Κάλεσμα για στήριξη του μπλόκου στα Πράσινα Φανάρια (Θεσσαλονίκη), Κυριακή 21/12, 13.00
Τις τελευταίες εβδομάδες, αγρότες και κτηνοτρόφοι βρίσκονται στους δρόμους, αφουγκραζόμενοι τα ίδια προβλήματα που επικρατούν στον πρωτογενή τομέα και την ύπαιθρο σε όλη σχεδόν την Ευρώπη, και προβαίνουν σε αποκλεισμούς κομβικών υποδομών της χώρας (αυτοκινητόδρομοι, αεροδρόμια, λιμάνια), ασκώντας υλική και πολιτική πίεση, αφού οι μεταφορές αποτελούν ζωτικό κρίκο στην αλυσίδα παραγωγής/εφοδιασμού.
Το κράτος και τα ΜΜΕ (υπηρετώντας πιστά τα αφεντικά τους) από την πρώτη στιγμή, αναζητώντας τρόπους υπονόμευσης του αγώνα τους, τούς παρουσιάζουν συλλογικά ως επωφελημένους από τις επιδοτήσεις – ενώ στην πραγματικότητα τα μεγαλύτερα ποσοστά των επιδοτήσεων (~80%) αφορούν τους μεγαλογαιοκτήμονες και όχι τους αγρότες που καλλιεργούν μικρές εκτάσεις γης- επιχειρώντας να τους διασπάσουν, γιατί γνωρίζουν ότι όσο μένουν ενωμένοι, έχουν πραγματική δύναμη. Επιπλέον, τα παπαγαλάκια των ΜΜΕ, αφού είδαν ότι αυτές οι προσπάθειες δεν είχαν αποτέλεσμα, προσπάθησαν να στρέψουν την υπόλοιπη κοινωνία εναντίον των αγροτών απαξιώνοντας τον αγώνα και τα αιτήματά τους.
Την ίδια στιγμή, λοιπόν, που κάθε εβδομάδα ξεσπάει και ένα διαφορετικό σκάνδαλο στο οποίο η κυβέρνηση εμπλέκεται ενεργά, που σχεδόν όλα τα στελέχη της βρίσκονται βουτηγμένα από πάνω έως κάτω στον βούρκο της διαφθοράς, κλέβοντας τεράστια μερίδια απο τις ευρωπαϊκές επιδοτήσεις μαζί με ορισμένους βολεμένους – ορκισμένους ψηφοφόρους της οι οποίοι δεν είναι καν αγρότες (βλ σκανδαλο ΟΠΕΚΕΠΕ), την ίδια στιγμή που τα καρτέλ των τροφίμων, της ενέργειας, των υποδομών κλπ αλωνίζουν με την πλήρη στήριξη του κράτους, βλέπουμε αγρότες που αγωνίζονται να κατηγορούνται για εγκληματική οργάνωση, στοχοποιημένοι ακριβώς όπως συμβαίνει διαχρονικά με όσους και όσες μάχονται ενάντια σε αυτή την σαπίλα, που αποτελεί φυσική εξέλιξη του εκμεταλλευτικού συστήματος στο οποίο ζούμε.
Προφανώς, όλη αυτή η πορεία, της οποίας τα αποτελέσματα βλέπουμε τα τελευταία χρόνια, είναι μακρόχρονη και συνδέεται με ευρύτερες πολιτικές, τόσο ευρωπαϊκές όσο και διεθνείς. Από την είσοδο της Ελλάδας στην ΕΟΚ (την μετέπειτα ΕΕ) και την εφαρμογή της ΚΑΠ (Κοινή Αγροτική Πολιτική) άρχισε να χαράζεται αυτή η πορεία. Στην αρχή το καλά οργανωμένο σχέδιο λειτούργησε με το πρόσχημα της ενίσχυσης της αγροτικής παραγωγής και της αυτάρκειας, ωστόσο σχετικά γρήγορα διαπιστώθηκε ότι ο πραγματικός σκοπός ήταν διαφορετικός. Δεν μπορεί να ερμηνευθεί αλλιώς το γεγονός ότι η Ελλάδα, από εξαγωγική χώρα αγροτικών προϊόντων μετατρέπεται σε εισαγωγική. Δεν μπορεί να ερμηνευθεί διαφορετικά το γεγονός ότι η Ελλάδα εισάγει προϊόντα που μπορούν εύκολα να παραχθούν τοπικά, αλλά λόγω περιορισμών και ελέγχων μέσω διάφορων μέτρων (τα οποία όλες οι κυβερνήσεις ακολουθούσαν και ενίσχυαν πιστά) αλλά και των επιδοτήσεων που λειτουργούν ως εργαλείο πειθαναγκασμού, σταμάτησε να τα παράγει. Δεν μπορεί να ερμηνευθεί διαφορετικά το γεγονός ότι οι αγρότες μειώνονται συνεχώς τις τελευταίες δεκαετίες και αναγκάζονται να εγκαταλείψουν τους τόπους τους και τους κόπους μιας ζωής για ένα καλύτερο μέλλον.
Είναι πασιφανές, λοιπόν, ότι η ΚΑΠ (σε συνδυασμό με τις εγχώριες αγροτικές πολιτικές) δε στοχεύει στην αξιοποίηση των παραγωγικών δυνατοτήτων της χώρας, ούτε στην αυτάρκεια, αλλά εξυπηρετεί τα μεγάλα συμφέροντα ή αλλιως τα συμφέροντα της αγρο-διατροφικής βιομηχανίας (και όχι μόνο). Αρχικά αυτό συνέβη με τις επιδοτήσεις για αγροτικά μηχανήματα – που στην ουσία ήταν επιδοτήσεις προς την βιομηχανία που τα παρήγαγε- και τώρα μέσω της υποκριτικής ρητορικής περί πράσινης ανάπτυξης (που μόνο πράσινη δεν ειναι), η πολιτική αυτή έχει σκοπό να γεμίσει τεράστιες εκτάσεις γης με φωτοβολταϊκά, ανεμογεννήτριες κλπ, χωρίς κανέναν σεβασμό στις τοπικές κοινωνίες και χωρίς μέριμνα όσον αφορά τις περιβαλλοντικές καταστροφές που προκαλούν όλα αυτα τα έργα.
Επιπλέον στην ΚΑΠ ενυπάρχουν και τα συμφέροντα πχ. των μεγάλων χημικών βιομηχανιών, τα οποία θέτουν στο στόχαστρο τόσο το ίδιο το περιβάλλον, όσο και την ποιότητα των προϊόντων (βλ. συμφωνία για νέα μεταλλαγμένα προϊόντα).
Επομένως, αντιλαμβανόμαστε εύκολα ότι η πραγματικότητα διαφέρει πολύ από τη λάσπη που έχουν εξαπολύσει το Κράτος και τα φερέφωνα του εναντίον των αγροτών. Οι αγρότες και οι κτηνοτρόφοι βρίσκονται στους δρόμους γιατί η επιβίωσή τους απειλείται καθημερινά. Το κόστος παραγωγής αυξάνεται συνεχώς, ενώ οι τιμές πώλησης των προϊόντων τους παραμένουν σταθερές και οι επιδοτήσεις καθυστερούν ή κατανέμονται άνισα, προς όφελος των μεγαλοπαραγωγών. Την ίδια στιγμή οι τιμές των προϊόντων στα ράφια των σούπερ μάρκετ είναι 10 με 15 φορές υψηλότερες, εξαιτίας των μεσαζόντων και των τριγωνικών σχέσεων που προκύπτουν στο ενδιάμεσο. Παράλληλα, παραγωγοί μένουν απροστάτευτοι από φυσικές καταστροφές, οι οποίες πλήττουν τη γη και τα κοπάδια τους, όπως τα τελευταία χρόνια με τις πλημμύρες στη Θεσσαλία, τις φωτιές σε πολλά μέρη της επικράτειας και τις επιδημίες ευλογιάς και πανώλης. Σχετικά με τα παραπάνω, ακόμα δεν έχει δοθεί καμία αποζημίωση, με αποτέλεσμα πολλοί αγρότες, κτηνοτρόφοι και μελισσοκόμοι να αναγκάζονται να παρατήσουν το επάγγελμά τους ή να πουλήσουν την γη τους σε μεγαλοπαραγωγούς.
Με βάση τα παραπάνω γίνεται σαφές ότι η συντριπτική πλειοψηφία αυτών που βρίσκονται στα μπλόκα είναι οι βιοπαλαιστές αγρότες και όχι οι μεγαλογαιοκτήμονες.
Σαν συμπέρασμα, λοιπόν, πιστεύουμε ότι ο αγώνας των αγροτών αποτελεί κομμάτι ενός συλλογικού αναχώματος που προσπαθεί να βάλει φρένο στις κυρίαρχες πολιτικές. Τις ίδιες πολιτικές που μας εξαθλιώνουν και μας φτωχοποιούν καθημερινά, που μας πετάνε από τα σπίτια μας, που μας αναγκάζουν να δουλεύουμε σε άθλιες εργασιακές συνθήκες, που δολοφονούν μετανάστες στα σύνορα, που βαφτίζουν εγκληματίες όσους και όσες αγωνίζονται για μια αξιοπρεπή ζωή, που μας ετοιμάζουν για πόλεμο για τα συμφέροντα του Κεφαλαίου.
Ως Οριζόντια Κίνηση, ως αναρχικοί/ές στηρίζουμε τον αγώνα των αγροτών, διότι αντιλαμβανόμαστε ότι η νίκη του αγώνα θα σήμαινε ταυτόχρονα ένα πλήγμα σε αυτό το αυταρχικό καθεστώς, δίνοντας θάρρος και έμπνευση σε όλους τους εργαζόμενους και τις καταπιεσμένες να αγωνιστούν για τις ανάγκες τους. Δίνοντας την ελπίδα για ένα διαφορετικό κόσμο όπου θα κυριαρχούν οι αξίες της ελευθερίας της ισότητας και της αλληλεγγύης και όχι οι καπιταλιστικές-ατομικιστικές αξίες που ευνοούν τον κοινωνικό κανιβαλισμό και τις θανατοπολιτικές που ακολουθούνται σήμερα στον βωμό του κέρδους.
Για έναν κόσμο όπου κανόνα θα αποτελεί η αρμονική συμβίωση όσων κατοικούν σε αυτόν χωρίς επίπλαστους διαχωρισμούς, Με βασικό γνώμονα τις δυνατότητες και τις ανάγκες μας.
Η αλληλεγγύη το όπλο των λαών, νίκη στα μπλόκα των αγροτών!
