειοψηφία. Και προσπαθούν να στρέψουν τους υπόλοιπους εναντίον τους, κατηγορώντας τους για τα προβλήματα των πολλών.

Ταυτόχρονα επιτίθενται στα πιο μαχητικά κομμάτια της τάξης μας: Τους ανυπότακτους συνδικαλιστές, τις δυναμικές αγωνίστριες, τους απεργούς, τους αναρχικούς, τις κομμουνίστριες. Επιχειρούν να τους αποδομήσουν στα μάτια της κοινωνίας, βαφτίζοντάς τους τεμπέληδες, παράσιτα, τρομοκράτες. Εξαπολύουν εναντίον τους τις δυνάμεις καταστολής, επιστρατεύουν εκδικητικές απολύσεις, διώξεις, όλον τον ποινικό κώδικα.

Δεν θα τους κάνουμε την χάρη. Θα συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε ενωμένοι/ες. Οργανωνόμαστε στα σωματεία μας – βάσης και ταξικά – και παλεύουμε μέσα από πολιτικές και κοινωνικές οργανώσεις και δομές αγώνα, στην γειτονιά, στις σχολές μας, στους χώρους εργασίας μας. Χτίζουμε την κοινωνική και ταξική δύναμη που μπορεί να ανατρέψει το σύστημα της καταπίεσης και της εκμετάλλευσης και να δομήσει έναν κόσμο ισότητας, αλληλεγγύης, ελευθερίας. Όπου η αξία των ζωών μας δεν θα μετριέται σε ευρώ και σε εργατοώρες, δεν θα αξιολογείται ανάλογα με το κέρδος που μπορεί να αποφέρει στα αφεντικά.

Ως ελάχιστη κίνηση ανάδειξης του ζητήματος, τοποθετήσαμε πανό σε διάφορα σημεία της πόλης (Κέντρο, Δυτικά και Ανατολικά) καθώς και στην Βιομηχανική Περιοχή της Σίνδου, ενώ πετάξαμε επίσης τρικάκια έξω από εργασιακούς χώρους και αλλού.

Να σπάσουμε τον τσαμπουκά κράτους και αφεντικών

Οριζόντια Κίνηση – Για την Αναρχία και τον Ελευθεριακό Κομμουνισμό